My thoughts shared with you

24. febrúar 2021

Er Samfylkingin hliðholl eldri borgurum?

Mér datt þetta í hug enn einu sinni í morgun þegar ég las á Facebook svar Loga, sem er formaður fylkingarinnar.

Spurt var:

„Verður afnám tekjutenginga eldri borgara á stefnuskrá Samfylkingarinnar fyrir haustkosningarnar?“

**********

Svar Loga:

“Nú er grunnstefna Samfylkingarinnar til umræðu og vinnslu í málefnanefndum og aðildarfélögum flokksins um allt land, þar bera almennir flokksmenn hitann og þungann af þeirri vinnu.

Hún verður síðan lögð fram, rædd og samþykkt á flokkstjórnarfundi þann 13. mars næst komandi.

Í framhaldi af því munum við síðan móta kosningastefnu og áherslur flokksins út frá samþykktri stefnu.

Þær áherslur verða síðan kynntar í framhaldinu.”

Þetta svar kom mér alls ekki á óvart. Ég hef fylgst með Formanninum þó nokkuð og ekki fengið á tilfinninguna að hann væri æstur baráttumaður fyrir bættum kjörum eldri borgara.

„En hann er jú bara formaður og ræður ekki einn“ gæti einhver sagt.

Það er alveg rétt en allir þeir sem hafa einhvern tímann starfað í einhverjum félagsskap vita að formenn félaga hafa ansi mikil áhrif.

Nú er fylkingin komin með eldri borgara frekar hátt á lista og einhverjir vongóðir um að eitthvað fari að gerast í málefnum þessa hóps !

Bjartsýni mín er nú ekki upp á marga fiska. Þó að einn eða tveir eldri borgarar komist á þing og talsmaður hersins í formannssæti LEB er björninn langt frá því unninn.

Ég ætla ekkert að efast um góðan vilja þeirra sem setjast í þægilegu sætin við Austurvöll eftir næstu kosningar. Auðvitað vill þetta fólk allt öllum vel en forgangsröðin er líklega ekki alveg á pari við það sem ég vildi að hún væri en auðvitað kemur mér þetta ekkert við, hef ekki kosningarétt á landinu.

Ég er hætt að skrifa um kjör eldri borgara og öryrkja og fátækra á Íslandi. Ég er búin að játa mig sigraða. Einhver spurði hvað ég ætlaði að gera í þessum málum. Mér fannst ég ekki alveg vera með á nótunum og spurði til baka hvað maðurinn ætlaði að gera? Svarið sem ég fékk var „ég er að spyrja þig“

Eftir að hafa upplýst gaurinn um að ég hefði skrifað undanfarin 4 ár um þessi mál, sent bréf til þingmanna, talað við þingmenn og kvartað, sagði blessaður að ekkert þýddi að skrifa, þingmenn svöruðu aldrei bréfum !  Ég nennti ekki að halda áfram umræðunni við gaurinn en hefði getað sagt honum að ég hefði stundum fengið svör !

Það er nú hálf snúið að GERA eitthvað annað í málinu þegar ég bý erlendis!

Ég er ekkert að eltast við svona athugasemdir enda hætt að reyna nokkurn skapaðan hlut til þess að hafa áhrif.

Mér fannst hins vegar ástæða til þess að setjast niður við tölvuna eftir að ég sá svar formanns Samfylkingarinnar.

Hann veit vel sjálfur að hann hefur þau áhrif sem hann vill. Það hefði verið heiðarlegra að segja bara eins og er í stað þess að pota svarinu til grasrótarinnar.

Ég er auðvitað grútspæld yfir því að uppáhalds þingmaðurinn minn í Samfylkingunni verði ekki lengur í aðstöðu innan flokksins til þess að halda á lofti áhugamálum mínum, þ.e. kjörum eldri borgara, öryrkja og fátækra á Íslandi. Ég er eiginlega í sannleika sagt öskureið.

Ef það er eitthvað sem fer í taugarnar á mér þá eru það loforð stjórnmálamanna, loðin svör þeirra og „ekki neitt“ svör.

Hulda Björnsdóttir

25. janúar 2021

Núna er þessi mánuður alveg að verða búinn og gengið á krónunni hefur verið nokkuð stöðugt það sem af er árinu, 1. jan. 156,1 evra og 25. jan er evran 157,52

Janúar er alveg að kveðja og febrúar að sigla í hlað. Það er gott að stuttur mánuður er fram undan og margir sem anda léttar.

Hvernig ætli þetta verði á þessu nýja ári?

