My thoughts shared with you

20. mars 2020

Góðan daginn kæra fólk

Það er nokkuð liðið síðan ég skrifaði hér og nú ætla ég að bæta úr.

Tímarnir sem við lifum á eru skelfilegir og ekki hægt að hugsa sér hvernig fólkið sem ég ber fyrir brjósti hér á þessari síðu hefur það núna.

Þegar ég opna sjónvarpið er ekkert þar að hafa annað en fréttir af veiru sem er að drepa heiminn, virðist vera.

Þegar ég opna Facebook er svipað uppi á teningnum nema að þar er talað um gengi íslensku krónunnar og hvernig hagkerfið er á niðurleið og ríkisstjórnin brosir og gerir ekkert.

Ég tók þá ákvörðun að vera jákvæð og trúa á lífið og tilveruna og láta ekki bölmóð og áhyggjur ná tökum á mér. Þetta reynist frekar snúið þegar búið er að setja mig í stofufangelsi af því að ég er á ákveðnum aldri.

Ég fór í apótekið fyrir 2 dögum og allt varð þar vitlaust vegna þess að ég átti ekki að vera úti. Ég átti semsagt að vera heima hjá mér og fá sent heim það sem ég þurfti. Í apótekinu var brúsi með hreinsispritti og það átti ég að nota. Ég átti semsagt að snerta tappa sem hundruð manna á undan mér höfðu snert og dæla spritti á hendurna og nudda. Ég neitaði að gera þetta og yfirgaf apótekið alveg spinnegal.

Ég hef verið að passa mig að breiða ekki út víruna þar sem ég er jú á ákveðnum aldri og þar af leiðandi stórhættuleg eða þannig. Ég fer ekki innan um annað fólk nema í brýnni nauðsyn, eins og þessi apótekaferð var og stóð þar í 2ja metra fjarlægð frá næsta manni eins og lög gera ráð fyrir. Svo er ætlast til þess að ég strjúki tappa sem hundrað manns hafa strokið á undan mér. Er þetta ekki eitthvað einkennilegt?

Ég hef ekki tekið þátt í þessu sprittævintýri vegna þess að það gengur ekki upp í huganum og rökhugsuninni hjá mér, það er bara svoleiðis.

Til þess að halda geðheilsunni í sæmilegu lagi á meðan heimurinn fer á hvolf hef ég farið í bílnum mínum eitthvað út í buskann þar sem ég er nokkuð örugg með að verða ekki á vegi fólks og farið í góða göngutúra. Rekst þó einstaka sinnum á eina eða 2 manneskjur og þá tölum við saman með gott bil á milli okkar og allt er í friði og spekt. Undanfarna daga hefur verið gott veður og það bætt ástandið en í dag er rigning og drungalegt yfir.

Mér hafði tekist áður en hörmungarnar dundu yfir, að koma mér vel á veg í góðu líkamlegu formi með því að stunda ræktina og styrkja líkamann. Til þess að halda ástandinu við og kannski bæta það áfram verð ég að komast út í frískt loftið og ganga. Það er bara spurning upp á líf og dauða fyrir mig.

Þegar ég hugsa um hvernig fólkinu líður á Íslandi í óveðri og snjókomu til viðbótar við hagkerfi sem er að fara á hvolf og þegar ég hugsa um öryrkjana mína og eldri borgarana sem fyrir ástandið börðust í bökkum til þess að halda lífinu þá verður mér illt.

Hvað verður um fátæka fólkið sem nú fær ekki að borða á Íslandi?  Hvað verður um fólkið sem hefur þurft að reiða sig á matargjafir frá kærleikssamtökum sem nú hafa þurft að loka? Hvað verður um fátæka fólkið þegar krónan heldur áfram að falla og þeir ríku verða ríkari og hinir fátækari eiga minna og minna? Hvað verður um fátæka fólkið þegar og ef annað hrun skellur á? Hverjir verða látnir taka skellinn? Hvernig var niðurstaðan 2008? Hverju hefur verið skilað til baka til fátæklinganna frá hruninu? Hafa öryrkjar og eldri borgarar fengið bætt það sem þeir þurfti að leggja á sig í hruninu til þess að þeir sem réðu gætu makað sinn krók?

Svarið við þessu er því miður nei!

Eldri borgarar og öryrkjar hafa ekki fengið bættann skaðann.

Fátæka fólkið er enn fátækt og líklega fátækara en það var fyrir 2008.

Þeir sem hafa flúið landið eru nú að horfa á eftir tekjum sínum brenna upp á örskömmum tíma. Þeir sem búa á Íslandi og hafa nýlega gert kjarasamninga horfa sömu augum á launin sín, þessi nýju, verða að minna en engu.

