My thoughts shared with you

12.september 2019

Góðan daginn

Rétt nokkur orð í morgunsárið.

Alþingi komið saman og búið að halda dásamlegar lofræður um allt og ekki neitt.

Stjórnin voðalega stolt af verkum sínum og allt svo ægilega fjölskylduvænt og dásamlegt fyrir þá sem minna hafa og kaupmáttur aukist og allt þetta venjulega.

Stjórnarandstaðan ekki eins stolt af verkum ríkisstjórnar og telur upp eitt og annað, sem er svo ótrúlegt en samt bara dagsatt.

Andstaðan er ábúðarfull, stjórnin er glöð og talar hægt og stundum með bros á vör en umfram allt svo hamingjusöm með allt.

Andstaðan talar hátt og æsa sumir sig mjög. Stjórnarráðherrar sumir, liggja ofan í símunum sínum og hlægja í laumi að andstöðu sem þeir vita að hefur nákvæmlega ekkert vægi. STJÓRNIN RÆÐUR og hinir geta bara RIFIÐ SIG EINS OG ÞEIR VILJA og ekkert breystist.

Allir þingmenn hafa farið í dómkirkjuna og hlustað á prestinn og svo hefur forsetinn líklega talað eitthvað, semsagt mjög dannað og virðulegt eins og vera ber.

Svo ganga allir frá kirkju í röð, inn í þinghúsið og upp hefst ný vella, framhald af þeirri fyrir sumarfrí.

Fjármálaráðherra hamast eins og rjúpan við staurinn og treður í okkur sannleikanum. ÞIÐ HAFIÐ VÍST FENGIÐ HÆKKUN OG KAUPMÁTTUR YKKAR HEFUR VÍST HÆKKAÐ.

Við, láglaunafólkið, öryrkjarnir og eftirlaunafólkið þetta venjulega sem er ekki á ofureftirlaunum, erum svo heimsk að við skiljum ekki fjármálaráðherrann, eða það heldur ríkisstjórnin.

Forsætisráðherrann er svo ægilega óstjórnlega stolt af því að vera í ríkisstjórn sem heldur svo fallega utan um þá sem mest þurfa á því að halda, auðmennina.

Já, ekki má gleyma heilbrigðisráðherra sem er yfir sig hamingjusöm með heilbrigðiskerfið og heldur ekki vatni yfir þeim dásamlegu fréttum sem þaðan berast.

Hún, heilbrigðisráðherra, er yfir sig hamingjusöm með stöðu vinkonu minnar, eða það hlýtur að vera, vinkonu sem fór á bráðamóttöku, var send heim, fór aftur á móttökuna sárlasin og sagt að fara því vaktinni væri að ljúka og best fyrir vinkonu mína að tala bara við heimilislækninn, hann gæti ábyggilega gefið henni sterk verkjalyf sem síðan mundu róa órólega fársjúka vinkonu mína.

DÁSAMLEGT HEILBRIGÐISKERFI ER STAÐREYND, eða er það ekki frú heilbrigðisráðherra, og þetta bara dyntir í vinkonu minni að vera með uppsteit vegna einhverra smá verkja rétt áður en vaktaskipti eru á bráðamóttöku?

Ég bara nenni ekki að tala um kúl myndatöku af stjórnarandstöðu og flottum rauðum kjólum. Það ergir mig bara enn meira.

Ég ætla þó að leyfa mér að vera öskuill yfir dónaskap fjármálaráðherra og framsóknar puntinu og skammast yfir því að þeir skuli ekki kunna betur mannasiði en að vera hlæjandi ofan í símana á meðan formaður stjórnmálaflokks stendur í pontu og reynir að garga yfir skemmtunina og segja þeim, eða reyna að koma þeim í skilning um, að fátæktin hafi ekkert farið.

Fjármálaráðherra er lyginn ómerkilegur valdaseggur og framsóknarpuntið er ekkert betra. Framsóknarpuntið hefur bara vit á að ljúga ekki opinberlega eins mikið og hinn.

Forsætisráðherra er ekkert annað en væmið fyrirbæri af valdagráðugri frú sem gaf allt upp á bátinn fyrir forsætisráðherrastólinn, eða hvað.

Það merkilega við þetta allt saman er að ég hef ekki hlustað á umræður á Alþingi í gær, ekki enn.

Ég ætla að gera það seinna í dag en það er ekki forgangsverkefni fram yfir annað sem dagurinn ber í skauti sér.

Sjálfsagt verð ég sótt til saka fyrir ljótt orðbragð og að ég sé að vega að mannorði framámanna á hinu háæruverðuga þingi þjóðar í neyð.

Mér er slétt sama. Á ekki eftir nema í mesta lagi 10 ár á þessari jörð og get alveg eytt þeim árum í þjark um hvort ég hafi brotið velsæmislög eða ekki.

