Author: hulda98

26^th of January 2018

Yesterday I went to Coimbra, the destination was a different real estate agency.

My dear GPS lady was going to take me there.

I had everything I needed, the address and the papers I was going to present, all in all quite good.

Of course I took a wrong turn downtown. What else? This is me and I am a genius, a wrong turn genius.

My GPS tried to help; it took me through roads so narrow that you could hardly pass the cars parked on both sides. This reminded me of my trip to the Chinese embassy in Lisabon several years ago.

After a while my GPS told me I had reached my destination.

Seriously; I have passed the office more than hundred times, most likely several hundred times, when going to the hospital, because I park my car far away from the hospital and take a walk down there.

At least I found the agency.

What a difference from yesterday in Miranda do Corvo.

The man here, in the Coimbra agency, was amazing. He was polite, he was willing to give me all the information I asked for and even more.

Of course, since it is me, I should have gone the office in another city but that did not matter. The wonderful man took my info, he copied my papers, the ones he needed, and he told me someone would contact me if I was supposed to be helped from another office.

I was in seventh heaven.

Now I am just expecting a call and the ball will start rolling.

The truth to tell, I don´t like to sell. It is so annoying to have people coming to your home just to pry. Since I have decided to move north I have to put up with the annoyance and just hope it will go quickly and I am ready with the future plan now.

When my apartment is sold I can jump.

Jumping is always exciting and it does not even hurt your legs or hips. It´s just a pure joy.

I will keep you updated my friends.

Hulda Björnsdóttir

26. janúar 2018

Skrípaleikurinn heldur áfram.

Nú hefur flokkur fólksins, þetta nýja afl sem svo miklar vonir voru bundnar við, tekið sér stöðu í leikritinu og fest sig í sessi þar.

Dásamlegt þegar nýliðar finna fjölina sína í leikritinu og það svo fljótt að varla er hægt að snúa sér við öðruvísin en að rekast á nýjann þátt.

Umræða um fátækt

Umræða um fíkniefnavanda

Frumvarp um frítekjumark vegna atvinnutekna hjá eldri borgurum

Frumvarp um skattleysismörk vegna uppbóta á örorkulífeyri er það nýjasta sem ég hef séð.

Til þess að fá hlutverk í skrípaleiknum sem leikinn er á hinu háa alþingi Íslendinga þarf auðvitað að masa í ræðustól og leggja fram frumvörp

Allt er þetta auðvitað gert í pólitískum tilgangi.

Næst þegar kosið verður stígur flokkur fólksins á stokk og ber sér á brjóst:

Við lögðum fram frumvörp sem hinir leikendurnir í skrípaleikritinu samþykktu ekki

Við erum góða fólkið

Nú skuluð þið kjósa okkur og koma fleirum úr okkar hópi á þing því við þurfum nauðsynlega fleiri leikendur í leikriti fáránleikans

Ég verð að segja að mér finnst þetta of gott til að vera satt.

Ég var svo einföld að halda að nú værum við eldriborgarar og öryrkjar búin að fá góða málsvara á hið háa alþingi.

Ó nei, ekki alveg.

Hvað er ég nú að rífa mig út af málum sem eru svo augljóslega til bóta fyrir þessa hópa? Hvað er það sem ég skil ekki?

Er ég alveg búin að missa alla jarðtengingu eða hvað?

Nei, ég er enn með sömu tengingu og ég var fyrir nokkrum vikum og mánuðum.

Það sem hefur breyst er sýn mín á þá sem kjörnir voru í síðustu kosningum til hins háa embættis þar sem greidd eru frekar léleg laun að áliti sumra.

Auðvitað þurfa þingmenn að hafa góð laun. Rökin fyrir hækkun launa þeirra voru að þá fengjust betri einstaklingar til starfa fyrir þjóðina. Ó já, betri einstaklinga er vart hægt að hugsa sér til þess að halda áfram skrípaleiknum.

Nú rís fólk auðvitað upp á afturlappirnar og mótmælir því sem ég er að segja.

Það er ágætt að rísa upp en bíðið samt aðeins.

Þetta frumvarp sem nú er komið fram um skattleysi á uppbótum á lífeyri er enn einn plásturinn sem reynt er að klína á sár sem er svo gapandi og blæðir endalaust úr og ekkert getur bjargað þessu sári annað en uppskurður.

Það læknar ekkert að tylla plástursræfli á sárið. Það eykur einfaldlega á misréttið sem er þó nægilegt fyrir.

Svo er það frumvarpið dásamlega um frítekjumark vegna atvinnutekna fyrir áramótin.