Það er sorglegt að hugsa til þess að ríkisstjórn landsins skuli ekki grípa til aðgerða í stað þess að láta reka á reiðanum fyrir almenning, rétt eins og gert var fyrir hrunið 2008.

Það er eiginlega enn sorglegra að hugsa til þess að þó gengið væri til kosninga nú væri hætta á því að harla lítil breyting yrði til hins betra.

Getur það verið að öll barátta fyrir hina lægst launuðu og þá sem þurfa að reiða sig á hjálp samfélagsins sé á undanhaldi eða hreinlega dauð á landi hinna ríku?

Hafa laun þingmanna og þeirra sem stýra landinu lækkað?

Ég bara velti þessu fyrir mér í landinu mínu þar sem allt er í kyrrstöðu og við vonum að skelfingunni linni. Það er von hjá okkur hér í Portúgal en sú von breytist hjá útlendingi sem þarf að reiða sig á laun frá hinu gjörspillta Íslandi og man vel hvernig ástandið var árið 2008.

Ferst heimurinn núna? Litlu fyrirtækin hér í landinu mínu munu deyja. Fjöldi fóks sem hefur afkomu sína af heimavinnu, handavinnu og matargerð komast ekki yfir lokanir svo vikum skiptir. Listamennirnir sem hafa haft afkomu sína af viðburðum lifa það ekki af fjárhagslega. Fótunum er kippt undan þeirra afkomu þegar brúðkaupum, jarðarförum, tónleikum og öðrum viðburðum eins og fögnun vorsins er lokað og hætt við. Fólk deyr hér í landinu eins og alltaf á veturna, eldra fólk sem hefur ekki ráð á  eða vill ekki hita húsin sín, deyr úr kulda. Það þarf að jarða þetta fólk. Venjulega eru margir við jarðarfarir, núna er það ekki svo. Núna eru messur bannaðar í litla landinu mínu. Núna eru þeir sem komnir eru á ákveðinn aldur skikkaðir til þess að sitja inni við gluggann sinn og horfa út í stað þess að geta farið og fengið sér frískt loft.

Á svona tímum er yndislegt að koma að útidyrum þar sem börn sem búa á efstu hæðinni hafa sest niður og teiknað myndir sem vekja von og þau segja okkur að vera glöð og trúa á veröldina. Ég upplifði þetta í gær þegar ég kom heim úr nokkurra klukkutíma ferð og ég labbaði niður í morgun á náttfötunum til þess að taka myndir sem ég ætlaði að dreifa á Facebook í þeirri von að boðskapurinn gleddi einhverja.

Ég ætla að deila þessum myndum hér með ykkur. Þær eru á Portúgölsku en tala alheims máli kærleikans.

Hulda Björnsdóttir

15. Mars 2020

My dear friends.

Usually I do write something positive and I try to be optimistic and spread love and light around me.
I am human and sometimes life is difficult and the lessons are painful.

This morning I decided to tell you a bit about the pain I am going through now. You see, I think it makes me more human and true, to tell you when I feel like my life has stopped.

I cannot tell what is wrong, I can only tell you that I am in mental pain and my heart is broken now. I will survive, I am strong, but now I need to cry and feel the pain in every fibre in my body.
We, who write a lot sometimes forget that it is ok to feel like a human being and share the pain we are feeling,.

I am grateful for the support I have got this morning. I am grateful for the thoughts and good wishes. I am also grateful for the lesson I am learning through this pain. Gratitude is a powerful feeling.
The terrible pain came as a surprise to me and told me something new about myself. I am grateful for that.

My dear friends, my way to find solutions in a difficult situation is to sit down at my computer and write and pour all the feelings and tears into the keyboard. I have done this several times through my live and it works all the time.

What goes into my keyboard stays there and I don´t look at it again. Many years ago I did this by writing by hand and then throwing the paper away. I find it easier now to use the computer and then deleting what I don´t want to keep in my computer is an easy way.

We all have something to deal with.

We all need a friend when we are in pain.

I am lucky, I feel the love and support from you, my friends and I thank you for that.

Hulda Björnsdóttir

 

8.mars 2020
Kæru lesendur
Ég má til með að setja hérna inn nokkrar línur um okkur útlendingana og eitthvað fleira.

Gengið er eins og sést hérna að neðan alveg að verða gaga.