Ég er hundfúl, og dauðskammast mín fyrir að tilheyra þjóð sem er skítsama um þá sem eru að mati sumra undirmáls í forríku samfélagi sem rakar eins og illgresi auðæfunum til örfárra. Væri ég ekki svo ólánsöm að hafa greitt skatta og skyldur til þessa þjóðfélags og sparað í Lífeyrissjóð samkvæmt lögum, og eiga þannig rétt á eftirlaunum frá Íslandi, mundi ég ALDREI líta á eitt eða neitt sem tilheyrir rekstri þessa viðurstyggilega samfélags valdaklíkunnar.

Hulda Björnsdóttir

11^th of September 2019

Here I am again as promised.

It’s just amazing to see how WordPress tells me that now I am on 5 days something and how wonderful everything is and I´m doing well.

I can´t disappoint WordPress so quickly something today but more to come soon, maybe tomorrow.

So,

There is a new friend in the house.

Having tendinitis screaming during day and night is not an ideal situation and now I have been in physiotherapy for some time, not very long but am finally beginning to feel better or so to speak.

My therapist is wonderful, tiny Portuguese young woman who does not kill me. The problem with massage here in my little land is that they try to kill you every time they touch you, or most of them.

I was lucky and found one that is tender and sympathy is her main goal, apart from getting the patient on his or her feet without screaming!

Yesterday she told me about a friend I could buy in Taveiro and this morning I went. Had some other errands to run there and of course a wonderful lunch as well.

First was though a trip to Coimbra, my little computer is behaving like a teenager. She does not want to obey my wishes and the only way to solve the problem was to send her to the computer hospital and see if they can fix her. So, now she is in the hands of the wonderful young men that know how to fix teenage computer problems and they will call me when she is obedient again.

My laptop is almost nine years old and I am beginning to think about changing but she has windows 8,1 which I like and every new laptop nowadays has windows 10. My little one has windows 10 and there I am going to learn how to use that one. I really don´t like windows 10 but there is no option. The drivers don´t work with the older computers. Well this is boring for you.

I had lunch in Taveiro and there I got a real surprise, a wonderful one.

The restaurant does not use plastic straws in the cups they serve the drink. They don´t not use a lid either and there is an effort in this to save the environment. I like this, as well as the healthy food I buy from them. Jammi.

Well, another accomplishment today is talking to my neighbour Dahlia and we decided to ignore the mad one downstairs and continue to make the garden beautiful!

I bought a beautiful tree yesterday and am going to buy more today. They are going to the garden in pots, not into the ground.

By the way, a pot is a vaso in Portuguese if you did not know. I also came across a word in Portuguese that is Syster which means sister in Icelandic. I have no idea if this is a name of the medicine or the company but have to investigate soon, and will tell you the result. Pera in Portuguese is pera in Icelandic and means the fruit pear. Biblia in Portuguese is also biblia in Icelandic and means bible.

Enough for today from me to you.

Just remember to enjoy the day and appreciate the little things, then life becomes wonderful.

Hulda Björnsdóttir

10.september 2019

Góðan daginn

Ég skammast mín upp fyrir haus fyrir aulagang.

Ég var að skoða síðuna mina núna og sé að ég hef ekki svarað öllum sem hafa commentað.

Ég bið ykkur innilega afsökunar og ef þið viljið þá er hér e-mail adressan mín fyrir framtíðina

huldab28@gmail.com

og svara ég meilum sem ég fæ fljótt.

Með bestu kveðju

HULDA BJÖRNSDÓTTIR

9^th of September 2019

I stood at the scalers table and waited for my carrots and apples to be weighed.

There, in a box next to the scalier, many beautiful figs looked at me inviting and wonderful.

Dark purple blue, they had their eyes on me.

Are you not going to get a bag, it’s just here beside our box? they asked.

I looked at them.

Made sounds like I was having an orgasm in the middle of the day in the supermarket.

My friend came, the one who weighs the fruits and veggies.

She looked at me and then at the figs. She smiled and I almost cried.

There are too many calories in them, I whimpered, and watched the beauties with my mouth watering.

My friend weighed the carrots and apples and I left.

Well, I did not leave; I saw melons, lots of melons, red and yellow, cut and whole.

My hand moved.

My friend came.

These 2 are the best, she told me.

Really?

Yes!

Few calories, I said.

Yes, almost no calories at all and so good in the heat, my friend told me.

I picked up my melon. She was coming home with me.

I have one kilo to loose, I said.

My friend smiled and I smiled back.

But the figs are beautiful; I contemplated on my way out and made a strange sound with my whole body, longing for the beauty but being practical.

Hulda Björnsdóttir

 

9.september 2019

Fullur ellilífeyrir TR jan 2017 krónur 228.734

Fullur ellilífeyrir TR Feb 2017 krónur 228.734

Nýju lögin um almannatryggingar sem tóku gildi 1.janúar 2017 sögðu fyrir um að ellilífeyrir skyldi ekki skertur.