Enn og aftur plástur sem lagður er á flakandi sárið einfaldlega vegna þess að flutningsmenn hafa ekki hundsvit á því hvað er í gangi. Flutningsmennirnir eru ekki skurðlæknar, þeir eru einfaldlega leikmenn sem skilja ekki hvernig útkoman vegna plásturs aðgerða þeirra eykur endalaust á misrétti í þjóðfélagi sem þeir segjast vera að vinna fyrir og að markmiðið sé að bæta kjör þeirra sem lökust hafa kjörin.

Tillaga mín til þeirra sem nú hafa náð sér í sæti í þægilegum stólum alþingis er að þeir hætti þessum plásturs aðgerðum, því þær eru ekkert annað pólitískt framapot sem sést í gegnum eins og göttótta sokka.

Setjist þið nú niður og skoðið málið frá byrjun og finnið lausn á því hvernig hægt er að skera upp og lækna meinið án þess að búa til fleiri blæðandi sár.

Nefnd sem starfaði í 10 ár til þess að endurskoða lög um almannatryggingar rak sig endalaust á heimsku leikendanna í skrípaleiknum. Nefndin kom með tillögur og skrípaleikendurnir gátu ekki komið sér saman um úrlausnir sem lágu fyrir framan nefið á þeim.

Hvað ætli það séu margar nefndir og margar milljónir sem hafa farið í súginn vegna hins ægilega pólitíska vanhæfis leikendanna í leikhúsi fáránleikans?

Nei, pólitíska vanhæfið er uppfullt af lausnum, þær lausnir eru plásturs aðferðir og um að gera að auka misréttið í þjóðfélaginu. Það gæti hugsanlega mokað inn nokkrum atkvæðum. Hálfur ellilífeyrir er nýjasta dæmið sem ég hef séð koma frá skrípaleikhúsinu. Fyrir hverja er hann? Jú, hann er fyrir aðalleikendurna og ættingja þeirra. Ekki fyrir almenning, sem hefur ekki einu sinni aukahlutverk í SKRÍPALEIKRITINU.

Þetta fyrirbæri sem kallað er almenningur er eitthvað svo aumkunnarvert og það tekur því ekki að vera að létta svoleiðis aumingjum lífið. Nei, nei, nei, ekki að jafna kjörin, bara halda áfram að vinna ötullega að því að auka misréttið og þá gengur skrípaleikritið upp og allir þátttakendur ánægðir.

Hulda Björnsdóttir

25th of January 2018

Yesterday I went to a real estate agency in Miranda do Corvo here in Portugal.

Since I am going to move and my apartment is not going with me I have to find someone to sell it for me.

I have never sold anything here in my land so I thought it would be a good idea to gather some information. Wouldn’t you do the same?

5 or 6 years ago I spoke to an agent who was selling the apartment opposite mine. She was and is Portuguese. I intended to talk to her yesterday.

Unfortunately she was in the office but there were 2 people.

One youngish man and an elderly woman. I am not going to say old, but that might be the correct word.

The lady was busy when I came in and the youngish man asked me after a while if he could help.

I told him he might and then I began gathering information, or trying to.

The man was ok, he did not give away too much info but at least he was willing to talk even though paying attention to his computer.

Why are they always looking at their computers when talking to people? I asked myself.

Anyway, the lady, stopped being busy and came into the conversation.

I asked some questions and she was not willing to give me the information I wanted. Too much information was definitely not her stile.

After a while I said to the lady I did not like being spoken “down” to.

She looked at me like I was an idiot.

The feeling I had, sitting in front of those people:

that I was in school and had been summoned to the headmaster. I had definitely done something very wrong and now I would be punished.

The lady told me she lived in Penela.

I live in Penela and I know the foreigners who live there. This one was not the one I knew.

Oh yes she had been living in Portugal for 20 something years and knew everything.

Of course she does not live in Penela, she lives in the Municipal of Penela.

Poor thing. She did not know that it makes me furious when people say they live in my village but live somewhere outside and sometimes quite far away.

I know who she is and I even know where she lives. She lives close to Espinahl. I pass her house when I go to Miranda do Corvo and Semide or even if I go to Espinahl.

How do I know?

I spoke to her husband on Facebook some years ago. Her husband is the one registered for the estate agency, I think.

I left the place furious and disappointed.

I will never enter their door again. NEVER.

I am not looking for a proper agency where I can go without the feeling of being in the way.

What company is this, you might ask.

According to the card they gave me the name is:

DOMAIDAN MEDIACAO IMOBILIÁRIA LDA

I am grown up and I don´t need arrogant brits to talk to me like I am a 5 year old who does not understand anything.

ARG!!!!

Some time ago, maybe 2 weeks more or less, I went into an agency in Coimbra which I happened to pass. There I asked for some information and everyone was willing to help me. They told me among other things that they just handled with properties in Coimbra, but they gave me some idea where to go with my apartment.