Ég fyllist skelfingu þegar ég hugsa til ársins 2008 þegar ég kom til Íslands í síðasta sinn og allt var í kaldakoli. Þá var rætt við forseta og forsætisráðherra á CCtv. Líklega þótti kínverjunum gaurarnir frekar leiðinlegir svo það var náð í mig og tekið viðtal sem var auðvitað miklu skemmtilegra en þó ekki fullt af óhóflegri bjartsýni. Á þeim tiíma vorum við þakklát fyrir að þetta voru bara peningar sem töpuðust og fólk hélt heilsu sinni. Afleiðingarnar urðu auðvitað allt aðrar og skelfilegri. Fólk missti heimili sín og atvinnu. Fólk lagðist í þunglyndi og margir öryrkjar urðu til upp úr hremmingunum þar sem þeir misstu allt sitt og trúna á lífið líka. Þeir sem komust vel frá ölu saman vour auðvitað þeir sem nú lifa í vellystingum á kostnað skattgreiðenda og hafa fengið skuldir sínar felldar niður og halda áfram að sukka með fé almennings.

2nd of March 2020

 

I am so happy with my wonderful gym.

I am so grateful to my friend João Henrique whom I met in Intermarché Condeixa and he told me to go over to the new building where the gym is and talk to the people there. He called them and told them I was coming. After shopping I went over and the best decision ever, was made on the spot.

When I came there in November 2018 they showed me nothing but compassion and support. When I could not attend last year for several months because of my health they showed me support and compassion. Every step of the way during this time they have been there for me. Everyone of them. The boss, the trainers, the wonderful girls that take care of the office work, they were all there for me when I needed them. The wonderful cleaners smiles have warmed my heart again and again.

In the beginning I told them what I wanted and what I did not want. They respected my wishes in every way.

Today I got results that showed me that my work, which has sometimes been quite difficult, is paying off.

I am grateful for the patience the staff showed me and they did not push me to get a personal trainer. They just were there when I needed them.

To you all my friends at Adhoc Gym I say thank you. Thank you for believing in me.

Thank you for your support. Thank you for your patience. Now I have got a personal trainer that helps me not just with the exercises, he also, as well as all the others, helps me with my Portuguese.

This morning I got results that I did not expect. This morning I got the greatest gift anyone can wish for. My health is getting better. Thank you and a big kiss to you all. See you tomorrow.

Hulda Björnsdóttir

ps.

Now I have got a personal trainer and it makes everything easier. Before I had to think about what to do next. Now I just do the exercises my trainer tells me to do. He does push me to the limit but never over it. He explains to me why we do the work we are doing each day. He knows my limits and together we make sure I don´t damage anything. If you are thinking about your health and if you can afford to spend money on your fitness I urge you to do it. Do you smoke? If you do, how much do you spend on smoking? Could you use that money to build your health instead of ruining it? It is always a choice! A big hug to you my reader and think for a while about your priorities. /yours truly/ Hulda

4. MARS 2020

Eftir að ég horfði á KVEIK í gærkvöldi var ég eiginlega lömuð.

Ég var ekki bara lömuð. Ég var líka öskureið. Ég fékk ekki tár í augun, ég fékk sting í magann og varð óglatt.

Árið 2020 í einu ríkasta landi heims sveltir fólk heilu og hálfu hungri, rétt eins og þegar ég var að alast upp fyrir mörgum áratugum.

Þátturinn var frábær og eiga þau sem stóðu að honum þakkir skildar fyrir æsingalausa umfjöllun. Þeir sem komu fram í þættinum eru hetjur.  Það er engum heglum hent að standa fyrir framan alþjóð og segja frá því að maður eigi ekki fyrir mat eða húsaskjóli. Þetta fólk eru hetjur þáttarins í mínum huga.

Í dag hafa stigið fram skríbentar sem sitja á Alþingi og segja að þetta verði að laga. Það er gott að einhverjir alþingismenn horfðu á þáttinn.

Það er líka ágætt að segja að þetta þurfi að laga.

Orð eru til alls fyrst en líklega ekki merki um að eitthvað verði gert. Það hefur verið talað um fátækt í marga áratugi og að henni þurfi að útrýma. Líklega hefur hún ekki minnkað mikið frá því að ég var að alast upp. Það er fínt að dressa sig upp í fínasta púss orðalega og skammast yfir ástandinu. Það gæti meira að segja verið að komið yrði á umræðu…eitthvað til þess að búa til enn eina skýrsluna og veifa henni á góðri stundu en slengja henni svo ofan í skúffu einhvers staðar og gleyma öllu saman.

Breytist eitthvað núna?

Ég hef ekki trú á því.

