My thoughts shared with you

13. apríl 2021

Ég er að bíða eftir svari frá opinberri stofnun hérna í litla landinu mínu og þar er verið að aðstoða mig við að endurnýja ökuskírteinið mitt online.

Mér finnst eiginlega tilvalið að setja eitthvað niður á blað um hvernig við tölum niður aldur.

Það fer óskaplega í fínu taugarnar mínar, sem eru margar og viðkvæmar, þegar fólk notar orðin “við gömlu”, um fólk sem er líklega á besta aldri og nýtur lífsins í ríkum mæli.

Ég ætla bara að tala um þetta eina orðatiltæki núna en af nógu er að taka.Það er erfitt að fá leiðréttingu á eftiralunum frá TR og hefur verið lengi.

Ég velti því oft fyrir mér hvort það geti verið að fólk sem komið er yfir ákveðinn aldur verði fyrir meiri fordómum en aðrir aldurshópar.

Og þá kemur spurningin hvað veldur?Við sem komin erum af léttasta skeiði ættum líklega að skoða okkar þátt í fordómunum og kannski erum við sökudólgar oft og tíðum.

Ég hef sagt það milljón sinnum að aldur er bara tala, hann er ekkert annað en tala sem breytist einu sinni á ári og við það verður ekki ráðið.

Ég þekki fólk sem hefur verið orðið GAMALT upp úr tvítugu og ég þekki fólk sem er komið yfir miðjan aldur og enn lengra og er ungt og glæsilegt bæði í útliti og hugsun.”gamla fólkið” um tvítugt er ekki fátæka fólkið. Það er fókið sem hefur það fínt og kannski aldrei komist í kynni við hungur og vosbúð.”síunga fólkið” er hið bjartsýna og duglega sem þekkir allar hliðar tilverunnar á Íslandi, aðra en að hafa fæðst með silfurskeið í munninum og aldrei þurft að hafa áhyggjur af næstu máltíð eða náttstað.

Semsagt, ég er að fara þess að leit við okkur sem eigum nokkur ár í pokahorninu, fleiri en margir aðrir, að við hættum að tala okkur niður og kalla okkur “hin gömlu”.

Berum okkur með reisn og höldum höfðinu hátt því við erum kynslóðin sem barðist með oddi og egg og þræluðum myrkranna á milli til þess að þeir sem nú eru “ungir” gætu átt betri daga en flest okkar.

Hvernig komið er fram við okkur sem erum í millistétt og neðar er auðvitað hneyksli aldarainnar og stjórnvöld níðast á þessum hópi endalaust, sama hver er við stjórn.

Við eigum helst að halda okkur á mottunni og kannski að fá okkur ipad til þess að telja ofan í okkur pillurnar eða hund ef við erum einmana á tímum heimsfaraldurs sem er að leggja heilu kynslóðirnar í gröfina.

Ég er reið, en ég er líkla sorgmædd og vonsvikin yfir því þegar við tökum þátt í því með “hin gömlu” orðfærum að niðurlægja eldri hópa þjóðfélagsins.

Rísum upp og tökum höndum saman og bætum kjör eldri borgara í einu ríkasta landi þjóðanna, þar sem örfáir maka krókinn endalaust á kostnað alþýðunnar.

Með kærri kveðju í bili frá þeirri sem var hætt að skrifa um málefni eldri borgara og fátækra.

Hulda Bjornsdottir

13. apríl 2021

Fátækir eftirlaunaþegar eru ekki AÐEINS þeir sem fá óskertar bætur frá TR. Fátækir eftirlaunaþegar eru ekki síður þeir sem hafa frekar lágar greiðslur frá Lífeyrissjóðum, einkum líklega verkamenn og konur.

Skerðingarnar núna, (þessi 25 þúsund króna frítekjumarks upphæð er gaga) verða til þess að þrátt fyrir til dæmis 160 þúsund á mánuði frá Lífeyrissjóði verður útkoman aðeins örfáum tugum þúsunda hærri en hjá þeim sem enga greiðslu hafa úr lífeyrissjóði.

 Inn í upptalninguna á fátækum eftirlaunaþegum þarf að bæta listafólki sem skrimt hefur af list sinni – flest þeirra eru á svipuðum stað og verkafólk varðandi heildarævitekjur.

Sá sem hefur t.d. 160 þúsund frá lífeyrissjóði fær á mánuði í heildartekjur 300.136 eftir skatta. Sá sem hefur ekki neitt frá lífeyrissjóði fær 233.158 krónur á mánuði eftir skatta. Mismunurinn er 66.978 eftir skatt.

Hulda Björnsdóttir

3. apríl 2021, já árið 2021, ekki á nítjándu öldinni, tuttugu og fyrsta öldin er núna !!!!