I went to Miranda do Corvo yesterday because of the nice Portuguese lady I had met 6 years ago. She was not there; just the brits and they put me off. Most likely the old one is not too bright and does not like to be asked too many questions. I have no idea and I don´t care. There are too many nice Portuguese people in my land and I don´t need the arrogant foreigners, which some of them are. There are of course some nice foreigners but there are also some really not nice and I have had them passing my way sometimes during these 7 years, but thank god for the nice Portuguese ones who I consider to be my friends.

Well, who was it that tried to sink the little boats in the ocean around Iceland? They even used their army to get their way, but of course the Icelandic fishermen did not lose. The empire, the arrogant one, lost badly.

Have I forgiven them? No I have not and never will.

Hulda Björnsdóttir

 

 

 

25.janúar 2018

Einn af vinum mínum á Facebook kallar Ísland “skrípasker”

Ég viðurkenni að ég fer stundum svolítið í keng þegar ég les þetta orð.

Er Ísland “skrípasker”?

Er Ísland landið sem nú er talið eitt af hinum allra bestu til þess að búa í vegna fallegra meðaltalna sem sýna meðallaun svo há að aumingjar eins og ég fyllast bjartsýni og halda að nú verði loksins tekið á málefnum aldraðra og öryrkja, er þetta land “skrípasker”?

Ég var að velta fyrir mér í gær hvernig menn komast að þeirri ótrúlegu hugmynd að til þess að jafna kjör eftirlaunaþega skuli bjóða þeim upp á að taka hálfan ellilífeyri og þá hætti TR að skerða það sem stofnunin greiðir.

Hvernig komast menn að svona niðurstöðu?

Fyrir hverja er þessi ráðstöfun?

Er hún fyrir þá sem hafa til dæmis innan við 150 þúsund á mánuði í greiðslur frá Lífeyrissjóði, sjóði sem viðkomandi hefur lagt í alla sína starfsævi?

Eða er þessi ráðstöfun, sem er meira að segja hægt að nýta sér afturvirkt, fyrir elítuna?

Dæmið um þann sem fær 150.000 krónur á mánuði frá Lífeyrissjóði lítur þannig út:

Hann býr einn og er ekki giftur:

Ellilífeyrir 183.234 + heimilisuppbót kr. 45.641 + lífeyrissjóður kr. 150.000 = ráðstöfunarfé er kr.292.814 á mánuði eftir að skattar hafa verið dregnir af og auðvitað er búið að skerða bætur hans frá TR. Hann fær jú greitt frá Lífeyrissjóði og þær tekjur niðurgreiða það sem reiknað er á vegum TR ! Einhver verður að greiða fyrir lúxusinn.

Síðan er dæmi um þann sem hefur 300.000 krónur frá Lífeyrissjóði og þessi einstaklingur hefur ákveðið að taka bara hálfan ellilífeyri frá TR:

Svona lítur hans dæmi út:

50% ellilífeyrir kr. 119.742 + 50% heimilisuppbót kr. 30.258 + greiðslur frá lífeyrissjóði kr. 300.000 = ráðstöfunartekjur eftir skatta kr. 337.665

Í þriðja dæminu er einstaklingur sem hefur 600.000 krónur í atvinnutekjur og hann hefur 600.000 krónur á mánuði frá Lífeyrissjóði: Þessi tekur bara hálfan ellilífeyri frá TR.

Þessi einstaklingur fær frá TR 50% ellilífeyri kr. 119.742 + 50% heimilisuppbót kr. 30.258 = frá TR kr. 148.485 eftir skatt, sama tala og sá sem hefur 300.000 krónur á mánuði frá Lífeyrissjóði

Hefur sá sem hefur 1.200.000 þúsund krónur í tekjur á mánuði (alveg sama hvaðan þær koma) einhverja þörf fyrir 150.000 þúsund króna greiðslu frá TR?

Nei, að mínu áliti hefur hann það ekki.

Óréttlætið og misskiptingin er í þessum viðbjóðslega hálfa ellilífeyri sem er búinn til fyrir elítuna og enga aðra, leyfi ég mér að fullyrða!

Auminginn sem fær bara greitt frá Lífeyrissjóði og tekur fullan ellilífeyri frá TR greiðir sinn ellilífeyri frá TR niður.

Hinn ríki greiðir ekki niður það sem hann fær frá TR. Hann heldur fullum óskertum hálfum greiðslum (af því hann ákvað að taka bara hálfan ellilífeyri)

Hvaða hálfvita datt þetta fyrirkomulag í hug?

Eru einhver fífl sem koma með svona tillögur og þeim sem stjórna landinu finnst þetta voða sniðugt og hentar vel fyrir þá sem betur mega sín í íslensku þjóðfélagi?

