I just feel so terribly sad

7th of March 2021

Today is a Sunday and I am feeling the weight of the Covid.

My mornings are getting heavier and more difficult to be optimistic and positive.

This is strange for me because normally I am patient and serene, but now I am feeling so terribly sad.

I miss my friends and I miss the hugs and kisses and the laughter and the fun.

This morning I wrote on Facebook about how sad I feel. I got response!

 “More people in the same situation!”

Perfect, nothing in messages or anything just to make me feel not as terrible alone in the situation! I was disappointed. I would have sent a message to a person and asked if there was anything I could do to help? I would have asked if she or he just needed someone to listen to or if the person wanted to talk on Skype or whatever. I would have reached out.

I don´t ask for help.

I am usually the one that does help but now it is me that needs someone to reach out because I am in a way giving up, at least this moment.

My friends know me and they know that the normal me is always there for them.

Why am I writing about this?

Am I asking for help here?

No, I am not, but I want us each and everyone to think about the situation we are all in.

The strong ones do brake once in a while. That was what happened to me this morning. I have felt alone most of the day. I have been thinking if I could ask someone for help and then who it should be. Should I bother or should I just let it be and get over it and be fine tomorrow after perhaps crying today?

I am not sure what I am going to do but just writing about it and sharing with you my reader has helped.

I will be ok; I know that but this moment I am not ok.

This moment I am broken.

This moment I am lonely.

This moment will pass and another moment will arrive.

The next moment will be better and tomorrow will be fine.

My reader, if you have a friend that you think might use a virtual hug, I urge you to reach out. That is why I am writing this.

Just remember, the strong ones do brake.

The strong ones are there for you when you need them and now is the time for you to be there for them.

Hulda Björnsdóttir

Gratitude feels good!

26th of February 2020

October 2016, I woke up one morning early. The debate between Hillary and Trump was that morning and I did not want to miss it.

The night before I had been preparing to put some plastic boxes into the garage and they were not far from the door to my bathroom.

So, I brushed my teeth, and washed my face ready to sit down and listen.

What happened next was that I fell, I stepped out of my shoe and lost the balance, hit the boxes and fell!

The pain was horrible, I tried to put some painkilling cream on my arm and I just sat down and felt this would go away.

This was the day my veggies were supposed to come and at 10 o’clock I called my friend and told him not to come because I was going to the hospital. He called the ambulance and my wonderful Bombeiros picked me up and took me to Coimbra.

The future was ruined, I had planned to go to Germany during Christmas and now I was sitting in the urgency room and would be transferred to another hospital for surgery on my shoulder. I could have shouted but of course I just felt miserable and the pain was killing me. Another ambulance transferred me to the hospital where I would spend the next 10 days and then the next weeks and months went into rehab and trying to become NORMAL again, which of course would not have been possible. I am never NORMAL.

The rehab went well and everything is now almost perfect, or as perfect as possible. My shoulder is getting stronger every day and the gym and my friends and people there help me every step of the road.

I had been registered to the health centre in Penela and was not very happy there and now I am approaching the reason I am talking about this 4-year-old happening.

My wonderful doctor, Joanna, who operated and fixed my shoulder is married to a family doctor. He works in a health centre 25 minutes’ drive from my home.  To make a long story short my friends Joanna’s husband agreed to take me as his patient and I moved to Lousa with all my health records and everything and that was my lucky day.

My family doctor is the best. He knows me and I can tell him everything. He understands me and he takes care of me. He and everyone at the centre makes me feel better every time I come for a check-up, different from when I went to Penela where I always had the feeling they did not want me there.

The nurses and all the staff at my new health centre are perfect and always welcoming.

This week I saw my wonderful Joanna for the first time in a long time and that was my best gift ever. She gave me a hug, a hug I have been craving for since march last year. She gave me back my confidence and just talking to her was amazing.  The 2 of them have made my life more meaningful since I met them.

I just want to share this with you my friends because we are in the Covid times and most of us are sad and miserable and sometimes we forget to look at the wonders that are happening even though we are in lockdown here in my little land. We are taking the situation seriously and we are trying our best to be responsible and sometimes the situation is almost unbearable but then something wonderful happens, like when I met my wonderful doctor and spoke to her after such a long time.

Let´s remember to be grateful for the little things as well as the huge ones.

I hope all my friends stay safe and I feel sorry for all those who have lost their loved ones.

NORMAL will arrive again, maybe not until next year, but eventually some kind of normal will be back. Until then we need to be patient and make the most of what we have.

Hulda Björnsdóttir

Ekki senda baráttujaxla fyrir eldri borgara inn á Alþingi !