Þvílíkt og annað eins !

Eftir 12. maí get ég ekki komist inn á netbankann minn nema með SMS í farsíma eða rafrænum skilríkjum.

Þar sem ég bý erlendis og á ekki möguleika á því að mæta í lokuð útibú í eigin persónu þá eru rafræn skilríki út úr kortinu.

Semsagt, SMS skilaboð eru það sem ég þarf. Ég prófaði að nota þau um daginn og það tókst svo ég veit að til dæmis er símanúmerið mitt sem skráð er hjá bankanum rétt. Ég er enn með virkann auðskráningarlykil og fór inn á bankann með honum. Þar kemur fram í stillingum að símanúmerið mitt er rétt.

Svona til þess að prófa þá breytti ég símanúmerinu með því að skrá það aftur og hélt kannski að það mundi virka!

Nei,ekkert hefur breyst, ég kemst ekki inn á netbankann minn með SMS skilaboðum.

Ég talaði í gær við þjónustufulltrúa hjá Borgun og þar sá hún í sínu kerfi, vegna færslu sem ég var að reyna að koma í gegn, að SMS kódi hafði verið sendur á númerið mitt en kódinn skilaði sér ekki. Svæðið var autt !!!!

Af öllu þessu er ljóst að bilun hlýtur að vera í kerfi bankans, allavega í minni tengingu, og þar sem allt er lokað frá fimmtudegi til þriðjudags er auðvitað ekkert hægt að gera í málinu í að minnsta kosti 5 daga.

Mér finnst þetta hálf hlæilegt, en um leið grátlegt. Ef ég væri í algjörri nauð og vantaði peningana mína núna þá gæti ég ekki fengið þá hvernig sem ég reyndi. Ég gæti semsagt verið auralaus í 5 daga að minnsta kosti af því að eitthvað eldgamalt úrelt fyrirkomulag á Íslandi virkar ekki!

Ég er auðvitað alveg fjúkandi ill núna!

Að það skuli ekki vera einhver bakvakt hjá bankanum á frídögum er einkennilegt.

Ég get hringt í Visa og Master Card þó það sé helgi eða frídagar, jafnvel á Íslandi.

Ætti ég ekki að geta fengið sömu þjónustu hjá bankanum ?

Nei, auðvitað ekki !!!

Þvílík frekja í konunni!!!!

Allir þurfa að fá LAAAAANNNNNGGGGTTTTT páskafrí, það ætti ég að skilja!

Mér finnst þetta kerfi heimskulegt og í þokkabót er það rándýrt. Eftir helgina kem ég mér út úr millifærslum sem taka marga daga og sný mér að nútímanum. Ég get fært peninga af reikningi mínum hér í Portúgal til annarar fjarlægrar heimsálfu allan sólarhringinn og eftir 10 mínútur er viðkomandi búinn að fá peningana í hendurnar en á Íslandi tekur það að minnsta kosti heilan sólarhring á virkum dögum og bara hægt að setja af stað færslu á milli klukkan 9 og 16 !

Halló!!!

Við erum núna stödd á árinu 2021 !!!

Árið 1900 er löngu liðið !!!

Er ekki kominn tími til þess að uppfæra til nútímans kerfin á Íslandi?

Ég get haldið áfram að tala um heimskulegt kerfi.Ég þarf að senda lífsvottorð á hverju ári til TR og LÍF VR. Væri nú ekki hægt að hafa þetta samtengt á tölvu og ég þyrfti bara að senda eitt vottorð sem skilaði sér svo til allra þeirra sem nauðsynlega þurfa að vita að ég sé ekki dauð????

Ó nei, sendu út um allar trissur og vertu ekki að kvarta !!!

Skatturinn fær beiðni frá mér á hverju ári með öllum mögulegum og ómögulegum gögnum til þess að ég sé ekki tvísköttuð.

Skatturinn afgreiðir beiðnina og gengur það fljótt og vel fyrir sig. Ég hélt í einfeldni minni að staðfesting frá Skattinum væri send með tölvupósti til TR og LÍF!!!

NEi, ekki alveg!

TR sagði mér, þegar ég var að kvarta yfir því að þau væru ekki búin að leiðrétta hjá sér ruglið, að pósturinn væri ekki kominn frá RSK!

Ha, fáið þið staðfestingu í bréfiberapósti? spurði ég

Já, var svarið.

Halló, árið 2021 !!!!!!!!

Ég nenni ekki að tuða meira í bili. Geri ekkert gagn í mínum málum annað en að ergja mig. Nú er bara að bíða og þrauka í 3 daga í viðbót og hringja þá í róbótinn í Íslandsbanka, að minnsta kosti til að byrja með fæ ég að tala við maskínuna, sem er jú afskaplega umburðarlynd og kurteis en skilur ekki alltaf einfalda hluti !!!