Hvaða fólk er það sem fær svona hugmyndir?

Er það fólkið sem venjulegur almenningur kaus til þess að bæta kjör þeirra sem minnst hafa í þjóðfélginu eða eru það hinir vellauðugu sem raka til sín eignum og tekjum ríkisins?

Hvaða heilvita manni dytti í hug svona bull?

Eru einhverjir sem sitja á alþingi Íslendinga í dag sem geta útskýrt fyrir mér hvernig svona ráðstöfun stuðlar að jafnvægi og minnkar misskiptingu auðs á landinu sem vinur minn kallar “skrípasker”?

Ég ætla ekki að kalla landið “skrípasker”, einfaldlega vegna þess að ég á góða vini þar sem ég veit að vilja öllum vel, en ég verð þó að viðurkenna að freistingin er mikil.

Ég hlustaði á viðtal í morgun þar sem rætt var um dómsmálaráðherra, sem hefur verið dæmd í hæstarétti fyrir brot í starfi.

Mér varð illt.

Ég get ekki hlustað á svona viðbjóð án þess að verða óglatt.

Spillingin er varin fram í rauðann dauðann og mælskur sjálfstæðismaður blikkar ekki einu sinni auga þegar hann talar um hvað þetta sé allt eðlilegt og gott.

Nú stjórna landinu VG, Framsókn og Sjálfstæðisflokkur.

Frú Forstætisráðherra er bara brosandi ánægð með dóminn sem kveðinn var upp og finnst ekki taka því að vera að æsa sig yfir smámunum.

Viðbjóðurinn er þessi að mínu mati:

Spilling og valdagræðgi stjórna landi þar sem allir gætu haft það gott.

Þessi spilling og valdagræðgi virðir engin lög.

Spillingin veður áfram eins og naut í flagi og heldur sínu striki ótrufluð.

Stjórnarandstaðan er grútmáttlaus.

Flokkar sem lofuðu og krossuðu sig fyrir kosningar eru komnir út í flagið og vaða með spillingarvöldunum.

Flokkar sem lofuðu og sviku svo þegar atkvæðin voru komin í höfn mega svo sannarlega geispa golunni sem allra fyrst og mun ég ekki harma látið.

Samúðarkveðjur mínar eru búnar.

“Skrípasstjórn” er líklega réttnefni.

Hulda Björnsdóttir

Ps:

Hér að neðan eru upplýsingar teknar af vef TR varðandi hálfan ellilífeyri:

„Frá og með 1. janúar 2018 er mögulegt að taka 50% ellilífeyri hjá TR á móti 50% lífeyri frá lífeyrissjóðum að uppfylltum ákveðnum skilyrðum.

Tekjur hafa ekki áhrif á greiðslur hálfs ellilífeyris frá TR.

Tekjur hafa ekki áhrif á greiðslur hálfs lífeyris því þarf ekki að skila inn tekjuáætlun.  Það gildir um allar skattskyldar tekjur, s.s. atvinnutekjur, lífeyrissjóðstekjur og fjármagnstekjur.

Get ég farið af fullum ellilífeyri yfir á hálfan ellilífeyri?

Já, það er hægt einu sinni á tímabilinu  1. janúar 2018 – 31. desember 2019 svo framarlega sem lífeyrissjóðirnir samþykki töku á hálfum lífeyri og að samanlögð réttindi frá öllum lífeyrisjóðum og TR séu að lágmarki jöfn fullum ellilífeyrir hjá TR.

• Ef farið er af fullum ellilífeyri yfir á hálfan kemur ekki til hækkunar á ellilífeyri vegna frestunar.
• Ef farið er yfir á hálfan lífeyri fylgja ekki tengd réttindi sem fylgdu fullum ellilífeyri s.s. barnalífeyri og uppbætur á lífeyri.   Hálf heimilisuppbót fylgir þó lífeyrisgreiðslum áfram.“

Hálfvitanum sem datt þetta fyrirkomulag í hug ætti auðvitað að veita hina íslensku FÁLKAORÐU

23.janúar 2017
Góðan daginn kæru lesendur.
Póstur sem nær til 6.909 manns og er dreift 66 sinnum er væntanlega eitthvað sem tekið er mark á.
Eða hvað?
Ég hef skrifað meira um kjör eftirlaunaþega en öryrkja á þessa síðu.
Ástæðan er einfaldlega sú að ég vildi kynna mér mál öryrkja, eins og þau eru í dag, vel áður en ég færi að hætta mér út í umræðu sem auðveldlega gæti lent á villigötum.

Ég sé að DV hefur séð ástæðu til þess að fjalla um grein mína.