Þrátt fyrir lögin ákvað Tryggingastofnun Ríkisins upp á sitt eindæmi að skerða ellilífeyri frá TR um 25 þúsund krónur vegna tekna frá Lífeyrissjóðum.

Ákvörðun TR byggðist á umræðum og uppkasti af lögunum þar sem þetta stóð og hunsaði stofnunin endanlega útkomu laganna.

Lögunum var síðan breytt afturvirkt og skerðingar látnar gilda frá janúar 2017 en lögin ekki sett fyrr en í mars 2017.

Landsréttur komst að þeirri niðurstöðu að stofnuninni hefði ekki verið heimilt að hunsa lögin og dæmdi rétturinn málshöfðanda í vil. Málið var fordæmis gefandi og gildir úrskurðurinn fyrir alla sem urðu fyrir þessum skerðingum jan og feb 2017 og eiga að fá endurgreitt mismuninn fyrir þessa 2 mánuði.

Tryggingastofnun fór fram á að fá að áfríja til Hæstaréttar en var þeirri beiðni hafnað.

Nú er TR að reikna út leiðréttinguna og ættu allir að fá sína á næstu vikum, skilst mér.

Til glöggvunar fyrir mig settist ég nú niður og skoðaði hvernig mitt dæmi kæmi til með að líta út og jafnframt þótti mér forvitnilegt að sjá hvað ég tapa miklu á ári vegna þessa skerðingarákvæðis og hvernig TR og ríkið nota sparnað minn til þess að niðurgreiða réttindi mín hjá TR sem ættu að vera innifalin í greiðslu minni á sköttum til íslenska ríkisins frá unga aldri. Eftirfarandi eru niðurstöður mínar og koma þær verulega á óvart, og þó ekki!

Allar tölur eru fyrir skatt

Fullur Ellilífeyrir TR í janúar árið 2017 kr. 228.734

Fullur ellilífeyrir TR í febrúar árið 2017 kr. 228.734

Eftirfarandi eru greiðslur til mín í janúar og febrúar 2017

Greitt jan.2017

Líf VR 31.01.2017 vegna janúar 2017 krónur 146.722

TR vegna janúar 2017 kr. 171.616

Fullur ellilífeyrir TR í janúar 2017 kr. 228.734

Mismunur vegna janúar krónur 57.118 vegna skerðingar hjá TR sem orsakast af tekjum frá Lífeyrissjóði

Greitt feb2017

Líf VR 28.02.2017 vegna febrúar 2017 kr. 146.923

TR vegna febrúar 2017 kr. 171.616

Fullur ellilífeyrir TR vegna febrúar 2017 kr. 228.734

Mismunur vegna febrúar krónur 57.118 vegna skerðingar hjá TR sem orsakast af tekjum frá Lífeyrissjóði VR

Samtals inneign vegna lagabreytingar 114.236 fyrir skatt

ATHUGIÐ > Vegna tekjuáætlunar minnar sem var heldur há fyrir árið 2017 fékk ég smá endurgreiðslu við endurútreikning eftir skattaskil árið 2018 en það er ekki upphæð sem skiptir neinu höfuð máli og verður ekki til þess að lækka endurgreiðslu til mín svo orð sé á gerandi.

Mér finnst eiginlega skylda mín að deila þessum hugleiðingum með almenningi og þó sértaklega með þeim sem lesa síðuna “Milli lífs og dauða” á Facebook.

Svívirðan er algjör. Hvað er þingheimur að hugsa? Hvað er það sem réttlætir enn eina ferðina að sparnaður, lögboðinn sparnaður, sé tekinn traustataki til þess að niðurgreiða útgjöld ríkissjóðs á meðan auðmenn geta komist upp með að gefa upp vinnukonulaun og borga 22 prósent af auðæfunum og EKKERT útsvar af fjármagnstekjum?

Enn eina ferðina gæti einhver sagt: Það þarf að stokka upp í kerfinu.

Enn eina ferðina verða svo kosningar og getið nú; sama sukkið verður kosið aftur og ekkert breytist frekar en það hefur gert undanfarna marga áratugi sem ég hef dvalið á þessari jörð og búið á Íslandi og lagt mitt af mörkum til uppbyggingar þjóðfélags sem nú er verið að leggja í rúst fyrir fáa á kostnað fjöldans.

Ótrúlegt en svona er þetta á landi sem svo hæglega gæti, ef græðgi fárra réði ekki, séð fyrir því að ALLIR þegnar þjóðfélagsins hefðu mannsæmandi kjör, sama á hvaða aldri þeir væru.

Hulda Björnsdóttir

 

 

9.september 2019

Til forstjóra TR

Til Fjármálaráðherra

Til Félagsmálaráðherra

Góðan daginn

Ellilifeyrir frá TR er árið 2019 krónur 248.105 samkvæmt vefsíðu Tryggingastofnunar ríkisins.