Það væri vel þess virðið að gera annan svona þátt um eldri borgara sem hafa byggt upp þjóðfélagið fyrir þá sem nú koma með stóru orðin og segja að þetta þurfi að laga. Eldri borgararnir sem flúið hafa land og sjá ekki ættingja og vini, eldri borgararnir sem ekki eiga fyrir mat, ekki fyrir læknisþjónustu, ekki fyrir neinu sem gæti talist skemmtun og alls ekki fyrir klæðum og hússkjóli, þeir eldri borgarar eru þögull hópur sem rís ekki upp. Þessi hópur er búinn á því. Hann hefur ekki kraft til þess að rísa upp. Vannærðir líkamarnir geta ekki meira. Sálin er líka örmagna. Einangrun er eina ráðið. Það er ekki hægt að láta fólk sjá hvað ástandið er hrikalegt og þá er ráðið að loka sig af. Þegar allt er orðið kolsvart er aðeins eitt ráð og það er ráð sem ekki má tala um því það er óþægilegt fyrir alla sem eiga að sjá um að öllum líði vel. Eina ráðið hjá mörgum eldri borgurum er að gefast upp og ljúka þessari jarðvist. Það má ekki tala um þessa staðreynd því hún gæti skemmt glansmynd ráðamanna af því hvað eldri borgarar hafa það gott.

Vissulega hafa margir eldri borgarar það fínt, sem betur fer. Það eru til dæmis varla fátækir alþingismenn á eftirlaunum.  Ég þekki ekki einn einasta fyrrverandi þingmann sem lepur dauðann úr skel. Ég man hins vegar vel eftir því þegar við skrifstofustelpurnar vorum sendar niður í Tryggingastofnun til að sækja eftirlaun þingmannsins sem tilheyrði fyrirtækinu sem við unnum hjá.

Það voru engir smáaurar og ekki sambærilegir við það sem mæður sumra okkar voru að fá vegna örorku eða ömmur sem voru komnar á eftirlaun. Við sem sóttum eftirlaun þingmannsins fyrrverandi fengum væna greiðslu fyrir ómakið og var sú upphæð oft notuð til þess að eiga fyrir mat handa börnunum okkar síðustu viku mánaðarins.

Já, fátækt er í tísku núna, eða tískan snýst um að tala um fátæktina úr ræðustólum hingað og þangað.

Svo illa vill til að fátæka fólkið étur ekki fallegu orðin eða stóru orðin.

Fátæka fólkið er nauðsynlegt, sagði Guðmundur Jaki mér einu sinni. Fátæka fólkið eru atkvæði sem hægt er að sækja með faguryrðum, sagði Jakinn mér þegar hann sat við skrifstofuborðið mitt og útskýrði fyrir mér lögmál lífsins sem ég skildi ekki.

Árið 2013 sendi Bjarni Ben fallegt bréf til allra eldri borgara þar sem faguryrðin voru ekki spöruð.

Árið 2017 talaði Katrín Jakobsdóttir um að fátæka fólkið gæti ekki beðið.

Nú eru þessi 2 í æðstu embættum og hafa laun sem eru meðal þeirra hæstu í heiminum fyrir fólk í þeirra stöðu.

Hlustuðu þessi 2 á KVEIK?

Skildu þau hvað var verið að tala um eða héldu þau að þetta væri bíómynd?

Talnalæsi fjármálaráðherra er líklega vert skoðunar ásamt samvisku forsætisráðherra sem líklega, ef hún gerir eitthvað, skipar enn einn skoðunarhópinn!

Hulda Björnsdóttir

4.mars 2020
Bestu fréttir sem ég hef séð í dag að Ingibjorg Sverrisdottir skuli bjóða sig fram sem formann hjá Félagi Eldri borgara í Reykjavík og nágrennis.

Hún hefur verið í fararbroddi með Wilhelm Wessman og Finni Finnur Birgisson í baráttumáli sem skiptir okkur eldri borgara meira máli en nokkuð annað sem hefur komið fram undanfarin ár. Vinnist málið varðandi skerðingarnar vegna tekna frá Lífeyrissjóðum væri það engin smá kjarabót fyrir okkur sem komin eru á eftirlaun.

Ég trúi því að Ingibjorg Sverrisdottir verði farsæll formaður sem hafi kjör okkar í forgrunni. Hún þekkir þessi mál út í gegn og getur staðið í kolvitlausum pólitíkusum og ekki látið þá vaða yfir sig á skítugum skónum.

Ég hef ekki kosningarétt í þessu félagi frekar en öðrum á Íslandi en ég vona svo sannarlega að allir vinir minir sem vetlingi geta valdið smali nú saman fólki og sjái til þess að við fáum formann í þetta stærsta félag eldri borgara sem þorir og getur og vill.

Ég efast ekki um að hinir frambjóðendurnir séu besta fólk en ég treysti Ingibjörg best.

Mikið væri það dásamlegt að þurfa ekki að sitja undir því að vera hinn minnsti bróðir eða sjá páskahugvekjur sem slykjan vellur út úr. Það væri ólíkt farsælla og uppbyggilegra að fá hressilegar greinar frá formanni sem þekkir málin út í gegn. Þannig formaður trúi ég að Ingibjörg yrði.