Með því kveð ég í bili

Hulda Björnsdóttir

24. mars 2021

Þetta verður líklega síðasti pósturinn í dag, nema að ég fái í puttana óstjórnlega löngun og bara verði að setjast aftur niður við tölvuna.

Í svona Covid ástandi þá verður maður að hafa eitthvað fyrir stafni og nú er ég búin að vera heima eða svoleiðis í margar vikur og hlíða (bíddu, er hlíða með ypsiloni hlýða; ég nenni ekki að gá en það er flottara með ypsiloninu finnst mér) öllu sem mér er sagt að gera.

Veðrið er fínt vetrarveður og vorið er komið. Það kom fyrir nokkrum dögum og hefur eiginlega ekki farið aftur.

Nú er útlit fyrir að vorið ætli að halda upp á tímabreytingu með því að skella á nokkrum dögum með flottum hita, það er að segja yfir 20 gráðum sem er auðvitað ekkert annað en hreinn unaður og fullnægir öllum helst þrám í Covidinu.

Já, það verður hlýtt í byrjun sumartímans og bætir upp rugl á svefnvenjum ungfrúarinnar. Skil ekkert í því að ég skuli ekki venjast þessu með tímann. Þetta gerist 2svar á ári, hverju einasta ári og ég ströggla alltaf jafn mikið!

Nú er ég búin að klippa bévaðans tréð í garðinum sem ég stal fyrir 2 árum og er bara nokkuð lukkuleg með árangurinn. Auðvitað ætla ég að brenna í arninum afklippurnar til þess að halda á mér hita þegar vorið hvílir sig aftur eftir nokkra daga.

Veður eins og við eigum von á hér í litla landinu mínu næstu daga er bæði gott og vont. Kostir og gallar haldast í hendur og spássera fram og til baka eins og kærustupar sem er yfir sig ástfangið og getur af hvorugu séð.

Kostirnir eru auðvitað þeir að það verður hlýtt, líka á næturna, svo er sólin svo falleg þegar er hlýtt og blómin svo hamingjusöm og mannfólkið brosir meira á bak við grímurnar.

Gallarnir eru líka glæsilegir. Bombeiros vara við skógareldum og strandverðir vita ekki sitt rjúkandi ráð. Allar líkur eru á því að um næstu helgi flykkist fólk á strendur og setjist niður á bekki og handklæði hálf nakið til þess að sóla sig og þá er líklega ekki verið að pæla í því hvort einhverjir 2 metrar séu á milli. Líklega nær að það séu 2 centimetrar eða svoleiðis.

Svo kemur kvöld og liðið fer og fær sé neðan í því og skoppar uppi á borðum og um allt, rétt eins og beljur á vori sem hleypt er út eftir vetrarlanga innilokun í fjósum landsins.

Það er verið að hamast við að reka nálar í sem flesta til þess að reyna að koma í veg fyrir að fjandans Covid ríði húsum.

Nálaskapurinn gengur misjafnlega en blessað hjúkrunarfólkið gerir sitt besta. Ríkisstjórnin og forsetinn eru ábúðarmikil og segja fólki að vera heima og ekki að snapast út fyrir sóknina í marga marga marga daga.

Handþvottur hefur aukist verulega og úti á götum hittir maður fólk grímuklætt og sumir brosa og aðrir ekki.

Stundum finnst mér veröldin vera svona eins og “Palli var einn í heiminum” en núna eru líkur á að eftir páska geti ég aftur farið í ræktina undir ströngu eftirliti og safnað þar pínulítið meiri vöðvum. Maður veit jú aldrei hvenær þeirra verður þörf, allavega komu þeir sem nú eru til staðar sér vel þegar ég var að saga og klippa trjáskrattann.

• 

Mikið vildi ég að mér tækist að drepa greyið. Það er svo fallegt blómstrandi tré í hinum helmningnum af garðinum og ég væri til í svoleiðis ef þetta drepst. Ég sagði nágranna mínum frá þessu í lágum rómi í gær og hann var eiginlega sammála mér. Kallinn niðri er hins vegar ekki sammála og þegar hann kemur heim næst og sér hvað útlendingsandskotinn er búinn að gera verður líklega að kalla til lögreglu !

Jæja, nú er ég komin út fyrir efnið og samt ekki!

Vorið er hérna í litla landinu mínu og allt að verða svo undurfallegt, annað hvort eru trén með blómum á nöktum greinum eða þau eru að flýta sér að troða út laufum sem eru iðagræn og yndisleg. Það fer hver að verða síðastur að sjá nakta trjáboli en þeir eru þó aðeins innan um.