Ég sé ekki hvernig fólk getur lifað af 248.105 krónum á mánuði og er sú upphæð fyrir skatt.

Mér þætti ekki óeðlilegt að fyrrnefndir ráðamenn útskýrðu fyrir mér og fleirum hver uppskriftin er varðandi líf fólks sem hefur 248.105 krónur á mánuði fyrir skatt?

Mér þætti einnig eðlilegt og ekki ósanngjarnt að þeir sem setjast á þing ættu að fá að reyna hvernig er að lifa af launum þingmanna ef launin væru skert um 45prósent á mánuði með frítekjumarki upp á 25 þúsund, eins og þeim sem hafa greiðslur frá Lífeyrissjóði upp á einungis 150 þúsund á mánuði er ætlað að gera!

Forstjóri Tryggingastofnunar ríkisins gæti til dæmis komist í þennan reynsluhóp og auðvitað fagnað því að fá að vera í svipuðum sporum og þeir sem hún er í umboði fyrir, eða með öðrum orðum skjólstæðingar stofnunarinnar.

Auðvitað eiga ráherrar, þingmenn, forstjórar, bankastjórar og aðrir framámenn í þjóðfélaginu að vera á margföldum launum þeirra sem eru svo ósvífnir að gerast eftirlaunafólk. Það væri að sjálfsögðu æskilegast að fólk næði að hámarki aldri upp að 67 ára og síðan flytti það yfir móðuna miklu og nyti næstu áratuga þar.

Lífið er því miður ekki svo einfalt og uppi situr þjóðfélagið með ósvífna eftirlaunaþega sem vilja fá að borða reglulega, hafa skjól yfir höfuðið og geta farið til læknis ef þörf krefur, rétt eins og allir sem yngri eru. Svo er frekjan svo hamslaus að þetta fólk vill geta keypt lyf ef það þarf á þeim að halda.

Ég ger mér grein fyrir, eða reyni það að minnsta kosti, að erfitt getur reynst fyrir fólk sem tilheyrir sæmilega vel launuðum stéttum að setja sig í spor þeirra sem eru orðnir 67 ára og hafa hungurlúsalaun sem ómögulegt er að draga fram lífið á.

Ég geri mér líka grein fyrir að það er auðvitað einhver besta lausn sem þetta vesalings fólk hefur fundið þegar það flytur bara í burtu frá landinu og sest að í löndum þar sem hægt er að draga fram lífið á hungurlúsinn. Þessi lausn er auðvitað það sem þið sem þetta bréf er ritað til, ættuð að beita ykkur fyrir af fullum krafti. Þá er hægt að komast hjá því að borga þessu aumingja fólki, sem er svo ósvífið að verða 67 ára og hvað þá heldur meira en það, strípaðan ellilífeyri og EKKERT annað. Engar félagslegar uppbætur, enga heimilisuppbót fyrir þá sem búa einir erlendis og fleira sem fellur niður þegar flutt er erlendis.

ALLRA BESTA LAUSNIN er hins vegar að þetta fólk, 67 ára og eldra, flytji til landa sem EKKI hafa gert tvíhliða samninga við Ísland. Til dæmis gæti einhverjum dottið í hug að flytja til Ástralíu, Asíu eða jafnvel Afríku og eyða þar restinni af ævinni og íslenska ríkið þyrfti ekki að punga út einni einustu krónu í ellilífeyri.

Já, það eru til lausnir fyrir ráðamenn. Ég stend þó við það að mér finnst besta hugmynd mín vera að þingmenn og fleiri sem vinna við störf sem tilheyra velferðarmálum á Íslandi sæti skerðingum á greiddum launum, svipað og þeir sem eru 67 ára eða eldri og farnir að taka út áunnin réttindi og fá greiddan ellilífeyri.

Hulda Björnsdóttir

8^th of september 2019

Some days ago I promised to write in English. Here I am fulfilling my promise.

My friends know that I don´t like cleaning.

Cleaning is absolutely useless. You clean the floors and they are shining. The next day the glow is gone, they are quickly going into normal mode, which is not gloving!

Since I am obedient and would expect my mother to tell me to clean I do, even though so booooooring.

Yesterday I decided to make an effort and at least full fill my duty in one corner of my kitchen.

This corner is not too big; of course the kitchen is not huge! So it should not take thaaaaaat long, I told myself.

So there I was, armed with 2 cloths, dish wash soap and water. That’s all you need and I have known for a long time that dish wash soap is the best to clean if you want your walls and everything to shine, makes perfect sense to me.

Here you see the first part. Not a big one but at least a tiny spot finished and to my surprise there is a difference!

Since there was a difference maybe I should continue and see what happens, and that I did, although not too excited until I opened the window.

The kitchen is the only room in my apartment that has window. All the other rooms have sliding glass doors!

