Portuguese SAGAS – My beautiful view

27540242_977696525715508_3786472016159541576_n4th of February 2018

Good morning everyone.

I wanted to write something in English this morning, just to make my life joyful and smiley.

So, I woke up late. Did not understand why the clock was ringing just after midnight!

I went to bed early and then it looked like I had just fallen asleep when the phone rang. I needed to change the alarm tomorrow, or so I imagined.

At eleven I got up, in the morning. The sun was shining and everything beautiful around me.

What a day.

Yesterday I got a new phone, it is important to upgrade regularly and my new one was half price, just yesterday.

The wonderful people in the shop where I do all my computer errands upgraded my virus protection on my little one, the one that goes with me everywhere and I write on while outside my home. I love this little one. She is something and we are getting used to each other. She has windows 10 which I found disturbing at the beginning but now I am ok with it, even though I like the 8 better.

While waiting for the virus protection people to talk to me I went to the other section and bought my phone. Being a loyal customer pays off. The wonderful young men who own the shop and their workers have all become my friends during these last 7 years. It felt good to get a hug and kisses yesterday. I needed it.

So, now I have a phone that does everything. Everything I need is there. Can you imagine this?

Of course my little one will follow me and the bigger one at home will be the one I use while writing in general. But the phone is amazing and I even managed to take a photo of the beauty outside my balcony this morning, or rather this late morning.

Soon, I will move. I will begin the process of building a house. Once again. Although this time I am not moving to another country, just going north in my little land, about 120 km. There is a lot to think about.

Making a list would be a good idea.

The list will be there soon.

The wonders with nowadays is that you can use the computer and change the list back and forth. New ideas added and old ones deleted. What a wonderful world we live in.

I am grateful for every adventure my life brings me. Would it not be boring to have a normal life where every day is the same?

It would kill me.

Gratitude is the word of the day. Gratitude for the live and for my friends. Gratitude for the adventures crossing my path. Gratitude for the freedom.

Perhaps freedom should be my word of the day or it could be in the gratitude family. I think so.

Have a wonderful day and may your week be prosperous.

Hulda Björnsdóttir


Portuguese SAGAS – I lost it completely and confessed the crime!



Portuguese SAGAS – I lost it completely

Usually I am patient and don’t let matters disturb me, i.e. matters that don´t make too much difference for me.

Now I have been living for 7 years in my new land.

I have an apartment that I love with a view to die for. I step out on my balcony and see the mountains and the little villages up there. Here in Portugal we do build houses high up in the mountains because there is not too much lowland. Everywhere we go there are those beautiful little villages, some of them just with few houses, but usually there is a church. A church is a must and also a mini supermarket plus a coffee shop.

Just an ordinary country with all its specialities.

Recently there has been a lot of rain. We need the rain so that is good but the humidity makes it difficult to get your laundry dry, if you don´t have a dryer, which I don´t. Just for my hair of course but not for my laundry.

So, yesterday there was sunshine in the morning and would be sunshine during the day. I was happy and put on the washing machine. She does a good job and I love her like my best friend.

After washing you need to dry your clothes, or at least I do. To make it happen quickly I put up my clothesline and there I was in all my innocence hanging out my pyjamas, enjoying the sunshine and looking forward to fold the laundry in the afternoon and put it inside the wardrobe. Wonderful day ahead, or so I thought.


While enjoying the sunshine in my pyjamas with my hear like a madness after the night the man downstairs appeared, shouting and screaming that I was pouring water onto HIS balcony.

There was no water running from my clothes. The washing machine did a good job spinning and no water comes from my laundry.

This man has been my neighbour downstairs for 7 years. He had been beating up his wife until she divorced him and took the children away. He did beat up his mother, and has his whole life. He found a handicapped young girl and took her in. Screaming at her and beating was what I heard every night when they came home. Eventually her father took her away and she has not been back for some week.

The man does not just beat them up, he also screams and bangs doors and furniture and god knows what. He keeps us up. We cannot sleep. The neighbours call the police, they come and talk to him, he gets fined and the next day he starts again.