24. febrúar 2021

Eiga eldri borgarar erindi á Alþingi?

Aðeins um hversu vænlegt það er að bjóða fram til Alþingis á Íslandi og ætla sér að beita sér fyrir ákveðnum málum sem eru ekki sérlega vinsæl.

Nú eru háværar raddir uppi um að eldri borgarar þurfi mann eða menn á þing til þess að berjast fyrir bættum kjörum hópsins.

Það er talað um óréttlætið vegna skerðinganna og það er talað um hversu skammarlega lítið er skammtað frá Almannatryggingakerfinu.

25 þúsund er ekki mikið þegar skoðað er í því samhengi að fáir þú greiðslur frá lífeyrissjóði, sem þú hefur borgað í alla þína ævi, því eftir 25 þúsundin fer upphæð sem greidd er frá TR að skerðast og hvorki meira né minna en um 45%.

Svo dragast auðvitað skattar frá því allir þurfa að borga skatta á Íslandi ef þeir fara eftir lögum og reglum. Það eru einhverjir sem eru ekkert að ergja sig á smá skattsvikum hér og þar en þeir eru vonandi í minnihluta.

Ég hef endalaust verið þeirrar skoðunar að eldri borgarar ættu ekki að senda baráttumenn sína, úr röðum eldri borgara, inn á þing.

Ég hef ekki skipt um skoðun og tel mun vænlegra til árangurs að koma málum hópsins á framfæri við alþingismenn og flokka og reyna að koma baráttumálum inn í stefnuskrá flokkanna, og þar sé talað tæpitungulaust en ekki í einhverjum rósum.

Það sem mér finnst fólk sem er æst í að komast á þing úr röðum eldri borgara og þeir sem endalaust reka áróður fyrir því að við, eldri borgarar, þurfum mann á þing eða jafnvel flokk og þá verði allt miklu auðveldara, er að þetta fólk gerir sér ekki grein fyrir því að FLOKKSAGINN ræður öllu þegar á þing er komið.

Dæmin sanna það á núverandi kjörtímabili þar sem einhverjir hafa haft samvisku sína að leiðarljósi og hún skorað hærra en AGINN og þar af leiðandi hafa þessir þingmenn sagt skilið við flokkinn og flutt sig eitthvað annað, sem er reyndar bara í annan FLOKKSAGA!

Svo eru auðvitað valdafíklarnir sem segja skilið við t.d. Sjálfstæðisbatteríið og búa til nýtt sem er í raun alveg það sama, bara undir öðru nafni.

Einu sinni ætlaði ég að breyta heiminum og hafði til þess dágóðann stuðning kjósenda í ákveðnu sveitarfélagi.

Ég komst að því eftir einn fund að málefni þau sem fólk hafði treyst mér fyrir voru ekki vinsæl og mundu ekki fá brautargengi innan flokksapparatsins. ÉG FORÐAÐI MÉR í snarhasti en var þó reynslunni ríkari.

Ég veit að það eru ekki margir sem hafa þessa skoðun en ég ætla mér að halda henni á lofti áfram. Ég vonast til að baráttujaxlar, alvöru baráttujaxlar falli ekki í valdagryfjuna þar sem þeir eru kveðnir í kútinn um leið og þeir setjast í stólana.

Ég á auðvitað ekkert að vera að skipta mér af eina ferðina enn. Samt er eitthvað sem togar í mig allavega í bili og ég bind vonir við að fyrir hvern baráttumann úr röðum eldri borgara sem sest í stóla Alþingis rísi upp að minnsta kosti fjórir sem berjast af krafti utan þessara þægilegu stóla.

Ég held að það sé ekki borin von.  Ég trúi því enn að til sé fólk sem berst af hugsjón og lætur ekki glepjast af blekkingu um að FLOKKURINN breyti einhverju bara af því að eldri borgari kemst í baráttusæti eða jafnvel öruggt sæti á framboðslista.

Ég óttast að baráttugleðin verði barin niður um leið og komið verður að stjórnar kötlunum.

Hulda Björnsdóttir

The OUTCAST is always the outcast and never good enough !

Some days ago I wanted to see my fathers birthday and I Goggled his name.

What I discovered was what you see here. His name was Björn Jósefsson

My whole life I have been the outcast in the eyes of his family, the one who should never have been borne. The little child that the priest asked not to be named as his daughter but the mother was persistent.

When someone died and the family was named in the newspaper, which is a tradition in Iceland, this little girl was never mentioned.

I thought I had worked through the feelings of rejection but suddenly I broke into pieces when I saw this on Goggle. I cried like my heart was falling apart. I did call a friend who listened to my broken heart and helped me to overcome the sorrow for now.