I cleaned the inside of the window and decided to open it and clean the shelf outside, at least half of it. Beautiful warm pleasant weather and when opening a huge spider came sailing down and thought she was being invited inside! She has been living in the corner outside and I have left her alone. She makes her web and takes care of other insects and flies I don´t want in my flowers, and of course she is welcome to make her home outside but inside not! We did fight a little bit, just a bit and I won. She glided fast, like an I don’t know what, down and there she is somewhere outside my kitchen or maybe she has mowed up again. I have not figured that out, not yet. Of course I have only cleaned the window inside and the outside will get soap and water soooooooon!

Well, after the tiny part, the corner and the inside of the window the floor was screaming at me. Yes it’s the truth, screaming: You have to clean me, you cannot leave me out!

I looked at the floor and thought about the salt water I have been throwing at the tree in the garden trying to kill it and hoping for rain so it can help with the execution. The salt water was waiting in the bucket I use for cleaning my floor so I needed to empty the bucket. All the salt had melted and no neighbours in my condominium, just the one opposite who is always home, but I had to get my bucket empty and threw the water into the garden beneath, bathing the upper part of the tree and hoping for death!

This is madness, I know that but who said I was not a bit bad on and off?

 

The mats dusted, the floor cleaned with floor soap and everything.

What happened? Well, my floor shone! It was worth it, but now the clock was almost midday and I had not eaten anything since breakfast. Starving was not my intention even though I have got one extra kilo to loose, a really stubborn one.

.

And there I stood looking at my tiles in the corner of my little kitchen and they shone. They literally shone and I saw the balcony doors, just like in a mirror

.

Was it worth it?

Was the booooooooring cleaning worth the while?

Well, this morning it was. Of course I have to continue and take another corner and make it shine but that is a task for another day and another story.

I’m a bit worried about the spider and truly, honestly hope I did not kill her. She was so big and so beautiful and perhaps she has been living with me for many years, what do I know? When I saw her come gliding down I thought about my friend who hates spiders. I can’t understand that. They are artists at every account. Their webs are amazing and pure art.

I do sometimes complain about lack of art here in Portugal and there it is just outside my window in all its glory!

Have a great day my friends and enjoy what is in the closest environment. You never know when it’s gone.

Hulda Björnsdóttir

 

2.september 2019

Góðan daginn

Nú er dagurinn þar sem ég millifæri á reikninginn minn í Portúgal eftirlaunin fyrir síðasta mánuð.

Gengið hefur ekki leikið við okkur útlendingana þessi mánaðamót frekar en undanfarið.

Launin mín lækka vegna gengisþróunar en ekki vegna skuldar við TR eins og er hjá mörgum um þessi mánaðamót og kannski nokkur í viðbót.

Tekjuáætlun sem er of lág, óvæntar greiðslur, félagsleg aðstoð og fleira getur valdið því að fólk þarf að endurgreiða stofnunni.

Varðandi tekjuáætlunina þá passa ég upp á að hún sé nokkuð rétt og alla vega ekki of lág. Þessi mánaðarmót bregður svo við að greiðsla til mín frá lífeyrissjóði fer 232 krónum fram út tekjuáætlun og gerist þetta vegna verðbólguþróunar í landinu. Ég ætla að sjá til hvað gerist um næstu mánaðamót og það eru ekki eftir nema 4 mánuðir svo þetta væri ekki stórmál ef það sem nú er stendur í stað.

Ég er ekki alveg viss hvaðan tekjuáætlun TR kemur og ætla því ekkert að fullyrða um það en þegar ég hef skoðað það læt ég ykkur vita.

Ég veit hins vegar að hægt er að breyta áætluninni hjá TR með því að fara inn á “Mínar síður” og breyta.

Sá böggull fylgir þó skammrifi að sé áætlun breytt gildir það ekki bara fyrir þann mánuð sem breytt er heldur alla mánuðina sem á undan eru komnir, ef þetta er til dæmis gert núna í September.

Blessað kerfið er enn að slíta barnsskónum og líklega bara skríðandi og ekki farið að standa upp og ganga. Það er auðvitað skömm að því að stofnun eins og TR skuli ekki hafa hæfu starfsfólki á að skipa í öllum stöðum, og vorkenni ég blessuðu fólkinu sem þarf að vera fyrir svörum með sáralitla eða enga þekkingu á viðbjóðslegu kerfi sem hannað er líklega til þess að viðskiptavinurinn, þú og ég, skiljum hvorki upp né niður og að ríkisstjórnir allra tíma geti snuðað fólk um stórar upphæðir á hverju stjórnartímabili.

Það var ótrúlegt að sjá tillögur frá einum stjórnarandstöðuflokki um að upphæðir TR ættu að hækka eftir nokkur ár! Eftir nokkur ár, ekki á morgun eða á þessu ári, nei, bara einhverntíman í framtíðinni. Svo kemst þessi ágæti stjórnarandstöðuflokkur væntanlega í stjórn, einhvern tíman, og þá verða allt í einu ekki til peningar fyir hækkun!