Ég elska vorið þegar allt vaknar til lífsins eftir dvala vetrarins, svo kemur sumarið og drepur fallegu blómstrandi blómin og aðeins þau harðgerðustu lifa af en þegar fer að kólna með haustinu kemur önnur svona yndistíð þar sem líf færist í hálfdautt gras og tré.

Vínviðurinn er enn ljótar kræklur en það er ekki langt í grænt þar og ólívutrén alls staðar að koma til.

Vonandi verða ekki mörg dauðaslys í sumar og vonandi brenna ekki margir tugir hektar skóglendis í litla landinu mínu. Ég hef eiginlega meiri áyggjur af umferð og skógareldum en Covid!

Hulda Björnsdóttir

24. mars 2021

Stundum skrifa ég ekki neitt og svo fæ ég svona skrifæði, það er þannig í dag, ég meina sko æðið.

Ég fylgist með genginu af því að það skiptir mig öllu máli og ég er á hausnum þegar það er lélegt en rétti svo við þegar það, gengið, braggast.

Það er ekki á vísann að róa og í gær var ég voða glöð og svo fór allt til fjandans aftur í dag.

Gengið hefur ekki bara áhrif á okkur flóttamennina. Það stjórnar öllu á Íslandi sjálfu og ég skil ekki hvernig seðlabankastjóri getur farið að sofa á nóttinni þegar allt er á heljarþröm, allt nema mafían.

Búið að taka stórt lán til að bjarga þjóðinni og gengið rís upp og voða glatt en þá tekur seðló í taumana og dúnnkar öllu út í móa.

Ég var voða glöð og hélt kannski að ég gæti fengið að horfa á tölur undir 150 þar til á morgun. Ó nei! ekki ræða það!

Eftir hádegi var fjandinn aftur farinn að ösla og yggla sig og evran komin yfir 150. Núna þegar þetta er skrifað klukkna 16:37 er gengið 150,19

Fyrir ári var gengið svipað og það er núna en svo seig á ógæfuhliðina eins og sést á línuritinu og hástökk hófst og stóð yfir í 12 mánuði tæpa með misháum stökkum.

Allar áætlanir fara á harðakani út um glugga og hurðir þegar svona ástand er.

Flóttamennirnir eru hálf lamaðir og þeir sem búa enn á eyjunni eru líklega blindir á báðum og halda að þetta hafi engin áhrif á þá og þeirra afkomu.

Ég ætla ekkert að kvarta mikið en samt aðeins og líklega bara dálítið mikið.

Ég er ekki með milljónir á mánuði enda bara kona sem vann eins og skepna allt sitt líf og lagði inn í hverjum mánuði lögbundna upphæð af kvennalaunum sem átti svo að verða lífeyrir þegar aldurinn færðist nær grafarbakkanum.

Ég gleymi því aldrei þegar starfsmannastjórinn sagði mér hvað þetta væri dásamlegt og hvað ég mundi nú hafa það gott þegar ég væri búin að borga í lífeyrissjóð í áratugi og settist í helgann stein.

Starfsmannastjórinn var hinn besti maður og vildi vel. Hann trúði því sem hann var að segja. Ég trúði því reyndar aldrei og hafði verið bitin rækilega af einhverjum ríkissparnaði sem ég man ekki lengur hvernig var í laginu en það var gjörsamlega glatað mál og ég hafði ekki trú á neinu sem átti að vera gott frá ríkinu fyrir framtíð mína.

Ég lagði á flótta og gerðist flóttamaður því ég var flink í reikningi og var löngu búin að sjá að færi ég á eftirlaun á Íslandi dræpist ég líklega innan fárra ár.

Hinum sæla þakka ég á hverjum degi fyrir að hafa att mér út í flóttann og gert mér kleift að hafa þó alltaf mat á diskinn og geta búið sæmilega á þessu síðasta æviskeiði.

Semsagt,

þetta var ég að röfla yfir gengi krónunnar og lýsa yfir frati á Seðlabankastjóra þó glæsilegur sé, grannur og íþróttamannalega vaxinn. Hann er svona pínulítið peð sýnist mér, peð gráðugra stjórnmálamanna sem raka að sér fé eins og trén fari aldrei í vetrardvala. Auðvitað ræður hann engu og verður að tala fallega og bjartsýni skín úr andlitinu. Allt til að þóknast þeim sem öllu ráða.

Þá er þessu lokið í bili en ég tek mér það vald að halda áfram að andskotast yfir óréttlæti bótaþeganna sem stjórna landinu, bótaþeganna sem við borgum laun fyrir að maka eigin krók!. Djisus krist!! Og fólk kýs þetta aftur og aftur og aftur og aftur án þess að blikna.