2 nights ago he kept me awake the whole night. The police came again and again. Nothing worked. This was the day before, or rather the night before, yesterday so while I was enjoying the sunshine and hanging my laundry I had not slept.

It took me a while to decide what to do about the idiots screaming.

Should I just let it be like I have done the last 7 years?

Should I do something?

He went one and suddenly I lost it.

I shouted at him in Icelandic.

He shouted and told me to speak Portuguese because he did not understand English.

Usually I don´t swear, I don´t know how to do it in Portuguese but I know how to do it in Icelandic. It took a little while to get the words into my brain and then I was there:

I am not going to repeat what I said, but I can tell you got it without any restrictions. He looked at me, told his friend who had been there during the night with him that this was the crazy foreigner!

The friend stepped to the handrail and looked up to see the madwoman.

I just gave him the look.

When finishing hanging my pyjamas and the clothes I wanted to put outside my balcony I just finished with the smaller things on my thing inside the balcony.

The madman kept on screaming and pointing to the water running onto HIS balcony from MY laundry.


After putting on some clothes, combing my hair and making me decent I went to the police station to confess the crime.

There was no way I would let the mad idiot go there and complain, and telling them how horrible the foreigner is.

I spoke to my wonderful friends at the police station.

I said to them that I needed to confess. I had committed a crime and was pleading guilty. I told them I had put my laundry out to dry and even got a picture to prove my point.

They know the idiot. They told me not to worry and call them if he abused me like this again.

This morning I woke up after a wonderful peaceful sleep during the night. No screaming or banging or shouting downstairs.

While thinking about this my conclusion is that I have never heard the women he has been abusing, make a sound. I think he has never experienced a mad foreigner or in that case no mad woman shouting and screaming at him while he is at it.

It will be interesting to see how the next week will be. Will he dare to do something to make the mad one, me, angry again?

I felt quite good after screaming in Icelandic at the idiot but it is likely not very good for my health. The blood pressure went up, but oh how it was worth it.

I have long arms, and I have a very high soprano voice. The question is who shouts louder and who is going to let this madness go on?

There is no way that he will ever do this to me again without me calling the police.

Today is a wonderful day, sunny and bright. I am proud of myself and what a joy to see him leave this morning without a sound.

Hulda Björnsdóttir


Okkar tími er núna !