Kannast einhver við svona loforðaglaum sem rennur svo af liðinu?

Nú er semsagt útborgunardagur hjá þeim sem ég hef áhuga á og eins og venjulega er ég ekki par hrifin.

Ég hef verið að skoða kjör öryrkja undanfarna daga og fengið aðstoð frá ágætu fólki sem hefur leyft mér að skoða launaseðla þeirra frá TR. Ég hef lært þó nokkuð á þeirri skoðun en ekki er ég útlærð enn og fleiri spurningar vakna í hvert sinn sem ég hugleiði málið.

Ég sá í commenti einhvers staðar, hjá öryrkja og eldri borgara hóp held ég, og var þar verið að gera athugasemd við skrif mín um öryrkja. Viðkomandi sagði öryrkjum og eldri borgurum að hætta að væla og skammast sín, þeir hefðu jú kosið þetta yfir sig í kosningum ár eftir ár.

Ég get verið sammála um að eldri borgarar, margir hverjir, eru grjótharðir stuðningsmenn sjálfstæðisflokks og hafa alltaf verið en það fólk hefur það stórfínt fjárhagslega og þarf ekki að lepja dauðann úr skel alla mánuði ársins.

Ég get ekki verið sammála því að öryrkjar séu aumingjar sem væla fram og til baka.

Öryrkjar eru venjulegt fólk sem hefur af einhverjum ástæðum orðið undir í lífinu annað hvort fæðst með einhverja annmarka sem gera þeim ekki kleift að vera á vinnumarkaði, eða þeir hafa orðið fyrir slysum sem hafa svift þá starfsgetu. Svo eru þeir sem hafa þrælað sér út á erfiðsvinnu starfsævina á enda og hafa þurft að láta í minni pokann þegar líkaminn sagði hingað og ekki lengra.

Commentarinn sem sagði okkur, eldri borgurum og örykjum að hætta að væla, gæti hugsanlega lent í slysi á morgun eða bara í dag og allt í einu orðið óvinnufær og meira að segja orðið öryrki. Ég óska skrifaranum auðvitað ekki slíks. Ég vona að viðkomandi verði við góða heilsu allt sitt líf.

Allir sem lifa verða 67 ára og sumir eldri en það. Þá er fólk orðið eldri borgarar. Eldri borgarar margir hverjir eru þeir sem byggðu upp landið fyrir commentarann og nú kemur í ljós hjá skrifaranum hugurinn sem hún ber til þeirrar kynslóðar.

Vonandi verður þakklæti næstu kynslóðar til commentararins stærra í sniðum en hennar til minnar kynslóðar.

Hugsið!

Veltið fyrir ykkur hvaðan lífsgæði þau sem þið njótið koma!

Nemið staðar og setjið ykkur í spor þeirra sem ekki hafa í sig og á alla daga mánaðarins!

Horfið út fyrir kassann og í guðanna bænum verið ekki svo hrokafull að halda að fyrir ykkur geti ekkert komið og að þið munið aldrei tilheyra þessum fáránlegu stéttum sem heita öryrkjar og eldri borgarar!

Lífið er einfaldlega lotteri og sumir komast í gegnum það á silfurskýi en aðrir þurfa að vaða gráan veruleikann.

Það væri notalegt ef EINHVER af hinu fína liði sem situr á hinu háa Alþingi tæki sig til og prófaði einn mánuð eða 2 að lifa af tekjum öryrkja eða eldri borgara! Síðan færi þessi ágæti þingmaður, eða þingmenn inn í þinghúsið og héldu þrumandi ræðu um að nú þyrfti eitthvað að gera, EITTHVAÐ, takið eftir þvi að ég segi EITTHVAÐ.

Hvað kemur svo til með að gerast?

jú, reynslan er þessi:

Hrópararnir og grátfólkið kemst í völdin og allt breytist. Ekkert hægt að gera fyrir þá lægst launuðu, bara fyrir þá hæst launuðu.

Þetta er eiginlega grátlegt og hlægilegt um leið en ómerkilegt er það svo sannarlega.

Hulda Björnsdóttir

1. September 2019
2.  This is a total draft, he he he
3. today is the day! The celebration of the honey in Espinahl.
5. Celebrations of all kinds are common here in my little land. The honey, the nuts, the saints and it goes on and on and on. Portugal reminds me of China, every single opportunity to celebrate is used and the markets here in Portugal are of course different from China. But the feeling is similar.

In the afternoon I will go and have a look. Take some pictures and send with text.

The weather is fine, not too hot and I’m ready.

The story comes, just be patient and wait!