What I realised was that even though I thought I had accepted the situation the hurt was still there. I was a grown up woman, I knew I could not do anything about this and I knew it was not my fault that my parents made me. I knew the people who went to the other side of the road when I was walking there ,because they did not want to be near the outcast, I knew they were the despicable ones.

In my mind I knew that there was nothing wrong with me, it was the fathers siblings who just could not face reality and thought hiding was the soulution.

Just one of my brothers was kind to me. He was extraordinary kind and helped me when I needed but he never made sure that I was mentioned in public papers as the child of his father. My brother participated in the hiding of the truth.

The “OUTCAST” was mentioned when the last sister passed away. For the first time in decades she was suddenly good enough for a while. Unfortunately this was too late, there was too much rejection and too much hiding.

I thought I had accepted the situation and the pain had gone away. No the pain was still there even though I had accepted the situation. My fathers family hated me. How pathetic!

I have been writing about my life for some time and I have always tried to think about not hurting anyone by telling the truth. When google told me I was still the OUTCAST I got angry, I got disappointed and I got sad, really sad and surprised as well. It would be easy for those who belong to the family now to correct the information about my father. They have not done that. Fine, just don´t pretend you are a friend of mine. You have taken part in the play most of your lives.

I am proud of who I am.

“Björn Jósefsson (1885-1963)Identity areaType of entityPersonAuthorized form of nameBjörn Jósefsson (1885-1963)Description areaDates of existence02.02.1885-25.06.1963

HistorySonur Jósefs Björnssonar skólastjóra á Hólum og Hólmfríðar Björnsdóttur frá Brimnesi. Var í Reykjavík 1910. Læknir á Húsavík 1930. Lauk læknisprófi 1912. Starfaði víða á næstu árum, m. a. í Árósum og Kaupmannahöfn í Danmörku, Berlín í Þýskalandi, … »Relationships areaRelated entityJósef Jón Björnsson (1858-1946) (26.11.1858-07.10.1946)Identifier of the related entity S00710Category of the relationship familyType of relationship Jósef Jón Björnsson (1858-1946)is the parent ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityHólmfríður Björnsdóttir (1860-1894) (02.02.1860-22.05.1894)Identifier of the related entity S00711Category of the relationship familyType of relationship Hólmfríður Björnsdóttir (1860-1894)is the parent ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityArnviður Ævarr Björnsson (1922-2013) (27. ágúst 1922 – 17. júlí 2013)Identifier of the related entity S02146Category of the relationship familyType of relationship Arnviður Ævarr Björnsson (1922-2013)is the child ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityMaría Eydís Björnsdóttir (1921-1930) (20. júní 1921 – 3. júní 1930)Identifier of the related entity S02145Category of the relationship familyType of relationship María Eydís Björnsdóttir (1921-1930)is the child ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entitySigurður Pétur Björnsson (1917-2007) (1. nóv. 1917 – 13. nóv. 2007)Identifier of the related entity S02139Category of the relationship familyType of relationship Sigurður Pétur Björnsson (1917-2007)is the child ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityEinar Örn Björnsson (1925-2015) (8. júlí 1925 – 7. maí 2015)Identifier of the related entity S02140Category of the relationship familyType of relationship Einar Örn Björnsson (1925-2015)is the child ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityBjörg Hólmfríður Björnsdóttir (1915-2006) (5. ágúst 1915 – 4. des. 2006)Identifier of the related entity S02141Category of the relationship familyType of relationship Björg Hólmfríður Björnsdóttir (1915-2006)is the child ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityJósef Jón Björnsson (1918-1935) (2. des. 1918 – 10. apríl 1935)Identifier of the related entity S02142Category of the relationship familyType of relationship Jósef Jón Björnsson (1918-1935)is the child ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityHólmfríður Björg Björnsdóttir (1916-1992) (12. sept. 1916 – 16. mars 1992)Identifier of the related entity S02143Category of the relationship familyType of relationship Hólmfríður Björg Björnsdóttir (1916-1992)is the child ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityBirna Sigríður Björnsdóttir (1927-2005) (8. sept. 1927 – 14. mars 2005)Identifier of the related entity S02144Category of the relationship familyType of relationship Birna Sigríður Björnsdóttir (1927-2005)is the child ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityIngibjörg Jósefsdóttir (1889-1979) (17.05.1889-09.11.1979)Identifier of the related entity S00715Category of the relationship familyType of relationship Ingibjörg Jósefsdóttir (1889-1979)is the sibling ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityHólmjárn Jósefsson (1891-1972) (01.02.1891-05.04.1972)Identifier of the related entity S00797Category of the relationship familyType of relationship Hólmjárn Jósefsson (1891-1972)is the sibling ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityKristrún Jósefsdóttir (1887-1978) (14.10.1887-23.08.1978)Identifier of the related entity S00714Category of the relationship familyType of relationship Kristrún Jósefsdóttir (1887-1978)is the sibling ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityHaukur Jósef Jósefsson (1915-1999) (11. nóv. 1915 – 3. sept. 1999)Identifier of the related entity S01500Category of the relationship familyType of relationship Haukur Jósef Jósefsson (1915-1999)is the sibling ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entitySigríður Jósefsdóttir (1886-1901) (26.02.1886-02.09.1901)Identifier of the related entity S00713Category of the relationship familyType of relationship Sigríður Jósefsdóttir (1886-1901)is the sibling ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityEinar Jósefsson Reynis (1892-1979) (25.11.1892-16.06.1979)Identifier of the related entity S00798Category of the relationship familyType of relationship Einar Jósefsson Reynis (1892-1979)is the sibling ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entitySigríður Lovísa Sigurðardóttir (1883-1971)Category of the relationship familyType of relationship Sigríður Lovísa Sigurðardóttir (1883-1971)is the spouse ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Access points areaPlace access pointsHólar í HjaltadalHúsavíkControl areaAuthority record identifierS00712Maintained byHéraðsskjalasafn Skagfirðinga (1947-)*Institution identifierIS-HSkStatusFinal”