Hvers vegna, spurði ég sjálfa mig þegar ég sá umfjöllunina. Var það vegna þess að blaðið hefði svo mikinn áhuga á málefnum öryrkja?

Nei, ég held ekki. Ég held að áhugi blaðsins hafi verið vegna skrifa manneskju sem taldi sig knúna til þess að svara mér og hún hafði á orði að hún skyldi vel laun þingmanna.

Mér er svo sem nokk sama hvaðan gott kemur en þótti þó einkennilegt að taka þyrfti fram að sú sem skrifaði, ég, væri ellilífeyrisþegi.
Hvað kemur það málinu við?

Hvað kemur það máli örykja og kjörum þeirra við hver ég er?

Ég hef áhuga á málefnum þeirra sem oft á tíðum eiga sér ekki marga talsmenn og ég tel mig hafa eitthvað til málanna að leggja.

Það skiptir engu máli á hvaða aldri ég er eða hvaðan ég hef framfærslueyri minn.
Ég er ekki að tala um mig eða mín kjör.
Ég er að tala um í grein minni sem svo mikla athygli vakti, klárar staðreyndir sem birtast á síðu TR.
Málefni öryrkja skipta alla máli, eða ættu að gera það.

Þegar ég hóf rekstur síðu minnar “Milli lífs og dauða” var tilgangurinn í fyrstu að fjalla um málefni þeirra sem hafa flúið góssen landið Ísland til þess að eiga fyrir mat alla daga mánaðarins.
Fljótlega rak ég mig á að það var ekki mikill áhugi fyrir kjörum þessa fólks og ég breytti síðunni í vettvang til að ræða kjör öryrkja og eftirlaunaþega almennt.

Viðbrögð við skrifum mínum um kjör eldri borgara hafa ekki verið mikil.

Viðbrögð við skrifum mínum sem fjalla um staðreyndir um tölur í hinu ótrúlega einkennilega kerfi sem öryrkjar búa við, komu mér á óvart.

Auðvitað áttu þessi miklu viðbrögð ekki að koma mér á óvart.

Auðvitað átti ég að geta sagt mér að fólk hefði meiri áhuga á yngra fólki en þeim sem komnir eru yfir 65 ára aldurinn.

Auðvitað átti það ekki að koma mér á óvart að það þyrfti að taka fram að ég væri ellilífeyrisþegi sem skyndilega opnaði munninn og talaði um kjör öryrkja í góssen landinu.

Auðvitað á ég ekki að láta það koma mér á óvart að sú sem svaraði mér plantaði mér inn í hóp öryrkja án þess að skoða málið.

Ég hef ekkert á móti því að vera í hópi öryrkja, ég er það bara ekki og hef aldrei verið, en það þýðir ekki að kjör þeirra komi mér ekki við.

Málefni öryrkja þekki ég mjög vel. Ég ólst upp hjá móður sem var öryrki og sem reyndi allt sem hún gat til þess að hafa í okkur og á. Ég ólst upp hjá konu sem á leið út á land til þess að vinna fyrir okkur fékk blóðspýting á leiðinni og varð að snúa við á Akranesi. Ég var heppin og átti góða vini sem ég heimsótti oft og þar fékk ég að borða þegar ég kom í heimsókn.

Hafið þið, þingmenn á Íslandi, hugleitt að margir öryrkjar þurfa að fara í heimsókn til vina og vandamanna einfaldlega til þess að deyja ekki úr hungri?

Hafið þið, þingmenn á Íslandi sem eigið talsmenn sem telja ykkur ekki of sæla af milljóninni og öllum sporslunum, hafið þið einhvern tímann stigið niður af stalli ykkar og skoðað hvernig öryrki á að bæta stöðu sína og komast út úr fátæktargildrunni með því að fara í nám? Hvar á hann að fá peninga til þess að stunda þetta nám sem einn ráðherra talaði um í umræðunni um fátækt á hinu háa Alþingi fyrir áramótin?

Hefur þingheimur yfirleitt einhvern áhuga á því að vita um börnin sem svelta á meðan þeir, þingmenn, háma í sig kökur í þinghúsinu?

Það er ágætt að stíga í stól og ræða um fátækt og að eitthvað þurfi að gera. Það er líka ágætt að vera ráðherra og stíga í stól og segja að menntun sé leiðin út úr fátæktinni.
Málið er bara að fátæku börnin eru ekki bara börn. Það er heil fjölskylda í kringum þau. Það eru ekki bara börnin sem svelta það er öll fjölskyldan. Þessi fjölskylda á ekki peninga til þess að leyfa börnum sínum að taka þátt í sjálfsögðu félagslífi sem auðgar líf þeirra. Þessi fjölskylda á ekki peninga til þess að senda börnin í tónlistarnám, nám sem getur auðgað líf þeirra og jafnframt hjálpað þeim við annað nám. Nei, fátæku börnin eru ekki í hópi þeirra sem menntun getur bjargað. Þetta veit ráðherrann sjálfsagt ekki, eða hvað?