One more blog about the situation in Iceland, the land of  prosperity where the elderly and handicapped are left behind and are just numbers. Sorry my foreign friends who are following my blogs. There will be an English blog soon.
30. janúar 2018
Góðan daginn
Þá er þessi mánuðurinn að verða búinn. Næstur er febrúar með 28 daga og er það gott mál. 3 dagar skipta máli fyrir eftirlaunaþega og öryrkja.
3 dagar geta verið tilhlökkunarefni og kannski hægt að hafa eitthvað á borðum hérumbil allan mánuðinn.
Það er mikið rætt um að eitthvað þurfi að gera í málum þessara hópa.
Já, það er rétt.
Svo einkennilega vill til að við erum hvorki exel skjal eða aumingjar.
Formaður FEB lítur á okkur sem hina minnstu bræður sem þurfa aðstoð.
Ég sé rautt þegar ég les svona kjaftæði.
Við, eldri borgarar og öryrkjar erum ekki eitthvað ómerkilegt skjal.
Við erum fólk.
Við erum lifandi verur.
Já, við erum reyndar líka eitthvað sem vaknar fyrir kosningar. Við erum atkvæði.
Þegar við verðum atkvæði opnast flóðgáttir loforða og samkenndar og allir verða svo ægilega góðir, allt í einu, og vilja allt gera fyrir aumingjana.
Svo er talið upp úr kössunum og þá gleymist þetta fólk, VIÐ.
Síðan við hátíðleg tækifæri kemur formaður FEB og LEB og fleiri og tala um hvað það sé nú mikill kærleikur í því að hjálpa þessum litlu meðbræðrum.
Ég verð að viðurkenna að mér finnst lítið koma til skrifanna.
Mér finnst málflutningurinn ómerkilegur.
Ég verð reið þegar ég er kölluð minnsti bróðir samfélagsins.
Ég verð öskureið fyrir hönd allra hinna sem eru komnir yfir 67 ára og eru bara misjafnlega vel stödd, og topparnir tala niður til okkar.
Auðvitað hafa þingmenn komið sér vel fyrir og þurfa ekki að kvarta yfir eftirlaunum sínum eða að nokkrum detti í hug að kalla þá hina minnstu bræður.
Nei, það var ágætur sjálfstæðismaður sem gekk frá því áður en hann lét af embætti, fyrir langa löngu, að kjör alþingismanna og ráðherra væru tryggð þegar að eftirlaunum kæmi.
Hræsnin lætur ekki að sér hæða.
Ég sagði það í fyrradag að nú þyrfti að stofna ný samtök, samtök sem berjast fyrir rétti eldri borgara og öryrkja. Samtök sem væru knúin af hugsjón en ekki einhverjum viðbjóðslegum flokks pólitískum hagsmunum.
Hvað fólk getur tekið þetta að sér?
Ég veit það ekki.
Ég er hins vegar bjartsýn að eðlisfari og trúi því að í báðum hópum leynist einstaklingar sem loga af eldmóði og vilja framkvæma í stað þess að tala endalaust um að gera þurfi eitthvað og svo er ekkert gert.
Þetta eitthvað er svo undarlega þaulsætið.
Eitthvað er ekki til neins.
Eitthvað er bara orð sem fer nokkuð vel innan um önnur falleg fyrirheit.
Ég kalla eftir því að nú taki fólk sig saman og framkvæmi. Jarði hugtakið eitthvað og lífgi við “Þetta er það sem við erum að gera”
Barátta er skemmtileg en hún getur verið erfið.
Það hefst ekkert nema með baráttu.
Í gær öskraði ég á brjálaðan nágranna á Íslensku, nágranna sem hefur öskrað á allt og alla í þau 7 ár sem ég hef búið hérna. Íslenskan kom sér vel. Kauði skildi auðvitað ekkert og hélt að ég væri að tala ensku og skipaði mér að tala portúgölsku.
Þessi gaur hefur öskrað á konuna sína þar til hún skildi við hann og flúði í burtu. Hann hefur öskrað á mömmu sína og lamið í plokkfisk. Hann hefur öskrað á unga þroskahefta stúlku sem hann náði á sitt vald en hefur nú verið fjarlægð frá honum. Hann öskraði á mig í gær og hamaðist í mér með lygum og þvættingi.
Hingað til hef ég þagað. Í gær, þegar ég stóð á svölunum mínum í náttfötum með hárið út í allar trissur og frekar ófrínileg ákvað ég að nú væri komið nóg.
Ég öskraði af öllum lífs og sálar kröftum. Þurfti reyndar að hafa fyrir því að finna blótsyrðin á íslenskunni þar sem ég nota þau ekki venjulega en þetta tókst.
Í morgun læddist kauði út með skottið á milli lappanna. Líklega hefur engin kona verið jafn hrikalega ósvífin að öskra á hann og mótmæla ruglinu. Ekki fyrr en í gær. Þá gerðist það.
Þegar ég vaknaði í morgun eftir góðan nætursvefn datt mér í hug hvað þessi 7 ára hryllingur í kringum mig ber keim af þeirri endalausu baráttu sem eldri borgarar og öryrkjar búa við á Íslandi.
Nú er semsagt tíminn kominn til þess að rísa upp og bæta kjör eldri borgara og öryrkja á Íslandi. Auðvitað er ég ekki að leggja til að fólk haldi af stað í náttfötunum og illa útlítandi í morgunsárið.
Kæra fólk, okkar tími mun ekki koma nema við gerum róttækar breytingar sjálf.
Nú er okkar tími.
Nú er auðvaldið og slepjan að renna sitt skeið.
Nú rísum við upp.
Með kærri baráttukveðju
Hulda Björnsdóttir

Ný samtök fyrir öryrkja og eldri borgara – Það eina sem eitthvað vit er í

To my foreign readers. This is about the situation in Iceland, written in Icelandic. Sorry about that but there will come one in English tomorrow.