The woman in this picture is the OUTCAST that you don´t want to recognise too openly.

She is an intelligent wonderful woman who takes care of those who deserve her love. Those who don´t deserve her love have to manage without it. She sacrificed everything for her children and she got shamed and the lies were immense. She has survived and she will continue to be strong as hell but no one does ever again walk over her on the dirty shoes.

Being the OUTCAST has its possible side just as well as the negative.

After falling apart the other day I rose up and became even stronger and more persistent on realizing what matters the most.

What matters most and has done through my whole life ARE MY FRIENDS, my friends who have stood by my side always and never faltered. Without my friends I would not be here and I would not be writing this. One day I might finish the sheet of debit and credit but I might even leave it alone. I have not decided but as my doctor told me yesterday “The PAIN NEVER GOES AWAY, IT IS ALWAYS THERE”

The question is what we do with the pain? Do we let it control our lives or do we survive and become strong and even able to help others in their pain.

Hulda Björnsdóttir

Er formaður stjórnmálaflokks valdalaus?

24. febrúar 2021

Er Samfylkingin hliðholl eldri borgurum?

Mér datt þetta í hug enn einu sinni í morgun þegar ég las á Facebook svar Loga, sem er formaður fylkingarinnar.

Spurt var:

„Verður afnám tekjutenginga eldri borgara á stefnuskrá Samfylkingarinnar fyrir haustkosningarnar?“

**********

Svar Loga:

“Nú er grunnstefna Samfylkingarinnar til umræðu og vinnslu í málefnanefndum og aðildarfélögum flokksins um allt land, þar bera almennir flokksmenn hitann og þungann af þeirri vinnu.

Hún verður síðan lögð fram, rædd og samþykkt á flokkstjórnarfundi þann 13. mars næst komandi.

Í framhaldi af því munum við síðan móta kosningastefnu og áherslur flokksins út frá samþykktri stefnu.

Þær áherslur verða síðan kynntar í framhaldinu.”

Þetta svar kom mér alls ekki á óvart. Ég hef fylgst með Formanninum þó nokkuð og ekki fengið á tilfinninguna að hann væri æstur baráttumaður fyrir bættum kjörum eldri borgara.

„En hann er jú bara formaður og ræður ekki einn“ gæti einhver sagt.

Það er alveg rétt en allir þeir sem hafa einhvern tímann starfað í einhverjum félagsskap vita að formenn félaga hafa ansi mikil áhrif.

Nú er fylkingin komin með eldri borgara frekar hátt á lista og einhverjir vongóðir um að eitthvað fari að gerast í málefnum þessa hóps !

Bjartsýni mín er nú ekki upp á marga fiska. Þó að einn eða tveir eldri borgarar komist á þing og talsmaður hersins í formannssæti LEB er björninn langt frá því unninn.

Ég ætla ekkert að efast um góðan vilja þeirra sem setjast í þægilegu sætin við Austurvöll eftir næstu kosningar. Auðvitað vill þetta fólk allt öllum vel en forgangsröðin er líklega ekki alveg á pari við það sem ég vildi að hún væri en auðvitað kemur mér þetta ekkert við, hef ekki kosningarétt á landinu.