Hún er baráttujaxl og það þurfum við í baráttu eldri borgara.

Kæru vinir mínir, sem lesið þetta.

Ef þið eruð eldri borgarar og getið farið á aðalfundinn, í guðanna bænum gerið það og kjósið Ingibjörgu. Ekki láta atkvæði ykkar detta dauð niður.

Ef þið eruð ekki eldri borgarar en þekkið einhvern eða einhverja sem eru í félaginu, bið ég ykkur að hvetja það fólk til þess að sækja fundinn og kjósa konu sem mun berjast fyrir okkur.

Ég er í útlöndum og kem aldrei til Íslands svo ég get ekki farið og biðlað til fólks, ekki nema hér.

Þess vegna treysti ég á ykkur kæru vinir og ykkar vini að reka erindi mitt á landinu og sjá til þess að við fáum almennilegann formann í stærsta félag eldri borgara.

Ég styð Ingibjörgu heilshugar.

Ég veit að þið styðjið hana líka en það er atkvæðið á fundinum sem ræður.

Með kærri kveðju

Hulda Björnsdóttir

1.mars 2020
Góðan daginn

Þá er ég búin að fá launaseðilinn minn frá Tryggingastofnun fyrir árið 2019.

Mikið er ég innilega þakklát Ingu Sæland fyrir að hafa átt þátt í því að nú þarf ég á þessu ári (2020) að endurgreiða ofgreiðslu frá TR vegna vaxta sem mér voru greiddir fyrir mánuðina jan og feb 2017.

Frúin á allt mitt óskipt þakklæti og aðdáun fyrir hvernig hún hefur tuskað mig til fyrir vanþakklætið svo nú ætla ég bara að vera þakklát og góð.

Ég er svo hamingjusöm yfir því að móðirin fékk dráttarvexti og þarf þar af leiðandi ekki að greiða tekjuskatt af upphæðinni og hún þarf heldur ekki að greiða til baka í sumar vegna vaxtatekna fyrir mánuðina jan og feb 2017.

Ég svo glöð að ég skuli þurfi að greiða meira til ríkisins og svo þakklát fyrir baráttu frú Ingu Sæland.

Það er nú munur að hafa svona forka fyrir baráttusveitum bættra kjara og réttlætis fyrir mig og minn aldurshóp.

Já,

í dag er ekkert annað en þakklæti í huga mínum.
Ég hef svo sem ekkert að gera við að fá óskertann ellilífeyri frá TR. Ég ætti auðvitað að skammast mín fyrir að vera að tala um þetta.

Auðvitað er ekki við öðru en vanþækklæti að búast frá mér. Það veit frú formaður Flokks fólksins manna best, þar sem hún hefur svo fallega gert mér grein fyrir því að ég eigi að vera góð og þegja ef ég hef ekkert fallegt að segja um það sem hún hefur komið til leiðar.

Nei, ég ætla að vera undur þakklát í dag fyrir að fá minna greitt árið 2020 en sú sem var notuð í málssókn Flokks fólksins sem var jú auðvitað kostuð af ríkinu og engum öðrum og ekki krónu frá flokknum spanederað í málið. Ekki ómerkari maður en lögmaðurinn Jón Steinar upplýsti hvers vegna þurfti málssækjanda sem var með mjög lág laun. Það var til þess að flokkurinn þyrfti ekki að standa við stóru orðin og nota peningana sem þau fengu og höfðu ekkert við að gera eftir því sem formaðurinn sagði mér á þeim tíma og gætu því notað í málssóknina.

Já, þakklæti mitt er yfirgengilegt í dag.

Hulda Björnsdóttir

20.febrúar 2020

Ég er að horfa aftur á KVEIK.

Það er hreint út sagt skelfilegt að sjá hvernig frú FF hefur tekið 100 gráðu snúning og er nú að hneykslast á því hvernig farið var með jafnræðisregluna í dómi vegna jan og feb 207

Frúin er vandlætingin uppmáluð þegar hún lýsir því hvað illa sé farið með almenning og brotið á fólki.

Ég sá hana reyndar í stóli Alþingis fyrr í dag þar sem hún var enn að hæla sér af því að vera eini flokkurinn á Alþingi sem berðist fyrir fátæka fólkið og vildi útrýma fátækt.

Þvílík endemis hræsni, ég get nefnt mörg dæmi um þingmenn sem eru með kjafti og klóm að berjast fyrir bættum kjörum fólks.

Hvernig var það nú aftur með jólauppbótina sem öryrkjar áttu að fá? Var það frú FF sem rak á eftir því að sú greiðsla kæmi til útborgunar?