Frúin frá Vestfjörðunum er mér ógleymanleg í fátækra umræðunni. Hún talar svo fallega en samt styður hún þessa einkennilegu ríkisstjórn. Hún talar um að við þurfum að bíða og allt taki þetta tíma.

Já, það tekur tíma að vinda ofan af kerfum sem búin hafa verið til utan um öryrkja og eftirlaunaþega. Kerfin eru svo flókin að heilvita maður þarf langan tíma til þess að skilja hvað snýr upp og niður.

Ég tel mig nokkuð vel gefna en það má þingheimur vita að endalausir plástrar sem koma út úr nefndum sem skipaðar eru til þess að skoða allt og ekkert lækna ekki sárin.
Plástrarnir eru gagnslausir.
Það þarf að endurskoða allt kerfið og taka plástrana í burtu.
Það þarf að hafa einfalt kerfi sem allir geta skilið, bæði venjulegt fólk og ekki síður þeir sem þurfa að vinna eftir því.

Ég hef ekki miklar væntingar til þeirra sem nú sitja á valdastóli. Það fólk getur ekki sett sig inn í kjör almennings.
Það versta við þetta allt saman er að spillingin ræður húsum og á meðan svo er sitja öryrkjar, eftirlaunaþegar, fátækar fjölskyldur og sveltandi börn í súpunni.

Það er ekki hlustað á þessa hópa.
Þeir eiga sér ekki talsmenn sem dugur er í.
Það eina sem þessir hópar eiga er vonin. Vonin er óæt. Vonin er ekki húsaskjól. Vonin er eitthvað sem reynt er að halda í en á endanum gefst fólk upp og kannski er það von þeirra sem hrista sig og ygla þegar einhver, sama á hvaða aldri, tekur sig til og rífur kjaft.

Ég hef alla mína tíð greitt skatta á Íslandi og safnað í lífeyrissjóð. Núna held ég áfram að greiða til ríkisins, það hirðir af mér sparnaðinn minn án þess að blikna. Lífeyrirssjóðurinn minn greiðir niður það sem reiknað er út frá TR. Lífeyris sparðnaðurinn verður að engu. Verkalýðsforystunni er alveg sama. Lífeyrissjóðnum er alveg sama. Þingheimi er alveg sama. Ég hafði vit á því að ákveða fyrir mörgum áratugum að verða ekki gömul á Íslandi. Ég fór eins og svo margir aðrir. Ég fór áður en ég var komin á eftirlaunaaldur, löngu áður. Það bjargar mér.

Núna, árið 2018 sér fólk bæði ungt og gamalt ljósið í því að yfirgefa átthagana og eyða síðustu árum ævinnar úti í heimi fjarri fjölskyldu og vinum.

Kerfi sem ekki getur séð fyrir hinum minnsta bróður er rotið niður í grunn. Þeir sem stjórna svona kerfi og viðhalda því eru sekir. Þeir eiga enga undankomuleið frá sannleikanum en svo koma kosningar og fólkið í landinu, það sem enn hefur kosningarétt, kýs sama loforða sukkið aftur.

Þetta er ótrúlegra en nokkur lygasaga.

Hulda Björnsdóttir

20.01.2018

Í gær skoðaði ég hvernig örorkulífeyrir kemur út ef engar aðrar tekjur eru.

Í dag skoða ég einstakling sem er með sömu forsendur og sá í gær. Ógiftur, býr einn

Sá sem hefur aðeins örorkulífeyri fær krónur 243.075 á mánuði eftir skatt

Þessi sem kemur fram á sjónarsviðið í dag er í örlítilli vinnu.

Vinnan gerir honum gott. Hann öðlast sjálfstraust og kemst innan um annað fólk. Hann vinnur ekki mikið, launin eru 100.000 krónur á mánuði.

Af 100 þúsund krónu atvinnutekjum hans standa eftir 27.643 þegar búið er að taka frá skatt og skerða örorkulífeyririnn.

Það sem skerðist er Framfærslu uppbót.

Þegar engar aðrar tekjur eru en frá TR þá er framfærslu uppbót kr.56.895

Þegar unnið er fyrir kr. 100.000 fellur þessi uppbót niður.

Hjá öryrkjum er allt morandi í alls konar uppbótum og gerir það kerfið enn óskiljanlegra en hjá eldri borgurum.