Hulda Björnsdóttir

24. mars 2021

Stundum er lífið svo skemmtilegt

Það er búið að girða svalir í íbúðinni fyrir ofan mig.

Ég þurfti auðvitað að rannsaka málið og hér er niðurstaða:

Íbúðin hefur verið leigð

Af hverju er verið að girða?

Jú það er sko krakki sem gæti dottið niður af svölunum

Já, en það eru litlir krakkar alls staðar og enginn sem hefur dottið, sagði ég og baðaði út öllum öngum

Sko, þessi krakki er 4 ára og alveg á fullu, sagði maðurinn

Ert þú pabbinn? spurði ég

Nei, bróðir minn, sagði hann

Hmmm !

Nú er ég semsagt að velta fyrir mér framtíðinni.

Ætli leigjendur sem koma séu alveg GaGa?

Við, ég og nágrannar höfum fylgst með og allir sammála um að þetta sé mjög einkennilegt, það er að segja svalagirðingin.

Nú er bara að sjá hvort ég fái brjálaða nágranna ofan á hausinn á mér

Þetta hefur verið svo friðsælt undanfarin misseri!

Framhald á næstu dögum!

Núna er verið að bora á fullu !

Þarna er venjan að hengja þvott sem virkar eins og gluggatjöld og byrgja auðvitað alla sól og blessuð blómin mín fá enga þegar verið er að þvo. Mikil blessun að nú skuli vera búið að girða því ég sé ekki fyrir mér hvernig frúin fer að því að hengja þvott yfir mannhæðarháa girðinguna!

• 

• 

Ég er þó að velta fyrir mér hvort krakkagreyið geti ekki dottið niður um auða plássis á hliðunum !

Það er þó ekki öll von úti enn því borað er á fullu núna og eitthvað ægilega merkilegt að gerast.

Til þess að ná myndum af bakhliðinni stalst ég yfir garð nágranna og smellti af þar.

Ekki get ég gert að því þó fólk blaðri á meðan ég er heima hjá mér að taka upp vídeo af reyk uppi í fjalli, eða hvað?

Semsagt, nú bíð ég eftir því að fólkið flytji inn og að friðurinn sé úti. Krakki sem þarf að girða fyrir með mannhæðar háum vír hlýtur að vera gjörsamlega brjálaður og líklega verður ekki svefnsamt á neðri hæðinni. Kannski flyt ég bara að heiman ef ég finn einhvern sem vill taka mig að sér.

Hulda Björnsdóttir

 

7th of March 2021

Today is a Sunday and I am feeling the weight of the Covid.

My mornings are getting heavier and more difficult to be optimistic and positive.

This is strange for me because normally I am patient and serene, but now I am feeling so terribly sad.

I miss my friends and I miss the hugs and kisses and the laughter and the fun.

This morning I wrote on Facebook about how sad I feel. I got response!

 “More people in the same situation!”

Perfect, nothing in messages or anything just to make me feel not as terrible alone in the situation! I was disappointed. I would have sent a message to a person and asked if there was anything I could do to help? I would have asked if she or he just needed someone to listen to or if the person wanted to talk on Skype or whatever. I would have reached out.

I don´t ask for help.

I am usually the one that does help but now it is me that needs someone to reach out because I am in a way giving up, at least this moment.

My friends know me and they know that the normal me is always there for them.

Why am I writing about this?

Am I asking for help here?

No, I am not, but I want us each and everyone to think about the situation we are all in.

The strong ones do brake once in a while. That was what happened to me this morning. I have felt alone most of the day. I have been thinking if I could ask someone for help and then who it should be. Should I bother or should I just let it be and get over it and be fine tomorrow after perhaps crying today?

I am not sure what I am going to do but just writing about it and sharing with you my reader has helped.

I will be ok; I know that but this moment I am not ok.

This moment I am broken.

This moment I am lonely.

This moment will pass and another moment will arrive.

The next moment will be better and tomorrow will be fine.

My reader, if you have a friend that you think might use a virtual hug, I urge you to reach out. That is why I am writing this.

Just remember, the strong ones do brake.

The strong ones are there for you when you need them and now is the time for you to be there for them.

Hulda Björnsdóttir

26th of February 2020

October 2016, I woke up one morning early. The debate between Hillary and Trump was that morning and I did not want to miss it.

The night before I had been preparing to put some plastic boxes into the garage and they were not far from the door to my bathroom.

So, I brushed my teeth, and washed my face ready to sit down and listen.

What happened next was that I fell, I stepped out of my shoe and lost the balance, hit the boxes and fell!

