Chinese SAGAS – Back home in Min Hou

Chinese SAGAS – December 2008 – Back from Iceland

I had got my VISA from the Chinese embassy in Iceland and now I was on my way to London where I enjoyed a week. I needed to see my doctor and just breathe in the city.

On the 16th of December I arrived in China.

My interior designer and friend, Mr. Chen, had intended to pick me up at the airport but then he was not in town on the 18th and sent a friend.

When I arrived at the airport in Fuzhou there was no suitcase. The plain from London to Hong Kong was late; the plain from Hong Kong to Fuzhou was also late because they waited for me.

My poor suitcase did not make it when I was rushed from a delayed plane from London.

When I landed in Hong Kong the staff waited for me and we ran through the airport to my Fuzhou plane, which had waited for the foreigner, just to make sure she would get home. There was no time to find my suitcase.

Now I was at Fuzhou airport, looking for someone, just someone who could tell me what to do and how to save my suitcase.

My Chinese was not that good and it was difficult to find someone who understood the foreigner and what she was trying to explain in Chinese. Eventually though a young man came who spoke a bit English, not much but he managed to explain to the foreigner that the suitcase would come tomorrow.

I was in China and tomorrow is different, not the same meaning as in some other countries. Tomorrow in China means in the future. My poor suitcase would perhaps get lost and never find her way home and there were some important things in it that I needed to use immediately.

I had a huge problem on my hands.

Although I decided to take it as at hand, no despair. I gave my new friend, the one who was talking to me at the airport and knew some English, my phone number and told him as well that it would be totally useless to call me in Chinese. I would not understand a word. He looked at me, smiled and said “No Chinese”!

Here in China everyone wants to be your friend. Friend does not mean friend, it means someone. It was confusing at first but this time I had lived in the country for a while and knew we were not Friends friends, we had just spoken to each other for a very short while at the airport. Confusing?

Then I asked if I needed to come to the airport to pick up my dear suitcase?

I could easily picture myself losing my way to the airport and traveling maybe for days just to find my way back home if I ever made it in the first place to the airport.

I had already made it 3 times to the airport but not always the same road and it was not always the same road that confused me. Why can we not use the same road to go back and forth? Why does it have to be so complicated? Did the authorities not know how confusing this was for me? Or maybe they did not care? What do I know!

Anyway, I managed to find Mr, Chen’s friend and we made it to the car which was indeed my car. I was happy, this was convenient. I would not have to carry myself from one car to another and perhaps lose my way while changing.

Now we needed to get from the airport to my home, which should be easy, my driver was Chinese.

The friend had managed to get to the airport and now he thought it was the same way back!

It’s not just me!

We needed to get to MR Chens office because my house keys where there and of course it would be more convenient when I got home to have the keys to the front door.

We left the airport at half past seven. We drove back and forth. I was no help. I had no idea how to get to Fuzhou. We drove back and forth, back and forth. I think we had been around the whole city but eventually we arrived at the office and the girl had left. It was half past nine. The work day ended at 7.

My luck is that the girl who works at the office is in fact Mr, Chen’s wife. They live close by, half an hour’s drive from my home. My friend, the new one, Mr, Chen’s friend, left me at the office.

He asked if I could find my way back.

I told him no problem!

So he believed me and trusted I could find my way home from the office, which of course at this time was a piece of cake.

I stopped at Jing San on my way back to Min Hou and got the keys. Not a problem. I knew how to drive from Jing San! Now I was on my way home, just few minutes and I would be at the gate.

Hulda Björnsdóttir

Ps. When I got home a surprise was waiting for me. That is the next chapter.

Opið bréf til formanns FEB og stjórnar

17.febrúar 2018

Opið bréf til formanns FEB og stjórnar

Nú er ljóst að formaður FEB hefur fengið svar frá forsætisráðherra við bréfi sem formaðurinn skrifaði nýlega.

Nú er formaðurinn að fara á fund frúarinnar og hann vill að búinn verði til starfshópur til þess að fara yfir málefni eldri borgara.