28.janúar 2018

Skrif 2.

Hvað er hægt að gera núna þegar Grái herinn er algjörlega búinn að missa sig í pólitískan áróður og virðist heillum horfinn?


Jú það er hægt að gera eitt og annað.

Það er hægt að hafa mótmælafundi.

Það er hægt að skrifa mótmælabréf.

Það er hægt að stofna nýtt félag eldri borgara sem væri í samfloti með öryrkjum og þessi samtök gætu snúið bökum saman og barist saman.

Félag eldri borgara og öryrkja væri góð lausn.

Þessir tveir hópar eru ólíkir en þeir eiga samt meira sameiginlegt en það sem sundrar.

Auðvitað er það sorglegt að til skuli vera félagsskapur sem hefur 11 þúsund manns innanborðs en eins grútmáttlaus og raun ber vitni.

Það er sárara en tárum taki að pólitík skuli nú vaða uppi hjá þeim sem hlustað er á þegar kjör eldri borgara ber á góma.

Kjör eldri borgara og öryrkja eru hápólitísk en þau eiga ekki að vera flokks pólitísk eða hægt að nota þau sem skiptimynt í kosningum, hvort sem er til Alþingis eða sveitarstjórna.

Nýjastu tilþrif Gráa hersins að birta grein þess sem varð efstur í kjöri á lista Sjálfstæðisflokksins í Reykjavík er auðvitað þvílíkt hneyksli en í raun mjög gott því hið sanna eðli hersins kemur í ljós.

Gæðingurinn er þekktur fyrir allt annað en að bera hag þeirra sem búa við kröpp kjör fyrir brjósti. Þessi gæðingur er varla með mikinn skilning á því hvernig það er að skrimta, rétt skrimta af tekjum. Nei, hann er vanur að rúnta með fúlgur fjár og hefur ekki þurft að velta fyrir sér hverri krónu.

Svona gæðingum hampar Herinn grimmt.

Ég hef ekki legið á skoðun minni um herinn og ætla ekki að gera það.

Herinn er hættulegur kjörum eldri borgara.

Herinn er pólitískur poppúlisma hópur sem er skítsama um venjulega eldri borgar.

Það þarf að koma á fót samtökum eldri borgara og öryrkja sem standa í lappirnar og þurfa ekki að sleikja sig upp við stjórnmálaöfl sem tútna út á spillingu og valdagræðgi.

Það þarf að stofna samtök eldri borgara og öryrkja sem þora að standa á móti pólítíkusum sem ljúga endalaust fyrir kosningar og veikjast svo skyndilega um leið og þeir eru komnir að kötlunum og muna ekkert eftir loforðunum sem þeir keyptu atkvæðin fyrir.

Grái herinn er nú að hampa Sjálfstæðismafíunni eins og ekkert sé eðlilegra og segjast vera að benda á málflutninginn.

Sér fólk ekki í gegnum þetta?

Hvað er eiginlega að þeim eldri borgurum sem ekki hafa kosið Sjálfstæðisflokkinn?

Ég kalla eftir fólki til þess að vinna saman að kjörum eldri borgara og öryrkja. Ég kalla eftir því að þeir sem hafa talað sem mest um að nú eigi að fara í mál við ríkið og reka það fyrir Mannréttindadómstóli, búi til ný samtök.

Samtök eldri borgara og öryrkja, sem hafa það að markmiði að sækja rétt þessara hópa, hvað sem það kostar.

Það getur enginn einn gert þetta en hópur fólks sem hefur áhuga getur það.

Við getum ekki treyst FEB, LEB eða hernum sem er angi af FEB.

Þessi samtök eru pólitískur skrípaleikur og ekkert annað. Þeirra sjálf skiptir meira máli en einhverjir gamlingjar úti í bæ.