Ég er hætt að skrifa um kjör eldri borgara og öryrkja og fátækra á Íslandi. Ég er búin að játa mig sigraða. Einhver spurði hvað ég ætlaði að gera í þessum málum. Mér fannst ég ekki alveg vera með á nótunum og spurði til baka hvað maðurinn ætlaði að gera? Svarið sem ég fékk var „ég er að spyrja þig“

Eftir að hafa upplýst gaurinn um að ég hefði skrifað undanfarin 4 ár um þessi mál, sent bréf til þingmanna, talað við þingmenn og kvartað, sagði blessaður að ekkert þýddi að skrifa, þingmenn svöruðu aldrei bréfum !  Ég nennti ekki að halda áfram umræðunni við gaurinn en hefði getað sagt honum að ég hefði stundum fengið svör !

Það er nú hálf snúið að GERA eitthvað annað í málinu þegar ég bý erlendis!

Ég er ekkert að eltast við svona athugasemdir enda hætt að reyna nokkurn skapaðan hlut til þess að hafa áhrif.

Mér fannst hins vegar ástæða til þess að setjast niður við tölvuna eftir að ég sá svar formanns Samfylkingarinnar.

Hann veit vel sjálfur að hann hefur þau áhrif sem hann vill. Það hefði verið heiðarlegra að segja bara eins og er í stað þess að pota svarinu til grasrótarinnar.

Ég er auðvitað grútspæld yfir því að uppáhalds þingmaðurinn minn í Samfylkingunni verði ekki lengur í aðstöðu innan flokksins til þess að halda á lofti áhugamálum mínum, þ.e. kjörum eldri borgara, öryrkja og fátækra á Íslandi. Ég er eiginlega í sannleika sagt öskureið.

Ef það er eitthvað sem fer í taugarnar á mér þá eru það loforð stjórnmálamanna, loðin svör þeirra og „ekki neitt“ svör.

Hulda Björnsdóttir

Vonleysið er að grípa mig

25. janúar 2021

Núna er þessi mánuður alveg að verða búinn og gengið á krónunni hefur verið nokkuð stöðugt það sem af er árinu, 1. jan. 156,1 evra og 25. jan er evran 157,52

Janúar er alveg að kveðja og febrúar að sigla í hlað. Það er gott að stuttur mánuður er fram undan og margir sem anda léttar.

Hvernig ætli þetta verði á þessu nýja ári?

Ætli gengið haldi sig fyrir neðan 160 krónur á evrunni?

Ég er ekki spámaður góður og veit auðvitað ekkert um þetta en bjartsýni er mér í brjóst borin og ég trúi því þar til ég tek á öðru að handónýtar krónur falli ekki mikið að minnsta kosti ekki þar til búið er að maka krókinn fyrir hina efnamestu.

Auðvitað er þetta andstyggilegt og ekkert annað að ég skuli voga mér að vera með einhver ónot í garð hinna ríku.

Ég sá í fréttum í morgun að auðkýfingarnir í Bandaríkjunum eru búnir að ná sér eftir áfallið en hinir fátækari og milli stéttin eiga líklega mörg ár í að komast niður úr helgreipum kreppunnar sem hin ógeðslega veira hefur valdið.

Þetta er að sjálfsögðu ekkert öðruvísi á Íslandi. Þeir efnameiri bjargast alltaf og hinir sitja eftir. Þannig hefur þetta alltaf verið og líklega verður engin breyting á, allavega ekki í minni ævigöngu.

Veiran er að setja allt á hvolf hér í litla landinu mínu og við erum í lockdown allavega fram í endaðan febrúar og ekki ótrúlegt að ástandið vari til vors. Við kunnum þetta frá því í fyrra en erfitt er það samt. Fólkið sem vinnur á spítölunum er að örmagnast og biður okkur að vera heima.

Ég sá sjúkrabíl í gær þegar ég var að leggja af stað í gönguferðina um þorpið mitt og mér varð hugsað til þeirra og hvernig þeim líður. Alltaf eru þau tilbúin til þess að flytja sjúklingana á spítalana og sækja þegar heimferð er. Alltaf eru þau tilbúin að leggja sig í hættu þegar eldarnir geysa yfir sumarið og margir láta lífið við slökkvistörfin. Það búa nokkrir lögreglumenn og slökkviliðs fólk í götunni minni og þau eru flest ungt fólk með lítil börn. Fórnfýsi þessa unga fólks er aðdáunarverð og þau eru í framlínunni núna varðandi veiruna.

Hér erum við skyldug til þess að vera með maska jafnvel úti á götu og flestir fylgja þeirri reglu.