The pain was horrible, I tried to put some painkilling cream on my arm and I just sat down and felt this would go away.

This was the day my veggies were supposed to come and at 10 o’clock I called my friend and told him not to come because I was going to the hospital. He called the ambulance and my wonderful Bombeiros picked me up and took me to Coimbra.

The future was ruined, I had planned to go to Germany during Christmas and now I was sitting in the urgency room and would be transferred to another hospital for surgery on my shoulder. I could have shouted but of course I just felt miserable and the pain was killing me. Another ambulance transferred me to the hospital where I would spend the next 10 days and then the next weeks and months went into rehab and trying to become NORMAL again, which of course would not have been possible. I am never NORMAL.

The rehab went well and everything is now almost perfect, or as perfect as possible. My shoulder is getting stronger every day and the gym and my friends and people there help me every step of the road.

I had been registered to the health centre in Penela and was not very happy there and now I am approaching the reason I am talking about this 4-year-old happening.

My wonderful doctor, Joanna, who operated and fixed my shoulder is married to a family doctor. He works in a health centre 25 minutes’ drive from my home.  To make a long story short my friends Joanna’s husband agreed to take me as his patient and I moved to Lousa with all my health records and everything and that was my lucky day.

My family doctor is the best. He knows me and I can tell him everything. He understands me and he takes care of me. He and everyone at the centre makes me feel better every time I come for a check-up, different from when I went to Penela where I always had the feeling they did not want me there.

The nurses and all the staff at my new health centre are perfect and always welcoming.

This week I saw my wonderful Joanna for the first time in a long time and that was my best gift ever. She gave me a hug, a hug I have been craving for since march last year. She gave me back my confidence and just talking to her was amazing.  The 2 of them have made my life more meaningful since I met them.

I just want to share this with you my friends because we are in the Covid times and most of us are sad and miserable and sometimes we forget to look at the wonders that are happening even though we are in lockdown here in my little land. We are taking the situation seriously and we are trying our best to be responsible and sometimes the situation is almost unbearable but then something wonderful happens, like when I met my wonderful doctor and spoke to her after such a long time.

Let´s remember to be grateful for the little things as well as the huge ones.

I hope all my friends stay safe and I feel sorry for all those who have lost their loved ones.

NORMAL will arrive again, maybe not until next year, but eventually some kind of normal will be back. Until then we need to be patient and make the most of what we have.

Hulda Björnsdóttir

24. febrúar 2021

Eiga eldri borgarar erindi á Alþingi?

Aðeins um hversu vænlegt það er að bjóða fram til Alþingis á Íslandi og ætla sér að beita sér fyrir ákveðnum málum sem eru ekki sérlega vinsæl.

Nú eru háværar raddir uppi um að eldri borgarar þurfi mann eða menn á þing til þess að berjast fyrir bættum kjörum hópsins.

Það er talað um óréttlætið vegna skerðinganna og það er talað um hversu skammarlega lítið er skammtað frá Almannatryggingakerfinu.

25 þúsund er ekki mikið þegar skoðað er í því samhengi að fáir þú greiðslur frá lífeyrissjóði, sem þú hefur borgað í alla þína ævi, því eftir 25 þúsundin fer upphæð sem greidd er frá TR að skerðast og hvorki meira né minna en um 45%.

Svo dragast auðvitað skattar frá því allir þurfa að borga skatta á Íslandi ef þeir fara eftir lögum og reglum. Það eru einhverjir sem eru ekkert að ergja sig á smá skattsvikum hér og þar en þeir eru vonandi í minnihluta.

Ég hef endalaust verið þeirrar skoðunar að eldri borgarar ættu ekki að senda baráttumenn sína, úr röðum eldri borgara, inn á þing.

Ég hef ekki skipt um skoðun og tel mun vænlegra til árangurs að koma málum hópsins á framfæri við alþingismenn og flokka og reyna að koma baráttumálum inn í stefnuskrá flokkanna, og þar sé talað tæpitungulaust en ekki í einhverjum rósum.

Það sem mér finnst fólk sem er æst í að komast á þing úr röðum eldri borgara og þeir sem endalaust reka áróður fyrir því að við, eldri borgarar, þurfum mann á þing eða jafnvel flokk og þá verði allt miklu auðveldara, er að þetta fólk gerir sér ekki grein fyrir því að FLOKKSAGINN ræður öllu þegar á þing er komið.

Dæmin sanna það á núverandi kjörtímabili þar sem einhverjir hafa haft samvisku sína að leiðarljósi og hún skorað hærra en AGINN og þar af leiðandi hafa þessir þingmenn sagt skilið við flokkinn og flutt sig eitthvað annað, sem er reyndar bara í annan FLOKKSAGA!