Björgvin Guðmundsson skrifar í dag á facebook síðu sína:
“.En Ellert urðu á ein alvarleg mistök.Hann bað um,að skipaður yrði starfshópur um málið,sem hann ætlar að ræða við Katrínu.En það þarf engan starfshóp um kjör lægst launuðu eldri borgara. Allar staðreyndir liggja fyrir.Katrín sagði sjálf 13.september 2017 áður en hún fór í stjórn með Bjarna:”Fátækt fólk á ekki að bíða eftir réttlætinu” Þá var hún ekki að hugsa um að skipa þyrfti starfshóp.Nei,þá vildi hún aðgerðir fyrir þá verst stöddu strax.- Ellert er nýr í starfi fyrir Félag eldri borgara í Rvk.Það tekur tíma að komast inn í alla þætti þessara mála og þá ekki síst að átta sig á því hvernig ráðamenn starfa.Ellert hefur að vísu verið þingmaður og á að þekkja eitthvað til. Ég fór á fund Katrínar,þegar hún var ráðherra í stjórn Jóhönnu Sigurðardóttur.Ég fór sem formaður kjaranefndar FEB í Rvk á fund Katrínar að ræða nákvæmlega það sama og Ellert ætlar núna að ræða við hana.ÞAÐ KOM EKKERT ÚT ÚR FUNDI MÍNUM MEÐ KATRÍNU.EKKERT! Ég óttast ,að það sama gerist nú.Ellert fái kaffi og í mesta lagi,að honum verði tilkynnt,að skipaður verði starfshópur eins og Ellert fór fram á. En við þurfum ekki starfshóp.Við þurfum aðgerðir.Við þurfum aðgerðir strax.”Fátækt á ekki að bíða eftir réttlætinu” “ tilvitnun lýkur

Björgvin þekkir þessi mál kannski betur en nokkur annar sem verið hefur innanbúðar í FEB.

Ég hef áhyggjur af þekkingarskorti formanns FEB og þeirra sem skrifa um þessi mál á vegum félagsins þessa dagana.

Það virðist ljóst að sá hópur sem sendinefnd FEB er með í huga eru ekki allir eldri borgarar sem lepja dauðann úr skel.

Hér eru nokkrar staðreyndir um kjör eldri borgara, rétt til þess að upplýsa sendinefndina ef svo ólíklega vildi til að hún læsi það sem ég er að skrifa hér:

1. Einstaklingur sem hefur ekki safnað í Lífeyrissjóð fær greiddar kr.204.914 eftir skatt frá TR.

2. Einstaklingur sem hefur safnað í Lífeyrissjóð og hefur 149 þúsund krónur frá lífeyrissjóði fær greiddar samtals kr. 263.683 eftir skatt.

3. Þessi einstaklingur hér að framan býr einn og býr erlendis. Hann hefur alla starfsæfi sína greitt skatta og skyldur til íslenska ríkisins.

4. Þessi einstaklingur fær ekki heimilisuppbót.

5. Heimilisuppbót er ekki partur af ellilífeyri, hún er félagsleg uppbót, tala sem notuð er til þess að hægt sé að hreykja sér af 300 þúsund krónu mánaðartekjum fyrir þá sem best koma út úr kerfi TR.

6. Einstaklingur sem býr á Íslandi og hefur aðeins tekjur frá TR fær greiddar krónur 243.075 á mánuði eftir skatt. ( Þessi einstaklingur fær heimilisuppbót kr. 60.516 og ellilífeyri kr. 239.484 fyrir skatta)

7. Einstaklingur sem býr á Íslandi og hefur 149 þúsund krónur í tekjur frá lífeyrissjóði fær í heildar ráðstöfunartekjur (frá TR + lífeyrissjóði) kr. 292.451 eftir skatt. (Þessi einstaklingur fær heimilisuppbót kr. 45.760 og ellilífeyri að upphæð kr. 183.684)

8. Lífeyrissjóðs tekjur greiða niður tekjur frá TR og 149 þúsundin frá lífeyrissjóði verða að krónum 49.466 þegar búið er að skerða bætur TR og borga skatta hjá þeim sem býr á Íslandi en hjá þeim sem hefur flutt verður lífeyrissjóður (149.000) að kr.58.771 eftir skerðingar og greiðslu skatta.

9. Í báðum þessum dæmum er um að ræða manneskju sem býr ein. Í öðru dæminu býr manneskjan á Íslandi og í hinu hefur hún flutt erlendis til þess að geta lifað af þeim tekjum sem henni eru skamtaðar eftir að hún verður 67 ára.

Forsvarsmenn FEB, formaður og Grái herinn ásamt fleirum sem hafa tjáð sig um þessi mál virðast ekki gera sér grein fyrir hinum raunverulegu tölum.

Í bréfi formanns FEB talar hann um 100 þúsund krónu frítekjumark. Það sýnir vankunnáttu hans. 100 þúsund krónu frítekjumark er fyrir atvinnutekjur. Almennt frítekjumark er kr. 25 þúsund.