Við þurfum ný samtök. Við þurfum samtök sem þora og vilja. Við þurfum að standa saman og hafa hátt þar til baráttan og réttlætið hefur skilað árangri.

Ég er viss um að öryrkjar eru tilbúnir í svona slag. Öryrkjar eru ekki aumingjar, frekar en fólk sem er komið yfir 67 ára. Öryrkjar eru duglegt fólk sem hefur orðið fyrir áföllum sem eru stærri en hjá venjulegu fólki. Þeir vita hvað það er að berjast fyrir rétti sínum.

Venjulegt fólk sem komið er yfir 67 ára aldurinn er með kjark og þor. Þetta fólk vill og getur. Það er engin ástæða til þess að láta aumingja í forystu samtaka aldurshópsins halda okkur endalaust í fátækra gildru á meðan forystan drekkur úr gull staupum.

Nú þurfum við, hin venjulegu, að taka til okkar ráða.

Hulda Björnsdóttir

Er ég ekki þátttakandi í lífinu að mati formanns FEB?

28th of January 2018

To my foreign readers: This blog is in Icelandic and is just about the situation in Iceland.

Góðan daginn

Þá er þessi mánuður á enda eða svo gott sem og febrúar að koma með 28 daga. Einhverjir verða fegnir að ekki skuli vera annar mánuður með 31 dag. 3 dagar sem ekki þarf að hafa áhyggjur af hvernig verið hægt að hafa mat á diskunum.

Ég er ofboðslega þreytt á því að sjá endalausar kröfur um að mannréttindi á Íslandi skuli virt gagnvart eldri borgurum og öryrkjum.

Það er ágætt að hamast viðstöðulaust alla daga og tala um óréttlætið en það leysir ekkert. Nákvæmlega ekki neitt.

Hvar eru lausnirnar, hver ætlar að gera eitthvað til þess að steypa þessu óréttlæti? Er einhver að hugsa um að gera eitthvað?

Er einhver að gera eitthvað?

Ef einhver er að gera eitthvað, hvað er það þá?

Þolinmæði mín er á þrotum.

Herinn hefur stigið fram úr sér enn eina ferðina. Nú er hann með á síðu sinni fréttir af kosningaúrslitum Sjálfstæðisflokksins í Reykjavík, þ.e. prófkjöri.

Hvað koma okkur við fréttir af lélegri kosningaþáttöku og frábærum sigri einhvers sem er frægur að eindemum fyrir eitt og annað sem er kannski ekki alveg það besta í heimi?

Núverandi formaður FEB opnaði faðminn fyrir hernum samkvæmt “Lifðu Núna” þann 18.02.2017.

Hvaða apparat er herinn aftur?

Rétt til þess að rifja upp þá var hann settur á laggirnar í staðinn fyrir nefnd innan FEB sem hætti þegar Björgvin Guðmundsson lét af störfum sem formaður hennar. Ég held að þetta sé rétt hjá mér en ef ekki þá er einhver sem getur leiðrétt mig.

Opni faðmur formanns FEB er eitthvað svo krúttlegur en árangurinn er ekki að sama skapi krútt, allavega ekki í mínum augum, en eins og allir vita er ég ótrúlega vanþakklát og skil ekki hvað herinn er dásamlegur.

Hvað hefur herinn og FEB svo afrekað?

Jú, það er nú hægt að hrópa þrefalt húrra fyrir því að nú má vinna fyrir 100 þúsund á mánuði án þess að tekjur frá TR skerðist.

Svo er líka hægt að gleðjast yfir því að nú er búið að koma því svo fyrir að þeir sem þurfa ekkert endilega á tekjum frá TR að halda geta frestað töku ellilífeyris þannig að þau fái bara hálfan lífeyri og EKKERT skerðist frá TR.

Þetta er auðvitað ekki fyrir aumingja eins og mig og fleiri sem þurfa á greiðslum frá TR að halda og hafa ekki efni á því að SPARA ríkinu svona. Takið eftir að það er hægt að breyta yfir í hálfan lífeyri allt þetta ár. Svo dásamlegt t.d. fyrir þá sem eru að vinna fyrir FEB, eða hvað?