Svo eru auðvitað valdafíklarnir sem segja skilið við t.d. Sjálfstæðisbatteríið og búa til nýtt sem er í raun alveg það sama, bara undir öðru nafni.

Einu sinni ætlaði ég að breyta heiminum og hafði til þess dágóðann stuðning kjósenda í ákveðnu sveitarfélagi.

Ég komst að því eftir einn fund að málefni þau sem fólk hafði treyst mér fyrir voru ekki vinsæl og mundu ekki fá brautargengi innan flokksapparatsins. ÉG FORÐAÐI MÉR í snarhasti en var þó reynslunni ríkari.

Ég veit að það eru ekki margir sem hafa þessa skoðun en ég ætla mér að halda henni á lofti áfram. Ég vonast til að baráttujaxlar, alvöru baráttujaxlar falli ekki í valdagryfjuna þar sem þeir eru kveðnir í kútinn um leið og þeir setjast í stólana.

Ég á auðvitað ekkert að vera að skipta mér af eina ferðina enn. Samt er eitthvað sem togar í mig allavega í bili og ég bind vonir við að fyrir hvern baráttumann úr röðum eldri borgara sem sest í stóla Alþingis rísi upp að minnsta kosti fjórir sem berjast af krafti utan þessara þægilegu stóla.

Ég held að það sé ekki borin von.  Ég trúi því enn að til sé fólk sem berst af hugsjón og lætur ekki glepjast af blekkingu um að FLOKKURINN breyti einhverju bara af því að eldri borgari kemst í baráttusæti eða jafnvel öruggt sæti á framboðslista.

Ég óttast að baráttugleðin verði barin niður um leið og komið verður að stjórnar kötlunum.

Hulda Björnsdóttir

Some days ago I wanted to see my fathers birthday and I Goggled his name.

What I discovered was what you see here. His name was Björn Jósefsson

My whole life I have been the outcast in the eyes of his family, the one who should never have been borne. The little child that the priest asked not to be named as his daughter but the mother was persistent.

When someone died and the family was named in the newspaper, which is a tradition in Iceland, this little girl was never mentioned.

I thought I had worked through the feelings of rejection but suddenly I broke into pieces when I saw this on Goggle. I cried like my heart was falling apart. I did call a friend who listened to my broken heart and helped me to overcome the sorrow for now.

What I realised was that even though I thought I had accepted the situation the hurt was still there. I was a grown up woman, I knew I could not do anything about this and I knew it was not my fault that my parents made me. I knew the people who went to the other side of the road when I was walking there ,because they did not want to be near the outcast, I knew they were the despicable ones.

In my mind I knew that there was nothing wrong with me, it was the fathers siblings who just could not face reality and thought hiding was the soulution.

Just one of my brothers was kind to me. He was extraordinary kind and helped me when I needed but he never made sure that I was mentioned in public papers as the child of his father. My brother participated in the hiding of the truth.

The “OUTCAST” was mentioned when the last sister passed away. For the first time in decades she was suddenly good enough for a while. Unfortunately this was too late, there was too much rejection and too much hiding.

I thought I had accepted the situation and the pain had gone away. No the pain was still there even though I had accepted the situation. My fathers family hated me. How pathetic!

I have been writing about my life for some time and I have always tried to think about not hurting anyone by telling the truth. When google told me I was still the OUTCAST I got angry, I got disappointed and I got sad, really sad and surprised as well. It would be easy for those who belong to the family now to correct the information about my father. They have not done that. Fine, just don´t pretend you are a friend of mine. You have taken part in the play most of your lives.

I am proud of who I am.

“Björn Jósefsson (1885-1963)Identity areaType of entityPersonAuthorized form of nameBjörn Jósefsson (1885-1963)Description areaDates of existence02.02.1885-25.06.1963