Formaðurinn vill starfshóp.

Ég bendi formanni FEB og Gráa hernum, ásamt öllum þeim sem fjalla um málefni eldri borgara á vegum þessara samtaka, að kynna sér málin. Ég bendi þessum hópi á að lesa það sem

Björgvin Guðmundsson skrifar og ég vitna í hér í upphafi þessa bréfs.

Ég er ekki vongóð um að þetta bréf mitt hafi hin minnstu áhrif en get ekki annað en reynt.

Ég er með áhyggjur af dugleysi þeirra sem koma fram sem baráttuhópur fyrir mig og fleiri á mínum aldri.

Mér finnst skrípaleikurinn vera að ná hámarki núna. Þetta minnir mig á verkalýðsfélag þar sem barist er fyrir því að halda niðri launum verkafólksins og allt verður vitlaust þegar nýtt fólk kemur til sögunnar og berst fyrir raunverulegum kjarabótum.

Formaðurinn var búinn að fá mynd af sér með Þorsteini Víglundssyni þáverandi velferðarráðherra og þeir að koma sér nokkurn vegin saman um að skipa nefnd til skrafs og ráðagerða. Nú fær formaðurinn væntanlega aðra mynd með frú forsætisráðherra og málið verður sett í farveg sem skilar engu, ekki frekar en allar aðrar skýrslur og nefndir sem hafa verið búnar til um málið.

Við eldri borgarar þurfum ekki fleiri nefndir eða starfshópa. Við þurfum aðgerðir strax og við þurfum að koma talsmönnum FEB upp úr fátæktar hjólfars umræðunni. Eins og ég sýni fram á í dæmunum hér á undan þá hefur sparnaður í Lífeyrissjóð ekki mikið að segja varðandi afkomu þess sem sparaði. Sá sem sparaði er enn langt undir opinberum framfærslu viðmiðum á sama tíma og FEB formaður talar aðeins um þá sem hafa óskertar bætur frá TR.

Formaður FEB, Grái herinn og sendinefnd þurfa að koma sér inn í raunveruleikann og horfa á tölurnar sem ég set fram.

Sá sem fær greiddar 149 þúsund krónur frá lífeyrissjóði, vegna sparnaðar síns, er ekki í hópi hinna “minnstu bræðra” að áliti formanns FEB og hersins.

Það er réttlætismál að greiðslur úr lífeyrissjóði fái sömu athygli hjá þessum “BARÁTTU GLÖÐU FULLTRÚUM” .

Það eru ekki eingöngu þeir sem eru á strípuðum töxtum TR sem lepja dauðann úr skel. Sparnaði í áratugi í lífeyrissjóði er miskunarlaust stolið til þess að niðurgreiða greiðslur TR.

Ætlar FEB og herinn ásamt sendinefnd að ræða niðurgreiðslurnar við frú forsætis?

Virðingarfyllst
Hulda Björnsdóttir

Hún var svo ósvífin að eiga afmæli !