Einstaklingurinn sem ekki getur farið út að vinna fyrir hundrað þúsund krónum á mánuði fær kr. 243.075 í framfærslu eftir skatt, en sá sem fer út og vinnur fyrir 100.000 krónunum fær í vasann eftir skatt kr. 270.718

MISMUNURINN ER KR. 27.643

Hundrað þúsund krónurnar verða að 27.643

Er þetta ekki eitthvað stór einkennilegt?

Hvað segja pólitíkusarnir um þetta?

Getur einhver, bara einhver af þeim sem situr nú á Alþingi Íslendinga, kjörinn af þjóðinni, útskýrt fyrir mér, einfaldri konu, hvaða rök liggja að baki svona meðferð?

Veit þingheimur ekki að þeir sem mögulega gætu aflað sér örlítilla tekna gætu öðlast betra líf. Ekki bara peningalega séð heldur einnig andlega séð.

Það er ekki upplífgandi að vera öryrki.

Það er ekki til þess að auka sjálfstraustið að þurfa að lifa af bótum TR á Íslandi og vera í þokkabót veikur.

Ef þingheimur heldur að öryrkjar séu einhverjir aumingjar sem nenni ekki að vinna þá er það miskilningur.

Öryrkjar eru fúsir til þess að fara út á vinnumarkaðinn, hver og einn eftir sinni getu. Þeir vita hvað það er gott að komast út úr þröngum heiminum inn í veruleika venjulegs frísks fólks. Þeir vilja bjarga sér eins og þeir best geta.

Hvað stendur þá í veginum?

Jú, það eru hin fáránlegu lög og reglugerðir sem fólki er boðið upp á. Öryrkjar sem hafa rúmar 27 þúsund eftir í vasanum til þess að koma sér til og frá vinnu, til þess að borga lífeyrisjóðs gjald og félagsgjald af hundrað þúsund króna laununum, hljóta að hugsa sig um.

Borgar það sig að fara út að vinna?

Er ekki kerfið að hefta öryrkja og í raun að gera þeim lífið svo erfitt að ekki sést glóra fram á næsta dag?

Hvaða þingmaður, bara einhver, gæti útskýrt fyrir mér af hverju þetta kerfi sem þið búið öryrkjum er eins og það er? Hvaða hugsun er á bak við lögin og reglugerðirnar?

Hvar eru mannréttindi þeirra sem hafa verið svo óheppnir að verða annað hvort fyrir slysi eða af öðrum ástæðum hafa komist í hóp þeirra sem kallast öryrkjar?

Auðvitað býst ég ekki við að mér verði svarað. Það væri til of mikils ætlast af fólki sem er upptekið við að maka eigin krók og ættingja sinna ásamt flokksfélögum. Auðvitað er mikilvægara að hlaða undir rassinn á flokksgæðingum en að líta niður til þeirra sem annað hvort eru gamlir, öryrkjar, einstæðingar, eða bara venjulegt íslenskt fátækt fólk.

Svoleiðis lýður er bara fyrir.

Hulda Björnsdóttir

 

19.janúar 2018

Góðan daginn kæru lesendur

Ég er svo yfir mig reið núna í morgunsárið að það hálfa værí nóg.

Hvernig í veröldinni stendur á því að enginn gerir neitt í málum eldri borgara?

Hvernig stendur á því að félag sem er með yfir 11 þúsund manns innanborðs leikur sér við spil og dansiböll og útlandaferðir á meðan stór hópur eldri borgara sveltir?

Hvar er FEB og LEB?

Hvað eru þessi félög að gera?

Eru þau svona saumaklúbbs grúppa sem kemur saman annað slagið og tekur slag?

Aumingjaskapur þessara samtaka er svo ólýsanlegur að meira að segja mig skortir nógu sterk orð til að lýsa fyrirbærinu.

Björgvin Gumundsson skrifar endalaust um að hækka eigi lífeyri STRAX.

Dettur honum í hug að stjórnvöld hlusti á hann?

Finnur Birgisson skrifar eftirfarandi:

“Eftir hækkunina um s.l. áramót er heimilisuppbótin búin að hækka um 63,24% á tveimur árum meðan lífeyrir að öðru leyti hefur hækkað um 14,13%. – Það er auðvitað ódýrara að hækka bara póst sem einungis fjórðungur aldraðra nýtur en að hækka lífeyri á alla línuna, en þetta er bara ómerkilegt trikk til þess að bakka upp lygina um að lífeyririnn sé orðinn sambærilegur við lágmarkslaun.”  (tilvitnun lýkur)

Ég er svo hjartanlega sammála Finni. Stjórnvöld nota ómerkilegar aðferðir til þess að blekkja með og lýðurinn gleypir hrátt.