Ætli gengið haldi sig fyrir neðan 160 krónur á evrunni?

Ég er ekki spámaður góður og veit auðvitað ekkert um þetta en bjartsýni er mér í brjóst borin og ég trúi því þar til ég tek á öðru að handónýtar krónur falli ekki mikið að minnsta kosti ekki þar til búið er að maka krókinn fyrir hina efnamestu.

Auðvitað er þetta andstyggilegt og ekkert annað að ég skuli voga mér að vera með einhver ónot í garð hinna ríku.

Ég sá í fréttum í morgun að auðkýfingarnir í Bandaríkjunum eru búnir að ná sér eftir áfallið en hinir fátækari og milli stéttin eiga líklega mörg ár í að komast niður úr helgreipum kreppunnar sem hin ógeðslega veira hefur valdið.

Þetta er að sjálfsögðu ekkert öðruvísi á Íslandi. Þeir efnameiri bjargast alltaf og hinir sitja eftir. Þannig hefur þetta alltaf verið og líklega verður engin breyting á, allavega ekki í minni ævigöngu.

Veiran er að setja allt á hvolf hér í litla landinu mínu og við erum í lockdown allavega fram í endaðan febrúar og ekki ótrúlegt að ástandið vari til vors. Við kunnum þetta frá því í fyrra en erfitt er það samt. Fólkið sem vinnur á spítölunum er að örmagnast og biður okkur að vera heima.

Ég sá sjúkrabíl í gær þegar ég var að leggja af stað í gönguferðina um þorpið mitt og mér varð hugsað til þeirra og hvernig þeim líður. Alltaf eru þau tilbúin til þess að flytja sjúklingana á spítalana og sækja þegar heimferð er. Alltaf eru þau tilbúin að leggja sig í hættu þegar eldarnir geysa yfir sumarið og margir láta lífið við slökkvistörfin. Það búa nokkrir lögreglumenn og slökkviliðs fólk í götunni minni og þau eru flest ungt fólk með lítil börn. Fórnfýsi þessa unga fólks er aðdáunarverð og þau eru í framlínunni núna varðandi veiruna.

Hér erum við skyldug til þess að vera með maska jafnvel úti á götu og flestir fylgja þeirri reglu.

Vonandi tekst að halda landinu sæmilega hreinu og vonandi verður lífið komið í nokkuð eðlilegt horf á þessum tíma næsta ár. Heimurinn er á heljarþröm í bili og hver og einn verður að leggja sitt af mörkum.

Eitt hefur þó ekki breyst. Eldri borgarar og öryrkjar á Íslandi lepja enn dauðann úr skel séu þeir svo óheppnir að tilheyra hópi sem ekki er í efri þrepum þjóðfélagsins.

Núna er loforðastraumurinn að hefja göngu sína eins og svo oft áður og líklega trúa þeir sem verst eru settir að betri tíð sé fram undan.

Ég er auðvitað svo neikvæð að ég trúi ekki orðum, ég vil sjá athafnir í stað loforða.

Ég vildi að ég ætti eftir að upplifa þá hamingju að vita til þess að öryrkjar og eldri borgarar á Íslandi þyrftu ekki að kvíða síðustu viku hvers mánaðar.

Ég vildi óska þess að allir hefðu mat á diskinum sínum alla daga alltaf.

Ég vildi óska að enginn þyrfti að búa við kulda og vosbúð bara af því að þeir eru svo óheppnir að vera öryrkjar eða eldri borgarar.

Ég vildi óska þess að fátækt væri ekki til á Íslandi, landi þar sem gull drýpur af greinum en ratar ekki til almennings.

Óskir mínar eru bara óskir. Ég hef ekki trú á því að þær rætist. Ég held að valdagræðgi og græðgi almennt sigri og réttlætið hopi.

Ég er hætt að skrifa um kjörin og er eiginlega búin að gefast upp. Það er sárt að þurfa að viðurkenna það en lífið er svo einkennilegt og þó baráttan sé mér í brjóst borin þá hef enn það mikla skynsemi að ég sé hvenær nóg er komið og hvenær vonleysið er bara ágætt veganesti.

Einn góðan veðurdag rís ég kannski aftur upp og rífst en á þessum dögum og vikum sé ég ekki hinn minnsta tilgang í því að reyna að láta heyrast hjáróma rödd sem reynir að hvetja fólk til þess að rísa upp og berjast.

Það koma kannski nýir menn og konur í húsið við Austurvöll en hvort eitthvað breytist er önnur ella.