10 febrúar 2018
Góðan daginn kæru lesendur
Ég er svo yfir mig reið og vonsvikin núna að ég á erfitt með að halda mig á mottunni.
Það er tvennt sem ég er að ergja mig á.
Í fyrsta lagi sá ég að einhver var svo náðarsamlegur að taka fram að “ómenntuð kona” væri að bjóða sig fram hjá Eflingu og nú hristist elítan í verkalýðshreyfingunni !
Svona ótrúlegur hroki hélt ég að væri ekki til árið 2018 á Íslandi.
Hvað hefur það með menntun hennar að gera hve góður málssvari hún er?
Nákvæmlega ekki neitt.
Konan er hugsjónakona og þorir að berjast fyrir þá sem þurfa svona fólk í forystu.
Hvað með alla hina hálærðu alþingismenn? Hvernig kemur menntun þeirra okkur til góða?
Jú, þeir maka eigin krók og gefa lítið fyrir svona “ómerkilegt” fólk sem hefur enga menntun aðra en lífsreynslu sem er margfalt meira virði en allir titlarnir sem þingheimur og aðstoðarmenn hefur.
Kannski væru mál í landinu öðruvísi ef þessi blessuð mennta elíta setti sig inn í mál “ómerkilega” fólksins sem er ekki með háskólagráðu í hinu og þessu.
Kannski væru mál landsins þannig að fólk þyrfti ekki að setja á sig hauspoka þegar verið er að tala um hið dásamlega Ísland þar sem allt er svo gott, ef “ómenntaða” hugsjónafólkið réði.
Hitt sem vakti upp hjá mér reiði í gær var mál vinkonu minnar.
Hún er nú 70 ára og vinnuveitandi hennar segir henni upp, samstundis, og telur starfskrafta hennar ekki lengur þörf.
Þessi kona hefur verið leikskólastjóri og sinnt starfi sínu af nærgætni og gefið sig alla í að gera sem allra best.
Það skiptir engu máli.
Hún er svo ósvífin að eiga afmæli og verða 70 ára.
Sjötíu ára fólk á að hypja sig af vinnumarkaði.
Á sama tíma og þetta gerist er nýbúið að setja lög um að atvinnutekjur að upphæð krónum 100 þúsund eigi ekki að skerða eftirlaun frá TR. Þetta var gert til þess að fólk gæti haldið áfram að vinna.
Dásamlegt að setja svona lög. Það sem er einfaldlega spurningin er “fyrir hverja”?
Ekki fyrir vinkonu mína sem var rekin um leið og hún átti afmæli um daginn.
Ekki fyrir venjulegt fólk.
Nei, þetta er fyrir þá sem eru sjálfstætt starfandi, reka eigin fyrirtæki og þurfa ekki að vera upp á vinnuveitendur komnir.
Réttlætið lætur ekki að sér hæða á Íslandi árið 2018.
Þessi vinkona mín er með menntun, svo ekki er hægt að telja henni það til vansæmdar að vera ómenntuð. Það eina sem hún hefur gert af sér er að eiga vitlaust afmæli.
Á sama tíma les ég um að einhverjir pótintátar haldi því fram að eldri borgarar ættu að fara að vinna á leikskólum.
Þeir eldri borgarar eiga auðvitað ekki að vera með menntun.
Bölvaður menntahrokinn tröllríður húsum á Íslandi. Menn aka um og fá tvöföld árslaun eftirlaunaþega og öryrkja fyrir ef þessir ökumenn sitja á alþingi.
Sporslur sem fylgja þingmennsku eru svo hrikalegar að mér verður illt af tilhugsuninni einni.
Hverjir eru það sem hugsa um fólkið sem sveltir og er hlunnfarið og niðurlægt?
Hverjir eru það sem berjast af mestum krafti fyrir þá sem lepja dauðann úr skel?
Það eru ekki pótintátarnir í ríkisstjórn, því miður. Þessir pótintátar hafa völdin og þau nota þeir til þess að skara að eigin köku.
Hulda Björnsdóttir

ÞETTA KEMUR MÉR EKKI VIÐ – EÐA HVAÐ?