Svo má líka benda á að þeir sem hafa flúið land til þess að geta lifað af ellilífeyri fá ekki heimilisuppbót jafnvel þó þeir búi einir. Auðvitað er ekkert verið að tala um þann hóp. Það eru bara aumingjar sem búið er að losa sig við, eða hvað?

Hvað gerist þegar Björgvin hættir að skrifa?

Hver tekur þá við?

Þagna þá raddir þeirra sem sætta sig ekki við hvernig búið er að fólki, venjulegu fólki, eftir að það verður 67 ára?

Ekki gerir FEB eða LEB neitt í málunum.

Einhver sagði að verkalýðsforystan ætti að taka málið að sér.

Hah

Verkalýðsforystan sem er að berjast fyrir hverja?

Er líklegt að hún taki þá sem hættir eru að borga félagsgjöld að sér?

Auðvitað ekki

Þeirri forystu er nákvæmlega sama um eitthvað gamalt fólk sem er hætt að vinna.

Heimir skrifaði um hvað hann væri ægilega reiður vegna aðstæðna á hjúkrunarheimilum.

Já það er ágætt að vera reiður yfir því Heimir en það eru líka eldri borgarar sem eru ekki á hjúrkunarheimilum og lepja dauðann úr skel.

Af hverju ertu ekki öskureiður yfir þeirra kjörum?

Ég er reið, öskureið í dag.

Ég er svo yfir mig hneyksluð á ríkisstjórn, á fjölmiðlamönnum, á þeim sem tala endalaust um alls konar mál og láta sig eingu skipta hvernig komið er fram við eldri borgara, venjulega eldri borgara, sem eru með innan við 250 þúsund krónur á mánuði og greiða svo niður bætur TR með greiðslum frá lífeyrissjóðum sem þeir hafa safnað í alla sína starfs ævi.

Hvað er eiginlega að ykkur Íslendingum undir 67 ára aldri?

Dettur ykkur í hug að þið verðið aldrei gömul?

Fagurgali á hátíðsdögum er ekki matur á diskum okkar.

Og að lokum, hin ömurlega umræða á Alþingi um fátækt gerir mig alveg æfa. Hvílík hræsni.

Líklega var BB eini heiðarlegi ræðumaðurinn í þeirri umræðu. Hann setti ekki upp helgisvip, hann hélt bara sínu striki og stóð með fyrri svikum og ómerkilegheitum.

Hulda Björnsdóttir

 

18^th of January 2018

Portuguese SAGAS – My new gym

Being fit is important for me.

Being healthy is also important.

Healthy food, exercise and good spirit are the 3 most important things to fulfil this goal.

I cannot brag about being the healthiest woman on earth but what I can brag about is that for 2 years, really long 2 years, I was terrible sick and in a way fighting for my live every day.

With the help of wonderful doctors, friends and many others I recovered.

I would not have been able to do this on my own. I needed my friends and they did not let me down.

Now I have found one more piece to help on my wonderful road to recovery. My Gym. My new Gym.

I have missed my wonderful Gym in Condeixa, Korpos, and I have missed my friends from there. Korpos closed and now I needed to find something that was similar. A friendly atmosphere and a place where I could feel like I belonged.

I spoke to my physiotherapists and they suggested I tried FIT AND FUN in Coimbra, and I did.

I have to tell you that I am happy. The gym is not a fancy gym for the highest class of the society. It is for normal people. For people like you and me. The staff is friendly, nothing fake there, just genuine friendly atmosphere.

When I see some new coaches they come and say hello, they ask if I am ok, they smile and they care and they tell me their names.

I feel like I am home again. It is the same feeling I had in Korpos in Condeixa. There I was one of the gang. I was not an outsider. Of course I was the oldest one but that did not make any difference. I still keep in touch with some of my friends from my old gym and when we meet either on the street or in the supermarket it is always like seeing a dear old friend.

My expectations to my new gym are the same as I experienced in my first gym here in my little land.

I am grateful for taking the step to go to FIT AND FUN. In the beginning I was going to be there in the morning but I changed my mind. Now I go in the afternoon, at four o’clock and yesterday I came early and took a 20 minutes’ walk around the area. There is so much to explore.

At the moment I go 3 times per week but next month I will change and go 5 times a week. Now I am getting to know the place, getting used to the machines and enjoying the wonderful atmosphere.

If you are close to Coimbra I highly recommend this Gym. It is everything you want to be in your surroundings when and if you need your fitness more vigour and you want to nourish your mind as well.

Having fun while strengthening your muscles is vital. The fun is just a part of your life. You don´t want to be unhappy while struggling to lift few kilos or many kilos. You want to be happy and have fun. That is what happens in my new gym.

I am posting some pictures I took yesterday just to show you the friendly atmosphere.

Hulda Björnsdóttir