Have a wonderful Sunday and see you soon

Hulda Björnsdóttir

 

So, this is in Icelandic but will be in English soon. just look at this like a draft. The pictures will come later but I had to write it while the feeling was fresh.

Kæru vinir. þetta er á íslensku og engar myndir í bili, eiginlega bara uppkast. myndir koma fljótlega en þær eru núna á Facebook. Varð bara að setja þetta niður á meðan tilfinningin var fersk. Sorry!

1.september 2019

Í gær fór ég til Ansiao, mætti snemma og hafði ákveðið að skoða hvað væri fyrir handan hornið!

Ég lenti reyndar ekki alveg þar sem ég hafði upphaflega áætlað en það var allt í lagi.

Lagði ég nú bílnum og steig út vopnuð símanum og vatnsbrúsanum sem aldrei yfirgefur mig, rétt eins og tryggur elskhugi. Þegar ég var að koma mér í bílastæði rak ég augun í hrikalega flott hringtorg, skreytt á óvenujulegan hátt.

Hér í litla landinu mínu er mörg hringtorg lista vel útbúin með heimagerðri list sem gleður augað. Stundum eru það styttur af einhverjum frægum sem er farinn yfir móðuna miklu en hefur verið áberandi í bæjarlífinu og venjulega pínulítið frægur eða þannig. Oft eru það einhver tákn og ryðgaður riddari stendur eins og vargur á einum stað sem ég fer framhjá á leið heim frá Ansiao.

Semsagt, ég lagði nú upp í könnunarleiðangurinn um garðinn og út á götuna að hringtorginu, gangandi.

Tveir ungir, flottir portúgalar voru að stússa við bílinn sinn og ég heyrði annan segja: So Turista, sem merkir að þessi skrítna væri ferðamaður. Ég var nú hreint ekki á því að vera stimpluð í hugum þessara flottu ungu manna sem geggjaður túristi, ó nei. Nao so turista, sagði ég þeim og brosti breytt. Eins og venjulega þurfti bæði ég og þeir að endurtaka málið nokkrum sinnum. Það gerum við hér í landi en á endanum var það á hreinu að fyrirbærið væri ekki túristi og fékk ég stórt bros og Bom Dia. Hvað er hægt að biðja um meira á sólríkum sumardegi í litla fallega landinu mínu? Ekki mikið!

Garðurinn sem ég var að skoða er með alls konar tækjum og óþarfi að vera að borga formúu fyrir líkamsrækt þegar hægt er að fara út í garð og styrkja vöðvana. Reyndar er þessi garður beint fyrir framan elliheimili þorpsins og kannski ætlaður fyrir þá sem þar búa. Hvað veit ég svosem um skipulag landa minna, það er stundum frekar einkennilegt, eins og það að klæða nýjustu byggingar í frauðplast og loka vel og vandlega svo hvorki komist inn hiti eða kuldi og allt er eins og kassar í laginu. Afleiðing af svona klæðnaði er auðvitað að rakinn helst inni og ég get rétt ímyndað mér lyktina þegar árin líða.

Mér þykir vænt um að sjá hvað vel er búið að eldra fólki hérna og hef séð nokkur heimili bæði fyrir norðan og í miðju landinu. Ég læt stundum inn á Facebook viðburði þar sem verið er að skemmta þeim sem ekki búa lengur heima hjá fjölskyldunni og þurfa að vera á stofnun. Það er ekki leiðinlegt að sjá eldri borgarana syngja með og spila og gleðin skín út úr augunum.

Jæja, þegar ég hafði skoðað bústna trjáboli í fallega garðinum, trjáboli sem eru í fötum sem líkjast helst felubúnaði fyrir hermenn, var kominn tími til þess að skila mér á phisio stöðina. Það hagar svo yndislega til að bílastæði, nóg bílatæði, með nægu plássi á milli bílanna er rétt hjá stöðinni og þar legg ég. Ég hafði það reyndar af í gær að reyna að koma mér út úr stæðinu á vitlausum stað en alltaf er einhver fínn portúgali sem getur leitt mig á réttan veg aftur! Sjúkraþjálfarinn minn var upptekin þegar ég kom og ég auðvitað snemma á ferðinni svo nokkrar myndir tók ég af næsta nágrenni. Það er til dæmis kaffistofa beint á móti og fólk situr þar úti, bæði portúgalar og útlendingar. Ég hef skoðað þetta fólk úr fjarlægð og mikið ofboðslega hlýtur lífið að vera leiðinlegt hjá þessu blessaða fólki. Ég held ég hafi aldrei séð annað eins safn af fýldum konum og körlum. Ætli það komist ekkert fallegt fyrir í hausnum á sumum? Ég bara spyr.