Þuríður Harpa heldur áfram að nudda fyrir öryrkjana og henni tekst að þoka hænufetum áfram og það er gott að kyrrstaða er ekki hjá henni.

LEB situr líklega við ipadina og leggur kapla. Það er ekki mikið sem ég hef séð frá þeim og líklega ekki von til þess að það breytist.

Við höldum stundum að lausnin sé að koma fólki á þing og þá geti það barist fyrir bættum kjörum fátækra.

Er það lausn? Ég held ekki. Ég held að baráttan þurfi að vera utan gráa hússins og mér finnst reynslan sanna það.

Ég er hrygg yfir því að þeir sem mér finnst hafa verið haukar okkar í horni séu nú bornir út og útilokaðir.

Stundum skil ég ekki miskunnarleysi veraldarinnar og hefndarþorsta hinna réttlátu.

Hulda Björnsdóttir

22nd of January 2021

Do your friends tell story about who you are?

I was trying to figure out who someone, I know slightly, is.

I looked at the persons friends on Facebook and found something interesting and it made me think about the story behind my friends.

I have friends from all over the world and they each and everyone tell a story about me. They know different part of me and I know different part of them.

Some friends are close and others are distant.

Now, in the Covid time, I do connect a lot with my friends on the social media and we talk on Facebook, on Skype and WeChat. I deleted WhatsApp and I don´t use hangout anymore.

My closest friends are the ones I speak to either on video call or just voice call.

These days we are in lock down here in my little land and I miss my friends dearly. I miss my gym and my friends there. I also miss my friends around Portugal, the friends I normally visit and hug and kiss. I am a hugger and it is vital for my soul to embrace people.

Since last March I have not been able to get a hug. It is killing me and I look forward to normal again. I can’t hardly wait but patience has to be my goal.

Because I can’t travel and I can’t visit countries I would like to explore I have to rely on my friends and their stories.

I am going to move around when the NORMAL arrives and there are distant continents I want to explore.

Until I can fly into the future I have to rely on my friends and ,any of my friends are helping me. I have been told about Korea and I find South Korea quite interesting and Seoul is on my wish list. I also want to explore AFRIKA but there is a problem which I have not solved yet. My Chinese friends tell me that Afrika is not for women!

Afrika is not just a tiny place like my little land. It is a continent with 4 corners and several small pieces just like Europe is. It is exciting to try to figure out where in Afrika I might put my feet and that’s why I am getting information and help from my friends there.

It would also be wonderful to visit China and see my students which are now grown up and have made their own families and my fellow teachers are also on my mind. How wonderful it would be to go to Quanzhou and Xiamen and Fuzhou and have a good laughter with my friends there.

I can not forget my wonderful friends all around Europe. Scandinavia, Italy, Germany, Denmark, France are all countries that pop up in my mind when I think about my friends abroad, friends that I am in regular contact with and would be more than welcoming.

Yes, I might even go to church in China and listen the priest there. That is always an adventure and completely different from the Catholic tradition in my little land.

Going to a temple in China is also something I would do. Visiting a temple and talking to the monks is always an adventure, they are wise and they share their wisdom.

I began writing this because I wanted to figure out who someone is by looking at the persons friends on Facebook. It led me to think about all my precious dear friends all around the world. This is a bit like writing a Christmas card, sitting down and thinking about each and everyone and sending thoughts of love and writing greetings and expressing gratitude.

I am lucky. I have many diamonds; my diamonds are my friends.

I am also lucky being retired and having time to write, to sing, to travel, to connect and to be happy. I want NORMAL but until then I am going to plan my future. My future is exciting and there is a lot of love and happiness in my future. Happiness is a mindset, someone wrote. I agree. Health is a lifestyle and each and everyone has the power to change.

Being able to take a long walk and explore the unknown is a privilege but if you think I have plenty of time of my hand because I am not working normal work is a myth. I am busy, very busy every day. Some of my friends think I am just sitting around waiting for the day to end. No, that’s not me. I wish sometimes I had more than 24 hours per day but that something I have no control over!

Being retired does not mean you are not busy. It just mean you can do what you did not have time to do while others did own your time.

Being in love is wonderful, but being in love with life is heaven on earth and that is possible for everyone.

Hulda Björnsdóttir

1. Janúar 2021

Ég ælta að setja hérna inn nokkrar hugleiðingar um verstu stofnun veraldar, alla vega verstu stofnun sem ég hef þurft að eiga viðskipti við.