One article about Iceland, the rich and the poor. Sorry my foreign followers, this is in Icelandic.
9. febrúar 2018
Góðan daginn kæru lesendur
Ég ætla aðeins að tala um örorkulífeyri.
Þó að ég sé komin yfir 67 ára aldurinn þá er ekki þar með sagt að örorkulífeyrir komi mér ekki við.
Ég tek þó fram að ég hef aldrei verið öryrki en þekki hins vegar vel til þeirra aðstæðna sem sá hópur býr við og hefur búið við svo áratugum skiptir.
Við þvældumst á milli sveitabæja þegar ég var lítið barn því mamma var berklasjúklingur og þar að leiðandi með skerta starfsgetu. Hún reyndi þó eins og hægt var að hafa yfir okkur húsaskjól og mat á borðum. Stundum tókst það og stundum ekki.
Hún vann sem ráðskona á hinum ýmsu sveitabæjum þar sem ofdrykkjumenn og aðrir ólánsmenn bjuggu. Þessi heimili voru rekin af hinu opinbera og þurftu ráðskonu til þess að elda ofan í hópinn.
Ég ætla ekkert að lýsa þvi hvernig það var fyrir lítið barn að búa við þessi skilyrði. Mínar aðstæður skipta ekki máli. Það sem skiptir máli er að á Íslandi árið 2018 eru börn sem búa við sára fátækt. Það er fullorðið fólk sem ekki hefur húsaskjól. Það er fólk sem af ýmsum ástæðum er ekki vinnufært og þarf að lifa af bótum sem greiddar eru af TR.
Allt þetta fólk ætti að eiga rétt á því að hafa húsaskjól, eiga mat á diskinn alla daga ársins og þurfa ekki að kvíða síðustu viku mánaðarins.
Þetta fólk er íslendingar.
Árið er 2018.
Ríkisstjórn eftir ríkisstjórn hefur lofað að bæta kjör hinna verst settu og hefur talað um öryrkja og eftirlaunaþega.
Ríkisstjórn eftir ríkisstjórn hefur svikið loforðin án þess að blikna.
Nú er komið í ljós að VG, flokkur sem margir héldu að væri flokkur sem mundi bæta kjör öreiganna, ætlar að skoða málið í vor. Kannski þarf að skoða málið og það getur beðið í nokkra mánuði í viðbót.
Verður málið svo sett í nefnd í vor frú forsætisráðherra?
Mál sem sett eru í nefnd sofna svefninum langa og hvíldarstaður þeirra er oftar en ekki í skúffum í einhverju skrifstofubatteríi.
Frú forsætisráðherra!
Hvað ætlar þú að láta öryrkja og eftirlaunaþega bíða lengi eftir því að kjör þeirra verði þannig að hægt sé að hafa mat á borðum alltaf, að hafa þak yfir höfuðið alla daga, að eiga fyrir lækniskostnaði og lyfjum alla daga?
Frú forsætisráðherra!
Heldur þú að það verði mikið um krossa við þinn flokk í næstu kosningum, og að þeir krossar komi frá eldri borgurum sem búa við fátækramörk árið 2018 eða frá öryrkjum sem eru fastir í gildru fátæktar og eiga enga möguleika á að komast upp úr henni?
Öryrkjar hætta að vera öryrkjar þegar þeir eiga 67 ára afmæli.
Á þeim afmælisdegi verða þeir ellilífeyrisþegar og geta eiginlega bara etið það sem úti frýs, rétt eins og margir þeirra hafa þurft að gera í mörg ár.
Öryrkjar og eftirlaunaþegar eiga sameignlegra hagsmuna að gæta. Þeir hagsmunir eru líka þeirra sem vinna á almennum markaði og eru hraustir en eru svo óheppnir að vera á lægstu töxtum vinnumarkaðarins.
Sveltandi börn árið 2018 á landi sem er meðal ríkustu þjóða heims er þvílík skömm að nægilega sterk orð eru ekki tiltæk í mínum orðaforða.
Fólkið sem fer svangt í rúmið á kvöldin, eða börnin sem fara svöng í skólann, er fólk sem frú forsætisráðherra telur að geti beðið í nokkra mánuði eftir því að mál þeirra verði sett í nefnd til skoðunar.
HVað er hægt að gera?
Hvað getur almenningur, sem lætur sig varða málefni þeirra sem eru að draga fram lífið á lægstu hugsanlegum tekjum, gert?
Björgvin Guðmundsson skrifar um málefni þessara hópa alla daga.
Lesum við það sem hann er að segja?
Látum við orð hans inn um annað og út um hitt?
Getur það verið að fólk sem hefur það ágætt snúi sér á hina hliðina á kvöldin þegar óþægilegar spurningar sækja á og hugsi:
ÞETTA KEMUR MÉR EKKI VIÐ
Getur það verið ?
Hulda Björnsdóttir

Chinese SAGAS – Waiting for my internet man –

Chinese SAGAS – waiting for the man to fix the internet

This was in April 2009.

What a day!

I went to the internet company, which was not far from my house. I complained about not having any internet connection. The people in the company wanted me to go home and wait for the man. They had called him and he was SOMWHERE!

I know my people. Had I gone home I would perhaps see someone after a week or 2. No, I told them I would just wait for the man in the shop. I sat down and they looked at me, they called, they looked again and called again. It was obvious that the foreigner was not going anywhere, they had to accept that.

I had made up my mind. I would wait, he would come and I would bring him home with me. He would fix my connection and then, only then, could he go wherever he wanted to

While sitting in the internet shop, waiting for my man my thoughts wandered over the morning.

During lunch in the school we did not get any rice. The rice had finished and no more until next day. Being in China in a canteen this was not good and we were hungry, horrible.

No rice and the morning had not been good either. We were supposed to have our classes in the new building and there we would be able to listen to the tapes and just enjoy the English spoken through the speakers without any problems by English people. What a joy that would be. Some of my students would even be able to take a nap, of course trying not to let the teachers notice.

I was at the new building at 8 in the morning and I went upstairs to the classroom. Everything was dirty, horrible dirty and disgusting. Something had to be done!

I decided to wade over the workers in mud and dirt. The men were putting tiles on the floors. The students behind me in a straight line and out we went. Out into the sunshine and the wonderful weather. The class would be outside. What a wonderful day this would be.