Vonandi tekst að halda landinu sæmilega hreinu og vonandi verður lífið komið í nokkuð eðlilegt horf á þessum tíma næsta ár. Heimurinn er á heljarþröm í bili og hver og einn verður að leggja sitt af mörkum.

Eitt hefur þó ekki breyst. Eldri borgarar og öryrkjar á Íslandi lepja enn dauðann úr skel séu þeir svo óheppnir að tilheyra hópi sem ekki er í efri þrepum þjóðfélagsins.

Núna er loforðastraumurinn að hefja göngu sína eins og svo oft áður og líklega trúa þeir sem verst eru settir að betri tíð sé fram undan.

Ég er auðvitað svo neikvæð að ég trúi ekki orðum, ég vil sjá athafnir í stað loforða.

Ég vildi að ég ætti eftir að upplifa þá hamingju að vita til þess að öryrkjar og eldri borgarar á Íslandi þyrftu ekki að kvíða síðustu viku hvers mánaðar.

Ég vildi óska þess að allir hefðu mat á diskinum sínum alla daga alltaf.

Ég vildi óska að enginn þyrfti að búa við kulda og vosbúð bara af því að þeir eru svo óheppnir að vera öryrkjar eða eldri borgarar.

Ég vildi óska þess að fátækt væri ekki til á Íslandi, landi þar sem gull drýpur af greinum en ratar ekki til almennings.

Óskir mínar eru bara óskir. Ég hef ekki trú á því að þær rætist. Ég held að valdagræðgi og græðgi almennt sigri og réttlætið hopi.

Ég er hætt að skrifa um kjörin og er eiginlega búin að gefast upp. Það er sárt að þurfa að viðurkenna það en lífið er svo einkennilegt og þó baráttan sé mér í brjóst borin þá hef enn það mikla skynsemi að ég sé hvenær nóg er komið og hvenær vonleysið er bara ágætt veganesti.

Einn góðan veðurdag rís ég kannski aftur upp og rífst en á þessum dögum og vikum sé ég ekki hinn minnsta tilgang í því að reyna að láta heyrast hjáróma rödd sem reynir að hvetja fólk til þess að rísa upp og berjast.

Það koma kannski nýir menn og konur í húsið við Austurvöll en hvort eitthvað breytist er önnur ella.

Þuríður Harpa heldur áfram að nudda fyrir öryrkjana og henni tekst að þoka hænufetum áfram og það er gott að kyrrstaða er ekki hjá henni.

LEB situr líklega við ipadina og leggur kapla. Það er ekki mikið sem ég hef séð frá þeim og líklega ekki von til þess að það breytist.

Við höldum stundum að lausnin sé að koma fólki á þing og þá geti það barist fyrir bættum kjörum fátækra.

Er það lausn? Ég held ekki. Ég held að baráttan þurfi að vera utan gráa hússins og mér finnst reynslan sanna það.

Ég er hrygg yfir því að þeir sem mér finnst hafa verið haukar okkar í horni séu nú bornir út og útilokaðir.

Stundum skil ég ekki miskunnarleysi veraldarinnar og hefndarþorsta hinna réttlátu.

Hulda Björnsdóttir

Who are your friends?

22nd of January 2021

Do your friends tell story about who you are?

I was trying to figure out who someone, I know slightly, is.

I looked at the persons friends on Facebook and found something interesting and it made me think about the story behind my friends.

I have friends from all over the world and they each and everyone tell a story about me. They know different part of me and I know different part of them.

Some friends are close and others are distant.

Now, in the Covid time, I do connect a lot with my friends on the social media and we talk on Facebook, on Skype and WeChat. I deleted WhatsApp and I don´t use hangout anymore.

My closest friends are the ones I speak to either on video call or just voice call.

These days we are in lock down here in my little land and I miss my friends dearly. I miss my gym and my friends there. I also miss my friends around Portugal, the friends I normally visit and hug and kiss. I am a hugger and it is vital for my soul to embrace people.

Since last March I have not been able to get a hug. It is killing me and I look forward to normal again. I can’t hardly wait but patience has to be my goal.

Because I can’t travel and I can’t visit countries I would like to explore I have to rely on my friends and their stories.

I am going to move around when the NORMAL arrives and there are distant continents I want to explore.

Until I can fly into the future I have to rely on my friends and ,any of my friends are helping me. I have been told about Korea and I find South Korea quite interesting and Seoul is on my wish list. I also want to explore AFRIKA but there is a problem which I have not solved yet. My Chinese friends tell me that Afrika is not for women!

Afrika is not just a tiny place like my little land. It is a continent with 4 corners and several small pieces just like Europe is. It is exciting to try to figure out where in Afrika I might put my feet and that’s why I am getting information and help from my friends there.