Ó nei, það var Ágúst Ólafur sem gekk í það mál. Frú FF var líklega upptekin við eitthvað annað en Ágúst svaraði fljótt og vel beiðni um að skoða málið og nokkrum klukkutímum síðar var farið að greiða út.

Hjördís Björg Kristinsdóttir er annar eldri borgarinn sem rætt er við í KVEIKs þættinum ég tók ekki eftir nafni mannsins og nenni ekki að hlusta aftur á þáttinn til þess að finna það út en þau eru sýnist mér hjón af ummælum Hjördísar.

Ég velti fyrir mér hvers vegna var talað við þessi hjón. Það kemur ekki fram held ég. Eru þau í forystu fyrir eldri borgara einhvers staðar?

Maðurinn velti upp þeirri spurningu hvort ástæða væri til að fara í mál vegna dráttarvaxtanna.

Ég skil ekki af hverju fólk bíður ekki eftir úrskurði ráðuneytisins vegna kæru minnar. Ég kærði málið og málið er í skoðun í ráðuneytinu. Þegar sá úrskurður liggur fyrir getur fólk farið að ræða frekari dómstóla leið, en á meðan málið er ekki afgreitt þá er bara bull að vera að tala um frekari málaferli.

Annað sem var auðvitað alveg dásamlegt í þessum þætti var þegar Jón Steinar talaði um að móðir Ingu hefði verið valin af því að hún uppfyllti skilyrði gjafsóknar!

Þegar ég var að tala við Ingu í upphafi þessa máls þá sagði hún að flokkurinn hefði fengið peninga frá ríkinu, 5 milljónir minnir mig, og þeim peningum yrði varið til þess að reka þetta mál. Þegar ég svo fór að reka á eftir því að fréttir kæmu um hvernig málið stæði komst ég að því að það hafði dregist vegna umsóknar um gjafsókn. Þær upplýsingar fékk ég ekki frá Ingu, þó ég hafi reynt að fá þær þaðan. Niðurstaðan var svo sú að FF borgaði líklega ekki krónu! Já, hræsnin lætur ekki að sér hæða.

Þegar ég var að fara af stað með kæruferlið þá talaði ég við Guðmund Inga og hann var ekkert að bjóðast til þess að aðstoða mig á einn eða annan máta. Nei, hann óskaði mér góðs gengis og sagði að allt þetta væri fjórflokknum að kenna.

Guðmundur Ingi hefði hæglega getað leiðbeint mér hvernig best væri fyrir mig snúa mér í kærunum en líklega hefur hann ekki haft hugmynd um hvernig það færi fram!!!!!

Sú aðstoð sem ég fékk var frá Kærunefndinni sjálfri og síðan frá Ráðuneytinu um hvernig ég ætti að snúa mér og hvernig formið væri. Ég hringdi bara og spurði.  Þegar ég sendi umboðsmanni alþingis skjölin var mér einnig sagt frá því hvernig formið væri þegar ég færi formlega fram á að málið yrði skoðað hjá embættinu. Umboðsmaður staðfesti móttöku skjalanna og verði kærunni hafnað hjá Ráðuneytinu er næsta skref mitt að senda formlega beiðni til Umboðsmanns Alþingis.

Eins og ég sagði frá einhvern tímann þegar ég skrifaði um málið þá er svona kæruferli ekki einfalt og ég skil vel að fólk veigri sér við slíku.

Ég bíð nú spennt eftir úrskurði ráðuneytisins og held líklega áfram að horfa og hlusta á frú FF skammast yfir því sem henni fannst réttlátt og í lagi fyrir örfáum mánuðum.

Öll umfjöllun um þetta mál þessa síðustu daga ber með sér pólitíska lykt. Lykt sem gýs upp þegar þarf að fara að smala saman atkvæðum.  Viðbjóðsleg lykt sem er full af loforðum, vandlætingu, skotum á hina og skömmum. Kjósendur renna á lyktina og setja x við þann sem spreyjar mest.

Munið þið eftir bréfinu góða sem eldri borgarar fengu árið 2013 frá núvernadi fjármálaráðherra? Hinu hugljúfa bréfi þar sem vandlætinging yfir því hvernig fyrrverandi herrar hefðu farið með fólkið?

Eða munið þið eftir forsætisráðherra núverandi sem stóð í Stól Alþingis og lýsti því yfir á hugljúfan máta að fólkið gæti ekki beðið?

Muniði þetta, eða eruð þið orðin ónæm fyrir lyktinni sem gýs upp fyrir kosningar?

Hverjir eru það sem akkúrat núna eru að berjast fyrir bættum kjörum þeirra sem hafa sparað samkvæmt lögum í Lífeyrissjóð?