For four hours we sat there, outside enjoying the sun on our faces and I trying to get my students to speak English, just talk about anything, I begged.

There is a problem here. The students need a leader. This morning they did not have a table, they did not have the chairs and they did not have a leader.

I told them they could talk about anything, anything at all, everything was on the table.

The birds were singing all around us. They could talk about the birds.

The flowers smiled the most beautiful smiles. They could talk about the flowers.

The ants travelled back and forth around the benches and the girls screamed. The ants living in the school yard are bigger than the little ones at my house. In my garden everything is blooming this time of the year and I suggested the girls could talk about the spring. No.

Just few days ago there were tiny goats with their parents walking on the road and the keepers following. Now, just few days later the youngsters are gaining confidence and becoming independent or at least trying to. The parents and the keepers try to make them follow the rules but there is a tiny bit of rebellion going on. They are naughty but so cute that I get tears in my eyes. Brown and white they are, jumping after each other and the mother hardly notices them, she knows what they can do and what is safe for them. She also knows that they are safe with 2 keepers and a lot of security guards from the schools around. The guards are used to keep the rules running and few goats are not a problem. When the little ones try to get into the traffic the screaming from the keepers and guards bring them quickly back.

I told my students they could talk about the little ones, the goats. No, they could not.

My solution, as often before was to make a story. I began and they continued. I became the leader. Every student had to add one sentence. It worked. We did speak in English, outside in the sunshine, far away from the dirt and mud and the tiles. One day we would go to the new building but not that day.

Now the Easter is approaching and the Christians singing. This Thursday is coming to an end. The last meal most likely just beginning.

I am sitting in front of the internet people. The people who are waiting with me and hoping the man arrives. Few customers do come into the shop. They all talk loudly. Why do the Chinese make so much noise? I wonder.

The man is still somewhere, the people ask me to go home and wait there. I am not going anywhere. I need my internet today.

My thoughts wander. Yesterday I went to two dormitories in 2 different universities. Just for a visit. Interesting to see the difference, the boys’ dorms are more modern I think I would say. They were excited to have the foreigner to talk to.

Yesterday there was a fire safety drill. The girls learned how to use the fire extinguisher but no route for escape introduced.

When I go to the other universities for the English corners I get the same questions again and again. Where do I come from? How long have I been in China? Where do I live? How do I like China? I tell them I come from Min Hou. They don´t understand that. I don´t look Chinese. The truth is that I come from Min Hou and if they ask me where I come from that is the correct reply. Anyway, the other day I met a group who did talk in English not about me. What a wonderful surprise.

Now the clock is half past 3. A lot of men coming into the shop, the money are dirty, the men are dirty, and they smell of cigarettes. The Chinese men smoke a lot. The women don´t smoke, except the hookers.

CUSTOMERS FIRST SERVICE FOREMOEST this is the sign in front of the desk.

A house being built next to the shop and I don’t have the imagination, a vivid one, to understand how it is going to be. The roof seems to be without walls! This is really strange.

Now there are more people in the internet shop. The boys have had lunch. The clock is almost 4. A man standing next to me has the ugliest toes I have ever seen.

Where is my man?

Will he come today or do I have to sleep in the shop?

The girls are worried. They will close in 2 hours. What to do with the stubborn foreigner?

A motor bike arrives.

My wonderful man is there.

He smiles and we leave together. He on his bike and I behind him in my car. We know each other.

Now all is well and I won’t let him go until he fixes my net. He knows that.

Hulda Björnsdóttir

 

 

Just a thought shared with you – The sisters ENVY and HATE

8th of February 2018

When people become public figures something changes. They stop being anonymous and become someone that everyone has an opinion about and people even have different views. What a tragedy!

Everyone should be on the same page. If you are not on the same page you are full of envy, or are you?

One of the new politicians in the Icelandic parliament has been complaining about how mean people are now. She has told us that those who she considered her friends have turned their back on her. Is that so? And if so then why did this happen?

Her explanation is that this has roots in envy. Envy because now she is not anymore a woman relying on social security, now she is a politician highly valued and gets payed several times more than the common people who have to rely on the help of the society.

What the woman did perhaps not realise is that the public do have an opinion and they have a right to tell what they think.

I agree that if the discussion becomes ugly with rude words it is not what we need or what we do accept. But, different opinions are good.

If you don´t agree with me I do not think you envy me. I simply think you have another sight of the matter. I find that good. Discussion is always good. It can be polite, sharp and sometimes quite annoying when there is no way to convince the other party that you are right!