Umhverfi kaffistofunnar er áhugavert. Stál súlur mynda grindverk og verður úr nokkurs konar listaverk við hliðina á forljótum rafmagnsstaur sem er einkenni landsins og slíkir skarta um allt, bókstaflega um allt. Fallegur ljósastaur er þó við hliðina á þeim forljóta og hann vakti fallegar mynningar um slíka frá miðborg London þar sem þeir hafa prýtt Sherlock myndir í áranna rás og varpað draugalegri birtu þegar kolsvart myrkrið er skollið á.

Utan á kaffistofunni, húsi sem er líklega fjölbýlishús, er stór stokkur úr áli, held ég, og liggur hann niður og endar í fögru blómabeði! Það er ekki amalegt og bætir upp allar viðbjóðslegu vélarnar sem hanga utan á húsum og blása inn baneitruðu lofti í gegnum loftræstingu sem aldrei er hreinsuð.

Ég hef mikinn áhuga á hurðum. Alls konar hurðum og hér í landi er mikið úrval af þeim. Sumar eru alveg að lognast út af og aðrar, kannski bara næstu dyr, eru glænýjar og skínandi. Mér finnst þó þessar gömlu fallegri. Svo eru það gömlu húsin sem eru löngu yfirgefin og standa eins og hnarreistir verðir sem varðveita gamla menningu innan um viðbjóðslegu kassana sem eru klæddir í frauðplast og eyðileggja allan sjarmann.

Hollensk hjón sem ég hitti fyrir nokkrum árum og höfðu ferðast um landið lýstu því sem rústum og meiri rústum alls staðar. Það er nokkuð til í því og fjölbreytileiki rústanna er ómælanlegur.

Á litlum bletti, eins og þeim sem umvefur clinikina mína er margt að sjá ef maður opnar augun og nýtur litlu hlutanna. Það er dýrabúð á móti, og nautsterkar konur bera út níðþunga poka með fæði fyrir dýrin, bæði stór og smá, allt frá hundum upp í kýr.

Svo er búð sem selur hreinlætistæki sem hönnuð eru eftir allra nýjustu tísku við hliðina á yndisfögru flísunum þar sem hægt er að lesa sögu landsins í myndum, að ég tali nú ekki um flísarnar með dýrliðngum sem vernda þá sem eru vel kaþólskir!

Litadýrð húsa hér í landinu mínu er ekki ægilega fjölbreytt en þó er eitt hús í sjónmáli frá klinku sem er í svona gulum og brúnum mildum litum. Bara fallegt og tilbreyting frá hvítu og meiru hvítu og kannski örfáum með bleikum blæ.

Á leiðinni heim, þegar ég hafði verið lóðsuð út af bílastæðinu fór ég vitlausa leið og uppgötvað eitt og annað sem ég hef ekki séð áður. Það verður efni á fleiri pistla.

Eftir meðferðina labbaði ég niður götuna þar sem kaffistofan er og fann matsölustað sem var lokaður, auðvitað, fólk er farið í sumarfrí og kemur aftur í september. Svo sá ég flottann slátrara og rak nefið inn í blómabúð þar sem afgreiðslustúlkan hafði brugðið sér yfir götuna í kaffi hjá vinkonu en kom svo yfir og var frekar vonsvikin að útlendingslega daman ætlaði bara að kíkja inn og ekkert að kaupa.

Jú, það var líka markaðsdagur en þar sem klukkan var farin að ganga eitt var allt lokað og verið að ganga frá. Þarna er staður sem ég á kannski eftir að líta á einn góðan veðurdag í vetur. Það býr fullt af útlendingum, bretatítlum auðvitað, í bænum og væri forvitnilegt að sjá hvort þeir væru að selja eitthvað þarna.

Rúsínan í pylsuendanum var auðvitað að rekast á brúðkaup þar sem gestir stóðu fyrir utan kirkjuna og biðu brúðhjónanna. Ég var voða pen og hætti mér ekkert inn á svæðið enda hafði mér ekki verið boðið og ekki ætlaði ég að gerast boðflenna með vatnsflösku eina að vopni.

Kæru lesendur,

Auðvitað á þetta að vera í bloggi með myndum og verður þannig fljótlega en núna er hægt að skoða myndirnar á Facebookinni undir Ansiao part 1 og 2 held ég að það sé. Mér fannst bara upplagt að gefa ykkur smá mynd af deginum í gær og reyndar eru þetta ekki nema fyrstu klukkutímar dagsins því ævintýrið mikla var ekki fyrr en eftir hádegi að loknum matartíma og smá dormi, en seinniparturinn var dásamlegur og endaði betur en á horfðist í bili þegar ég var algjörlega búin að tapa glórunni og vissi ekkert hvar ég var, ekkert signal hvorki fyrir símann eða gpsið og engin, nákvæmlega engin manneskja sjáanleg í mílufjarlægð.

Ég elska lífið, það er ekki spurning og ég held að lífinu þyki bara svoldið vænt um mig líka sem er ekki amalegt.

Hulda Björnsdóttir

Nenni ekki að lesa þetta yfir, sorry!