Er það frú FF eða Simmi, eða fjármálaráðherrann í þröngu buxunum, eða frú forsætis með brosið ljúfa sem fellur eins og tjald jafnskjótt og það birtist, eða Klaustursbræður og systir sem flugu yfir og gleymdu fyrir hverja verið var að berjast?

Nei, Það er ekkert þessara.

Þeir sem eru að berjast fyrir verulegum bættum kjörum þeirra sem nú er stolið frá í hverjum mánuði eru örfáar hræður sem hafa ekki gefið sig og hafa látið verkin tala en ekki staðið og blablablabla í stólum Alþingis. Það er baráttufólkið sem ekki er talað um þegar pólitíkin þarf að smala.

ÆRANDI þögn FF um málsókn Gráa hersins verður enn háværari með hverju öskrinu á fætur öðru á Alþingi.

Hulda Björnsdóttir

12.febrúar 2020

Ég er að velta fyrir mér hvort fólk sem er í kringum sextugt eða aðeins þar yfir sé farið að gera ráð fyrir starfslokum og hvað taki þá við.

Ég er líka að velta fyrir mér hvað öryrkjarnir hafa mikið pælt í því sem gerist þegar þeir verða 67 ára.

Þetta eru tímamót sem vert væri að hyggja að þó nokkru áður en þau koma.

Margir hlakka til að hætta að vinna og sjá fyrir sér að þeir njóti lífsins eftir vinnudaginn.  Ég þekki þó nokkra sem hafa séð fyrir sér að geta ferðast um heim og geim þegar ekki þarf að mæta í vinnu og hafa hætt nákvæmlega 67 ára og tekið til við að njóta lífsins. Þetta fólk er hamingjusamt og hefur margt gert ráðstafanir til þess að geta leyft sér eitt og annað sem ekki var hægt á meðan vinnan tók alla kraftana.

Enn aðrir hlakka ekki til og kvíða því að þurfa að setjast í helgann stein. Lífið hjá þeim hefur snúist um vinnuna og hún verið það sem þeir hafa litið á sem akkeri í lífinu. Kannski hugsar fólk ekki svona um málið meðvitað en þetta er oft reyndin.

Sumir missa fótfestuna þegar starfslok skella á og finnst þeir vera einskis virði. Við heyrum ekki oft talað um þetta fólk. Við heyrum og sjáum glansmyndir af þeim sem hafa tekið heiminn með trompi eftir að vinnudagurinn er liðinn. Við sjáum fólk njóta lífsins í sælu á sólarströnd í góðu veðri með góðum félögum og við sjáum fólk í þessum sögum brosandi og hamingjusamt.

Hin hliðin sem ekki er mikið talað um er allt öðruvísi.

Margir sem komnir eru á eftirlaun hafa ekki efni á því að lifa á Íslandi. Þeir héldu að með sparnaði og löghlýðni hafi þeir lagt grunn að friðsælu ævikvöldi þar sem ekki þurfi að hafa áhyggjur af því hvort matur verði á borðum næstu daga eða út mánuðinn. Raunveruleikinn skellur svo á með ógnarþunga og allar áætlanir fjúka út um gluggann. Það sem fólkið fær fyrir sparnaðinn er svo lítið og það sem ríkið leggur fram á móti er enn minna og jafnvel stelur ríkið tugum prósenta af sparnaðinum.

Þá er tekið til bragðs það sem mörgum þykir neyðarúrræði og flutt úr landi. Flutt frá ættingjum og vinum út í óvissuna sem oft er þægileg og passar vel en getur líka haft á sér dökka hlið.

Dæmi eru um að ættingjar frá Íslandi hafi þurft að flytja heim aftur eldra fólk sem hefur ekki staðist freistingu ódýrra veiga og skollið illilega á höfuðið og ekki önnur ráð en að fara til baka.

Þetta er sorgleg staðreynd sem er í lagi að tala um einstaka sinnum í stað glansmyndanna.

Í einu ríkasta landi heimsins er búið svo að stórum hópi eldri borgara, þeirra sem komnir eru yfir 67 árin, sem er ekki hár aldur í nútímanum, að þetta fólk getur ekki bjargað  sér og haft fyrir daglegum þörfum í landinu sem þeir byggðu upp fyrir kynslóðina sem nú ríkir í landinu.

Í þessu forríka landi eru laun almennings svo dýrslega lág að ekki er hægt að lifa af þeim. Það eru ekki bara eldri borgarar sem lepja dauðann úr skel. Nú eru láglaunastéttir að rísa upp og berjast fyrir því að kjör þeirra verði mannsæmandi. Pólitíkusarnir rísa upp hver á fætur öðrum og segja frá því hvað hagsæld þessa fólks sé mikil, hvað miklar skattalækkanir það hafi fengið, hvað læknisþjónusta hafi verið bætt ógurlega og að aldrei fyrr hafi þetta fólk haft það eins gott og nú.