HistorySonur Jósefs Björnssonar skólastjóra á Hólum og Hólmfríðar Björnsdóttur frá Brimnesi. Var í Reykjavík 1910. Læknir á Húsavík 1930. Lauk læknisprófi 1912. Starfaði víða á næstu árum, m. a. í Árósum og Kaupmannahöfn í Danmörku, Berlín í Þýskalandi, … »Relationships areaRelated entityJósef Jón Björnsson (1858-1946) (26.11.1858-07.10.1946)Identifier of the related entity S00710Category of the relationship familyType of relationship Jósef Jón Björnsson (1858-1946)is the parent ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityHólmfríður Björnsdóttir (1860-1894) (02.02.1860-22.05.1894)Identifier of the related entity S00711Category of the relationship familyType of relationship Hólmfríður Björnsdóttir (1860-1894)is the parent ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityArnviður Ævarr Björnsson (1922-2013) (27. ágúst 1922 – 17. júlí 2013)Identifier of the related entity S02146Category of the relationship familyType of relationship Arnviður Ævarr Björnsson (1922-2013)is the child ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityMaría Eydís Björnsdóttir (1921-1930) (20. júní 1921 – 3. júní 1930)Identifier of the related entity S02145Category of the relationship familyType of relationship María Eydís Björnsdóttir (1921-1930)is the child ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entitySigurður Pétur Björnsson (1917-2007) (1. nóv. 1917 – 13. nóv. 2007)Identifier of the related entity S02139Category of the relationship familyType of relationship Sigurður Pétur Björnsson (1917-2007)is the child ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityEinar Örn Björnsson (1925-2015) (8. júlí 1925 – 7. maí 2015)Identifier of the related entity S02140Category of the relationship familyType of relationship Einar Örn Björnsson (1925-2015)is the child ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityBjörg Hólmfríður Björnsdóttir (1915-2006) (5. ágúst 1915 – 4. des. 2006)Identifier of the related entity S02141Category of the relationship familyType of relationship Björg Hólmfríður Björnsdóttir (1915-2006)is the child ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityJósef Jón Björnsson (1918-1935) (2. des. 1918 – 10. apríl 1935)Identifier of the related entity S02142Category of the relationship familyType of relationship Jósef Jón Björnsson (1918-1935)is the child ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityHólmfríður Björg Björnsdóttir (1916-1992) (12. sept. 1916 – 16. mars 1992)Identifier of the related entity S02143Category of the relationship familyType of relationship Hólmfríður Björg Björnsdóttir (1916-1992)is the child ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityBirna Sigríður Björnsdóttir (1927-2005) (8. sept. 1927 – 14. mars 2005)Identifier of the related entity S02144Category of the relationship familyType of relationship Birna Sigríður Björnsdóttir (1927-2005)is the child ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityIngibjörg Jósefsdóttir (1889-1979) (17.05.1889-09.11.1979)Identifier of the related entity S00715Category of the relationship familyType of relationship Ingibjörg Jósefsdóttir (1889-1979)is the sibling ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityHólmjárn Jósefsson (1891-1972) (01.02.1891-05.04.1972)Identifier of the related entity S00797Category of the relationship familyType of relationship Hólmjárn Jósefsson (1891-1972)is the sibling ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityKristrún Jósefsdóttir (1887-1978) (14.10.1887-23.08.1978)Identifier of the related entity S00714Category of the relationship familyType of relationship Kristrún Jósefsdóttir (1887-1978)is the sibling ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityHaukur Jósef Jósefsson (1915-1999) (11. nóv. 1915 – 3. sept. 1999)Identifier of the related entity S01500Category of the relationship familyType of relationship Haukur Jósef Jósefsson (1915-1999)is the sibling ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entitySigríður Jósefsdóttir (1886-1901) (26.02.1886-02.09.1901)Identifier of the related entity S00713Category of the relationship familyType of relationship Sigríður Jósefsdóttir (1886-1901)is the sibling ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entityEinar Jósefsson Reynis (1892-1979) (25.11.1892-16.06.1979)Identifier of the related entity S00798Category of the relationship familyType of relationship Einar Jósefsson Reynis (1892-1979)is the sibling ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Related entitySigríður Lovísa Sigurðardóttir (1883-1971)Category of the relationship familyType of relationship Sigríður Lovísa Sigurðardóttir (1883-1971)is the spouse ofBjörn Jósefsson (1885-1963)Access points areaPlace access pointsHólar í HjaltadalHúsavíkControl areaAuthority record identifierS00712Maintained byHéraðsskjalasafn Skagfirðinga (1947-)*Institution identifierIS-HSkStatusFinal”

The woman in this picture is the OUTCAST that you don´t want to recognise too openly.

She is an intelligent wonderful woman who takes care of those who deserve her love. Those who don´t deserve her love have to manage without it. She sacrificed everything for her children and she got shamed and the lies were immense. She has survived and she will continue to be strong as hell but no one does ever again walk over her on the dirty shoes.

Being the OUTCAST has its possible side just as well as the negative.

After falling apart the other day I rose up and became even stronger and more persistent on realizing what matters the most.

What matters most and has done through my whole life ARE MY FRIENDS, my friends who have stood by my side always and never faltered. Without my friends I would not be here and I would not be writing this. One day I might finish the sheet of debit and credit but I might even leave it alone. I have not decided but as my doctor told me yesterday “The PAIN NEVER GOES AWAY, IT IS ALWAYS THERE”

The question is what we do with the pain? Do we let it control our lives or do we survive and become strong and even able to help others in their pain.

Hulda Björnsdóttir