It would also be wonderful to visit China and see my students which are now grown up and have made their own families and my fellow teachers are also on my mind. How wonderful it would be to go to Quanzhou and Xiamen and Fuzhou and have a good laughter with my friends there.

I can not forget my wonderful friends all around Europe. Scandinavia, Italy, Germany, Denmark, France are all countries that pop up in my mind when I think about my friends abroad, friends that I am in regular contact with and would be more than welcoming.

Yes, I might even go to church in China and listen the priest there. That is always an adventure and completely different from the Catholic tradition in my little land.

Going to a temple in China is also something I would do. Visiting a temple and talking to the monks is always an adventure, they are wise and they share their wisdom.

I began writing this because I wanted to figure out who someone is by looking at the persons friends on Facebook. It led me to think about all my precious dear friends all around the world. This is a bit like writing a Christmas card, sitting down and thinking about each and everyone and sending thoughts of love and writing greetings and expressing gratitude.

I am lucky. I have many diamonds; my diamonds are my friends.

I am also lucky being retired and having time to write, to sing, to travel, to connect and to be happy. I want NORMAL but until then I am going to plan my future. My future is exciting and there is a lot of love and happiness in my future. Happiness is a mindset, someone wrote. I agree. Health is a lifestyle and each and everyone has the power to change.

Being able to take a long walk and explore the unknown is a privilege but if you think I have plenty of time of my hand because I am not working normal work is a myth. I am busy, very busy every day. Some of my friends think I am just sitting around waiting for the day to end. No, that’s not me. I wish sometimes I had more than 24 hours per day but that something I have no control over!

Being retired does not mean you are not busy. It just mean you can do what you did not have time to do while others did own your time.

Being in love is wonderful, but being in love with life is heaven on earth and that is possible for everyone.

Hulda Björnsdóttir

Viðbjóðslegasta stofnun sem ég hef komist í kynni við!

  1. Janúar 2021

Ég ælta að setja hérna inn nokkrar hugleiðingar um verstu stofnun veraldar, alla vega verstu stofnun sem ég hef þurft að eiga viðskipti við.

Ég hef búið í Kína og átt þar viðskipti við yfirvöld og alls konar stofnanir. Það var eins og smámál miðað við TR á Íslandi.

Ég kom til Portúgal og þurfti að setja upp nýtt líf þar. Alls konar viðskipti við alls konar stofnanir og eins og að drekka vatn miðað við Tryggingastofnun ríkisins á Íslandi.

Þessi viðbjóðslega stofnun virðist vera sett upp til þess að gera þeim sem fá einhverjar greiðslur þaðan lífið eins erfitt og mögulegt er.

Ég velti því fyrir mér hvernig blessað fólkið sem einhverra hluta vegna hefur ekki aðgang að tölvum eða aðstoð við að fást við ófreskjuna fer að. Hvað verður um það? Hvernig bjargar það sér?

Hér á eftir eru nokkur dæmi um viðskipti mín við ferlíkið undanfarna daga og þetta er ekkert sem er bara að gerast núna. Þetta gerist á hverju einasta ári.

Tryggingastofnun heldur eftir rúmlega 71 þúsund krónum af eftirlaunum mínum fyrir janúar 2021. Andskotans kerfi sem við búum við !

Ég sendi TR e-mail fyrir nokkrum dögum þegar ég var með staðfestingu frá RSK um skattamálin. Ekkert svar frá stofnunni.

Á meðan hægt væri að setja lítið svæði inn í tölvukeyrsluna þar sem sagt væri að ég borgaði skatta í búsetulandi er kerfið eins og frá níunda áratugnum og tölvunum kennt um. Það eru jú manneskjur sem stýra kerfinu ! Nú er ég búin að senda bréf fyrir nokkrum dögum til TR og segja þeim að laga þetta. Ekkert svar. Eftir helgina þarf ég líklega að senda annað bréf og ef að líkum lætur enda ég með því að hringja í ófreskjuna.

Venjulega er TR búin að leggja inn hjá fólki fyrir hádegi þann 1sta. Núna eins og vanalega um áramót er keyrsla sett af stað seinna. Það er hægt að stjórna því sem stofnunin vill og henni er þóknanlegt. Meira andskotans ruglapparatið og ekkert hefur breyst á 10 árum. Hvers lags gamalmenni vinna þarna eiginlega? Er ekkert fólk sem kann á tölvukerfi viðriðið þessa stofnun?

Ég er hoppandi ill núna og það er ekkert nýtt þegar ég horfi á viðskipti mín við ófreskjuna um hver einustu áramót.