Er þetta svona?

Ég bara spyr!

Mér heyrist ástandið ekki vera upp á marga fiska nema fyrir úrvalsættirnar sem nú ætla sér að sölsa undir sig enn eina þjóðareignina. Ætlar fólk virkilega að láta bjóða sér að mafían eignist enn einn bankann? Ætlar fólk ekki að rísa upp? Ætlar fólk bara að sitja með hendur í skauti og sætta sig við að ekki sé hægt að búa sig undir starfslokin vegna óstjórnar og græðgi stjórnmálamanna sem hafa ALDREI litið upp úr kössunum sem þeir búa í og horft yfir almenning.

Getur það verið að enn eina ferðina verði kosið á Íslandi og mafían fái að halda áfram í skattaskjólum og undanskotum?

Kannski fer núverandi fjármálaráðherra og fyrrverandi forsætisráðherra með meiru frá og verður ekki lengur formaður flokks sem í upphafi var til þess að hlúa að alþýðunni en missti sjónar á hlutverkinu fyrir langa löngu. Kannski gerist þetta en auðvitað heldur maðurinn áfram að maka krókinn. Þeir gera það jú flestir sem hafa verið í toppstöðunum.

Það gerist ekkert á meðan stór hluti landsmanna kýs yfir sig aftur og aftur sama sukkið.

Eða, getur það verið að ekkert skárra sé í boði?

Ég bý ekki á Íslandi og þarf sem betur fer ekki að horfa á eftir atkvæði mínu í hítina voðalegu. Kosningaréttinum glataði ég fyrir þó nokkru og nenni ekki endurnýja hann.

Á meðan það sem í boði er flýtur alltaf að sama ósi fyllist ég viðbjóði á stjórnarháttum þeirra sem líta á fóstrur á leikskólum sem fimmta flokks starfsfólk.

Hvernig getur það verið að störf þeirra sem sinna börnum foreldra sem eru að skapa verðmæti fyrir þjóðfélagið, séu einskis metin?

Hvernig getur það verið að þeir sem sinna veiku fólki geti ekki séð sér og fjölskyldu sinni farborða í þessu forríka landi? Hvernig getur það verið að það sé minna virði að kenna börnunum í skólum landsins en að vera alþingismaður með milljónir í laun og alls konar bitlinga?

Þeir sem eru að komast yfir sextugt ættu að hugsa sinn gang. Séu þeir almúginn blasir ekki við þeim áhyggjulaust ævikvöld, langt í frá.

Það er ekki auðvelt að búa sig undir starfslok í umhverfi sem er á Íslandi en það er þó þess virði að reyna. Ég hvet þá sem eru að nálgast eftirlauna aldurinn að bíða ekki of lengi. Það er of seint í rassinn gripið þegar dagurinn rennur upp.

Kynnið ykkur vel hvað í vændum er.

Kynnið ykkur hvaða réttindi þið eigið.

Ef þið eruð öryrkjar þá skoðið vel hvað breytist þegar þið verðið 67 ára.

Enginn stjórnmálaflokkur hefur haft dug í sér til þess að krukka í hvernig almannatryggingakerfið stelur lögbundnum sparnaði vinnandi fólks í lífeyrissjóði. Ærandi þögnin ríkir um málssóknina sem baráttujaxlar í Gráa hernum standa fyrir . Ærandi þögnin segir mér að pólitíkinni, þessari ógeðslegu tík, sé hjartanlega sama um mig og þig og hugsi um eigin hag og ekkert annað.

Við sem styðum þetta mál erum mörg. Verkalýðsfélög, félög eldri borgara og ýmis samtök hafa lagt málinu lið þar sem kostnaður við málssóknina verður mikill. Margir einstaklingar hafa lagt sitt af mörkum, margar hendur vinna verkið og auðvelda að réttlætið nái fram að ganga. Við getum sett inn mánaðarlegt framlag ef okkur sýnist svo. Ég gerði það og finnst það góð tilfinning. Það þarf ekki endilega að vera stór upphæð. Höfum í huga hvernig einn frambjóðandi til forseta í Bandaríkjunum byggir sína fjáröflun á framlögum frá almúganum, litlum en stöðugum framlögum. Við getum gert þetta svona á Íslandi. Við sem búum erlendis og höfum gerst flóttamenn frá vosbúð og hungri á Íslandi getum tekið þátt í þeirri von að brátt verði óréttlætinu aflétt og þeir sem spara og tilheyra almenningi fái að njóta ávaxtanna þegar halla fer á ævikvöldið.

Munum það sem ég segi svo oft að sameinuð erum við sterkari en mafían!

Hulda Björnsdóttir