What is wrong with people who are public persons by choice, they became politicians because the wanted to?

Why can the common public not criticise or have different opinions without being stamped ENVIOUS?

What does envy mean?

How do you become envious?

According to Longman dictionary the meaning is:

you wish that you had someone else’s possessions, abilities etc:

because you want something that someone else has

jealous • envious • envy • jealousy •

are other words used for the feeling, because when you look at it closely it is just a feeling, nothing more.

I find it hard to understand or accept that different opinions are stamped as ENVY.

If we cannot share different opinions we will dye.

Everyone will be the same.

Everything will be according to those in power.

We, who have the courage to say what we think, will be put to jail, locked forever, just to make ground for those who are in power but even though the power is theirs they lack confidence and they blame the lack on us who disagree.

I don´t envy anyone, I think it is a waste of energy.

Envy is the sister of hate.

They both drain the energy and the happiness of those who nourish the sisters.

Being a public figure changes your life.

Your promises are scrutinised. Your words are listened to. Do you keep your promises or do you change when power is in your hands?

Everyone that intends to become a public figure should perhaps think about this. Please do not stamp us who don´t agree with you as full of envy.

We feel in fact a bit sorry for you when you begin lying to us and forgetting your wonderful promises you handed out so generously to get our votes so you could gain the power.

Hulda Björnsdóttir

Öfund – er það?

An article about envy. I will translate this into English later today. Sorry my foreign followers but this is yet again about the situation in Iceland.

5th February 2018 –

Góðan daginn kæru lesendur.

Þegar ég fer að skrifa um viðkvæm mál má ég alltaf búast við því að ekki séu allir sammála mér.

Þetta er ekki ósvipað því að þeir sem verða alþingismenn þurfa að sæta gagnrýni vegna gjörða sinna eða aðgerðarleysis.

Nú höfum við eignast fulltrúa á þingi sem ekki skilur þetta alveg og segir okkur stjórnast af öfund.

Öfund út í þá sem hafa hærri laun.

Öfund út í þá sem ekki lepja dauðann úr skel.

Öfund út í þá sem raka saman fé landsins og eignum í eigin hagsmuna skyni.

Einmitt. ÖFUND er orð dagsins.

Í fyrra höfðum við grátkonu eina mikla á þingi sem grét úr ræðustól vegna þess hve fólk var vont við hana og líklega hafa “fátæki ræflarnir sem ekki nenntu að vinna” öfundað grátkonuna af hennar kjörum.

Ég vona að við séum ekki að horfa fram á aðra grátkonu. Það er ekki vænlegt til árangurs.

Frúin sem nú kvartar yfir höstugum ummælum um verk hennar á hinu háa alþingi hefur um helgina kvartað yfir því að vinir hafi brugðist henni. Ég gerði mér lítið fyrir og eyddi frúnni úr vinalista mínum, rétt til þess að spara henni sporin.

Ég hef ekkert á móti þingmanninum persónulega. Ég er hins vegar vonsvikin yfir aðgerðum hennar og flokks hennar á alþingi og tel mig hafa rétt til þess að gagnrýna það. Ég ræðst ekki persónulega á einstaklingana. Ég gangrýni þá sem þingmenn sem lofuðu að berjast fyrir bættum kjörum ákveðinna hópa í þjóðfélaginu en leggja svo fram hrað frumvörp sem stuðla að bættum kjörum þeirra sem betur standa og með því stuðla að enn frekari misskiptingu í landinu. Þetta eru vinnubrögð sem ég tel vera svik og ég mun halda áfram að gagnrýna þyki mér ástæða til.

Þessi gagnrýni hefur ekkert, nákvæmlega ekkert, með öfund að gera.

Ég þarf ekki að leggjast í öfund til þess að hafa á diskinn minn.

Einna af lesendum síðunnar okkar setti inn þetta komment sem ég leyfi mér að afrita og setja hér inn, innan gæsalappa. Mér finnst full ástæða til þess að allir lesi þessi ummæli.