Aumingjarnir, ég og fleiri eigum auðvitað ekkert að vera að ybba okkur. Okkur kemur þetta ekkert við og getum bara etið það sem úti frýs og í besta falli annað hvort lagt upp laupana eða flutt úr landi.

Það sparar ríkinu talsverða upphæð ef fólk flytur úr landi. Eftirlaunaþegar fá rúmum 60 þúsund krónum minna ef þeir búa einir erlendis en ef þeir búa einir á Íslandi. Er þetta ekki unaðslegt og svo fallegt og ekki að undra að opinn faðmur formanns FEB breiði sig út og hann faðmi stjórnarherrana ekki síður en herinn.

Opni faðmur formanns FEB er ábyggilega í góðu sambandi við stjórnvöld. Hann hefur marg sagt að orð séu til alls fyrst og hlýtur honum að líða vel með frú forsætisráðherra sem treður nú öllu í nefnd.

“Ekki má gleyma þeim sem eru komnir á efri ár, þó þeir séu hættir að vinna og hættir að taka þátt í samfélaginu” sagði formaður FEB við “Lifðu núna” í fyrra.

Sko, herra formaður FEB, ég verð að segja að mér þykir það undarlega til orða tekið þegar þú heldur því fram að þessi hópur “sé hættur að taka þátt í samfélaginu”.

Ekki veit ég af þessum ummælum þínum, formaður FEB, hvar í heimi þú hrærist.

Ég ætla nú að segja þér leyndarmál herra formaður FEB.

Allir, ALLIR þegnar þjóðfélagsins eru partur af samfélaginu. Sumir eru nýfædd börn, sumir eru börn sem komin eru úr vöggunni, sumir eru börn sem eru komin í skóla, sumir eru unglingar, sumir eru komnir í tölu fullorðinna, sumir eru á aldrinum 18 til 67 ára. Sumir eru á aldrinum 67 til 90 ára og jafnvel eldri. Sumir eru foreldrar, sumir eru einstæðingar, sumir eru fjölskyldufólk, sumir eru öryrkjar, sumir eru eldri borgarar og sumir eru fátækir. Sumir eru forríkir og sumir eru svo fátækir að þeir eiga ekki fyrir mat alla daga mánaðarins. Sumir hafa ekki skjól yfir höfuðið. Sumir hafa misst heilsuna vegna vosbúðar, vegna örvæntingar eða bara vegna hungurs.

Herra formaður FEB! Allir þessir hópar, og margir fleiri, eru þáttakendur á samfélginu hver á sinn hátt, einfaldlega með því að vera á lífi.

Þeir sem hættir eru að taka þátt í samfélaginu eru þeir sem hafa dáið. Þeir eru í gröfum sínum, dauðir. Það þarf ekki að hafa áhyggjur af peningum sem þeir eyða eða bótum sem þeir eiga að fá frá TR. Þeir eru ekki til lengur.

Herra formaður FEB. Ég legg til að þú hættir að tala um félagsmenn þína sem “fólk sem hætt er að taka þátt í samfélaginu” Ég legg líka til að þú hættir að tala niður til mín og líta á mig og vini mína sem einstaklinga sem þurfa að “þiggja aðstoð”.

Við þurfum ekki að þiggja aðstoð.

Við eigum rétt á því að fá sparnað okkar í lífeyrissjóð óskertann og við eigum rétt á því að þurfa ekki ein stétta í þjóðfélaginu að niðurgreiða laun frá TR sem eru komin til vegna þess að við höfum greitt skatta til þjóðfélagsins alla okkar starfsævi.

Við erum ekki “minnstu bræður” þjóðfélagsins.

Við erum fólk sem hefur búið í haginn fyrir þá kynslóð sem nú er að stjórna landinu og við erum fólk sem ætlumst til þess að á okkur sé litið sem þátttakendur í lífinu þar til við erum dauð.