Það versta í þessu öllu saman er að um næstu áramót get ég ábyggilega birt samskonar bréf og þarf ekki að breyta neinu nema tölunni sem viðbjóðslega stofnunin heldur eftir af eftirlaunum mínum.

Hulda Björnsdóttir

My year in all its glory

29th of December 2020

This is the year I want to forget.

This is the year I wish had never happened but I cant change anything.

This is the year the world went upside down.

This is the year I feel in love and my heart broke.

This is the year I thought everything would be ok during the summer.

This is the year I got a hug in March and the next one in December

This is the year I did not see my friends in person and this is the year I missed my friends dearly, more than ever before.

This is the year when I was afraid for the world because of a madman in the White House

This is the year when I saw the sorrow in many of my friends lives when they lost their closest to a illness no one knew existed .

This is the year I will learn from.

This is the year I was told I was a bloody bitch.

This is the year I was told I was being loved more than anything in the world.

This is the year I don´t understand and this is the year when I found myself hiding in my soul.

This is going to be my year, my year when I appreciated myself more than anything else and learned about my innermost self.

This is the year when I accepted my past and learned to wake up in the morning and be happy the coming day.

This is the year when I looked into the moment and made the most of it.

This is the year when I fought a battle and lost but this is the year when acceptance was greater than defeat.

After all, this is the year I will be grateful for, even though it sounds like madness.

Hulda Björnsdóttir

I didn’t see the light of happiness in her eyes

29th December 2020

Just a thought in the afternoon.

I saw by coincident on Instagram that a former friend of mine had got married.

When someone gets married, I should be happy, shouldn’t I?

I looked at the pictures and I looked at the comments. A lot of nice pictures, white bride and all the companies that made contributions to make her shine were also mentioned. Everything by the book and why am I talking about this? It’s not my busines.

I looked at the pictures and I did not see the shining happiness I saw in the last 2 weddings I attended.

There were smiles at this weddings pictures but they didn’t look happy smiles, more artificial, or that’s what I thought.

Well, this made me think about relationships in general and why people think that abusive relationship will ever change.

Lets just pretend and contemplate about this for a minute. I’m not talking about anyone special I am just talking about the situation in general.

A woman in a relationship for many years with a man who has mental problems might become dependent on the situation. She might believe that everything is going to change if he takes his medicine. He is after all nice, or at least nicer when the medication is in his body.

She might not be a beauty queen and she might be afraid if she lets this old boyfriend go, she would not find another and she would have to spend the rest of her life alone. Would that be reason enough to keep the relationship going? I don’t know.

Let’s say that she is from a loving family and she always believes the best in everything and it is just hidden if it does not show! Does this make her wonder why her boyfriend treats her sometimes badly? Does she think it is her fault? Does she think she is not good enough?

We are not talking about physical abuse, we are talking about mental abuse, and it has been going on for many years. The couple goes in and out, they are together for some time and then she gives up and moves out and now everyone thinks it is finally over.

What happens?

Oh my god, this is so sad. She is again in the situation. He promises to take his medicine, he is nice and loving and she believes that now is the time, now is the time to get married and make a family with the man she has been with since teenager.

They get married, everything is beautiful, everyone is helping to make the wedding as wonderful as you could imagine.

The only thing that is lacking is the happiness in the bride’s wide smiles. The eyes don´t smile. The eyes are sad. The soul knows the truth, perhaps. Will the marriage last? Will they make children and be happy? Will he treat her with dignity and love for the rest of their lives? He promised, but will the illness take over one day and what will she do then?

I wish the couple happiness and I hope they will manage. I hope I will see pictures of the bride with smiling eyes and shining with happiness. I hope my prediction and fear is not real but I am afraid I will be disappointed.

Why do women think they can fix a broken sole?

Why do women think it is their fault that their spouses abuse them?

Why do women walk again and again into the same situation, either with the same individual or just another like the first one?

There is a pattern they know and that’s why they repeat over and over again the same mistake, to trust the abuser’s words.

There is a way out. There is a solution. It takes time and it takes a lot of work but it can be done. Where there is will there is an opportunity.

We sometimes just have to accept that being alone is the best that can happen to us for the time being.

We don´t have to rule out a relationship. We just have to heal ourselves so we can make different choices.

Some people are happy staying single and others are not.

Both are right and both are free to make the right choice for themselves.

I am not judging anything or anyone. I am just thinking and contemplating about life. Everyone can do whatever he or she likes but it makes me sad to see sad smiling eyes at a wedding day when there should be happy smiling eyes.

Just a thought and nothing more.

Hulda Björnsdóttir