“Margt sem þú segir Hulda er eins og talað úr mínu hjarta en hér er ég ósammála þér: Þú ræðst á þá sem hafa “eðlilega fjárhæð” í lífeyri og kallar hana elítuna. Við lifum í dýrasta landi í heimi þar sem fólk vinnur oft tvær vinnur til að lifa mannsæmandi lífi , eða m.a.o. lífi sem felur í sér húsnæði, mat, tómstundir og áhugamál, ferðalög og allt sem fólk hefur rétt á að gera í ríku vestrænu landi. Ég lít svo á að lífeyrisgreiðslur frá lífeyrissjóðum sé alfarið einkamál viðkomandi enda hafi hann greitt í þann sjóð sjálfur eins og í bankabók. Tryggingarstofnun á að greiða öllum ellilífeyri óháð hvað þeir eiga undir koddanum, eða í fasteignum eða í banka eða í lífeyrissjóði. Stéttabarátta fer alltaf hér á landi að snúast upp í það að þeir sem hafa ekki til hnífs og skeiðar fara að ráðast á þá sem hafa það, sem er vitlaus aðferðarfræði, við eigum að krefjast þess að alltir hafi vel til hnífs og skeiðar. punktur. Ekki ráðast á þá sem eru á þeim stað sem þú villt vera á, heldur krefjast þess að komast á þann stað líka”

Hér segir sú sem ritar að ég ráðist á þá sem hafa eðlilega fjárhæð í lifeyri og kalli þetta fólk elítu.

Síðan telur hún upp allt það sem þurfi til þess að lifa mannsæmandi lífi og telur upp dæmi um þetta mannsæmandi líf.

Að lokum kemur setningin sem ég þurfti að hafa heilan dag til þess að velta fyrir mér hvort væri svaraverð.

“Ekki ráðast á þá sem eru á þeim stað sem þú vilt vera á, heldur krefjast þess að komast á þann stað líka”

Hef ég áhuga á að komast á stað BB og ríkustu ætta landisins?

Hef ég einhvers staðar sagt það eða ritað?

Hvaðan hefur sú sem ritar commentið sem ég er að vitna í, þá þekkingu að ég sé að berjast fyrir því að komast á sama stað og BB og hans ætt?

Ég hef ekki hinn minnsta áhuga á að verða spilltur, gjörspilltur stjórnmálamaður sem veður í peningum og lýgur að þjóðinni um leið og hann setur upp stór augu.

Ég þarf ekki að komast á einhvern stað. Ég er á ágætum stað og er svo gæfusöm að þekkja og eiga trygga vini sem eru langt fyrir ofan þann stað sem BB og hans líkir eru staddir á. Margir vina minna eru á stað sem vart er hægt að gera sér í hugarlund auðæfi þeirra. Þessir vinir mínir eru fólk rétt eins og ég og við eigum mikið sameiginlegt þó ég sé ekki eins auðug og þau. Þetta forríka, vellauðuga fólk er ekki fólk sem telur að ég og aðrir sem hafa ekki eins mikið á milli handanna, séum full af öfund. Þetta fólk er dásamlegt fólk og þeirra staður er þar sem hann er vegna ýmissa aðstæðna. Þessu fólki dettur ekki í hug að tala um að þeir, sem draga fram lífið af launum sem eru ekki bjóðandi venjulegu fólki, séu fullir af öfund. Nei, þetta fólk hjálpar þeim sem þau geta hjálpað og það hvarlar aldrei að þeim að þeir sem barist sé fyrir séu öfundssjúkir.

Þeir sem halda að öfund stjórni baráttu fyrir bættum kjörum barna, einstæðra foreldra, láglaunafólks, öryrkja og eldri borgara á Íslandi, eru á villigötum.

Hóparnir sem ég taldi upp að framan eru þeir sem eiga ekki til hnífs og skeiðar og þeirra tími fer í að velta hverri krónu fyrir sér til þess að deyja ekki. Þessir hópar öfunda ekki og vilja ekki komast á sama stað og elítan.

Þessir hópar vilja bara geta séð fram á næsta dag án þess að óttast um líf sitt vegna fátæktar.

Þeir sem halda því fram að þessir hópar vilji komast á elítustað vaða í villu.

Það er ómerkilegur málflutningur sem á ekki erindi við fátækt fólk á Íslandi. Það er málflutningur þeirra sem ekki hafa þekkingu eða vilja til þess að setja sig í spor þeirra sem lepja dauðann úr skel vegna aðgerða elítunnar til margra ára.

Það er jú elítan sem stjórnar á Íslandi og lifir góðu lífi þrátt fyrir spyllingu sem líklega þekkist ekki nema í frumstæðustu löndum heims.

Hverjir eru það svo sem kjósa spyllinguna ár eftir ár? Getur verið að það séu þeir sem halda því fram að fátækir Íslendingar séu bara öfundsjúkir?

Hulda Björnsdóttir