Það er ekki mælikvarði á þátttöku okkar í lífinu að við höldum áfram að vinna á almennum vinnumarkaði fram í rauðann dauðann.

Það er ekki mælikvarði á þátttöku okkar í lífinu hvort við förum á dansiball eða í utanlandsferð með FEB.

Mælikvarði á þátttöku okkar í lífinu er að við erum lifandi og við deyjum ef við fáum ekki næringu og húsaskjól. Til þess að við getum verið þessir þátttakendur þurfa þeir sem hafa völd, t.d. formaður FEB, og stjórnvöld að gera sér grein fyrir því að við erum nú stödd á árinu 2018 en ekki á átjándu öldinni.

Ég og vinir mínir eigum að hafa sama rétt til lífsins og herra formaður FEB og frú forsætisráðherra, að ég tali nú ekki um herra fjármálaráðherra og frú formann LEB.

Hulda Björnsdóttir


The strange language on my WordPress page!

27th of January 2018

Good morning everyone.


A beautiful morning here in Portugal. Sunshine and almost clear sky.

I have been thinking what to do about the strange language you sometimes see pop up on my page.

Why am I writing in Icelandic?

The reason is this:

There are huge problems in Iceland, even though you might think, and even read sometimes that everything is just fine there.

More than 6 thousand children are starving.

The handicapped have problems with their income, it is not enough to support them through the month and the last days are struggle, among other things.

The elderly, the people over 65, are about 40 thousand. One third of them is struggling. The pension is terrible low and even their savings are used to subsidise the payments from the government.

Because of the situation, the poverty, the government and some other things I do try to let my voice be heard and do that by writing here on my WordPress blog, in the very strange language, Icelandic.

I have been thinking about making another blog for these thoughts, i.e. in Icelandic, but for the time being I don´t want to do that.

To solve my problem, because I don´t want to loose you the foreigners who  read my blog, I am going to put a sentence at the beginning of every blog in Icelandic in English to tell that this is about the Icelandic situation.

I hope you forgive me for my desire to fight for the rights of my former countrymen. I do get my pension from there and I do feel for the people who have either not the ability or the courage to write about their situation. They need someone, and more than one, to fight for them.

I am just one among many others.

Please, my foreign followers and readers, forgive me for the confusion.

I hope you all have a wonderful weekend.

Hulda Björnsdóttir

ps. “an article about the situation in Iceland, written in Icelandic” would be what you see at the beginning of the Icelandic writing. /HB



Portuguese SAGAS – the second agency!


26th of January 2018

Yesterday I went to Coimbra, the destination was a different real estate agency.

My dear GPS lady was going to take me there.

I had everything I needed, the address and the papers I was going to present, all in all quite good.

Of course I took a wrong turn downtown. What else? This is me and I am a genius, a wrong turn genius.

My GPS tried to help; it took me through roads so narrow that you could hardly pass the cars parked on both sides. This reminded me of my trip to the Chinese embassy in Lisabon several years ago.

After a while my GPS told me I had reached my destination.

Seriously; I have passed the office more than hundred times, most likely several hundred times, when going to the hospital, because I park my car far away from the hospital and take a walk down there.

At least I found the agency.

What a difference from yesterday in Miranda do Corvo.

The man here, in the Coimbra agency, was amazing. He was polite, he was willing to give me all the information I asked for and even more.

Of course, since it is me, I should have gone the office in another city but that did not matter. The wonderful man took my info, he copied my papers, the ones he needed, and he told me someone would contact me if I was supposed to be helped from another office.

I was in seventh heaven.

Now I am just expecting a call and the ball will start rolling.

The truth to tell, I don´t like to sell. It is so annoying to have people coming to your home just to pry. Since I have decided to move north I have to put up with the annoyance and just hope it will go quickly and I am ready with the future plan now.

When my apartment is sold I can jump.

Jumping is always exciting and it does not even hurt your legs or hips. It´s just a pure joy.

I will keep you updated my friends.

Hulda Björnsdóttir