Ég hef búið í Kína og átt þar viðskipti við yfirvöld og alls konar stofnanir. Það var eins og smámál miðað við TR á Íslandi.

Ég kom til Portúgal og þurfti að setja upp nýtt líf þar. Alls konar viðskipti við alls konar stofnanir og eins og að drekka vatn miðað við Tryggingastofnun ríkisins á Íslandi.

Þessi viðbjóðslega stofnun virðist vera sett upp til þess að gera þeim sem fá einhverjar greiðslur þaðan lífið eins erfitt og mögulegt er.

Ég velti því fyrir mér hvernig blessað fólkið sem einhverra hluta vegna hefur ekki aðgang að tölvum eða aðstoð við að fást við ófreskjuna fer að. Hvað verður um það? Hvernig bjargar það sér?

Hér á eftir eru nokkur dæmi um viðskipti mín við ferlíkið undanfarna daga og þetta er ekkert sem er bara að gerast núna. Þetta gerist á hverju einasta ári.

Tryggingastofnun heldur eftir rúmlega 71 þúsund krónum af eftirlaunum mínum fyrir janúar 2021. Andskotans kerfi sem við búum við !

Ég sendi TR e-mail fyrir nokkrum dögum þegar ég var með staðfestingu frá RSK um skattamálin. Ekkert svar frá stofnunni.

Á meðan hægt væri að setja lítið svæði inn í tölvukeyrsluna þar sem sagt væri að ég borgaði skatta í búsetulandi er kerfið eins og frá níunda áratugnum og tölvunum kennt um. Það eru jú manneskjur sem stýra kerfinu ! Nú er ég búin að senda bréf fyrir nokkrum dögum til TR og segja þeim að laga þetta. Ekkert svar. Eftir helgina þarf ég líklega að senda annað bréf og ef að líkum lætur enda ég með því að hringja í ófreskjuna.

Venjulega er TR búin að leggja inn hjá fólki fyrir hádegi þann 1sta. Núna eins og vanalega um áramót er keyrsla sett af stað seinna. Það er hægt að stjórna því sem stofnunin vill og henni er þóknanlegt. Meira andskotans ruglapparatið og ekkert hefur breyst á 10 árum. Hvers lags gamalmenni vinna þarna eiginlega? Er ekkert fólk sem kann á tölvukerfi viðriðið þessa stofnun?

Ég er hoppandi ill núna og það er ekkert nýtt þegar ég horfi á viðskipti mín við ófreskjuna um hver einustu áramót.

Það versta í þessu öllu saman er að um næstu áramót get ég ábyggilega birt samskonar bréf og þarf ekki að breyta neinu nema tölunni sem viðbjóðslega stofnunin heldur eftir af eftirlaunum mínum.

Hulda Björnsdóttir

29th of December 2020

This is the year I want to forget.

This is the year I wish had never happened but I cant change anything.

This is the year the world went upside down.

This is the year I feel in love and my heart broke.

This is the year I thought everything would be ok during the summer.

This is the year I got a hug in March and the next one in December

This is the year I did not see my friends in person and this is the year I missed my friends dearly, more than ever before.

This is the year when I was afraid for the world because of a madman in the White House

This is the year when I saw the sorrow in many of my friends lives when they lost their closest to a illness no one knew existed .

This is the year I will learn from.

This is the year I was told I was a bloody bitch.

This is the year I was told I was being loved more than anything in the world.

This is the year I don´t understand and this is the year when I found myself hiding in my soul.

This is going to be my year, my year when I appreciated myself more than anything else and learned about my innermost self.

This is the year when I accepted my past and learned to wake up in the morning and be happy the coming day.

This is the year when I looked into the moment and made the most of it.

This is the year when I fought a battle and lost but this is the year when acceptance was greater than defeat.

After all, this is the year I will be grateful for, even though it sounds like madness.

Hulda Björnsdóttir

29th December 2020

Just a thought in the afternoon.

I saw by coincident on Instagram that a former friend of mine had got married.

When someone gets married, I should be happy, shouldn’t I?

I looked at the pictures and I looked at the comments. A lot of nice pictures, white bride and all the companies that made contributions to make her shine were also mentioned. Everything by the book and why am I talking about this? It’s not my busines.

I looked at the pictures and I did not see the shining happiness I saw in the last 2 weddings I attended.

There were smiles at this weddings pictures but they didn’t look happy smiles, more artificial, or that’s what I thought.

Well, this made me think about relationships in general and why people think that abusive relationship will ever change.

Lets just pretend and contemplate about this for a minute. I’m not talking about anyone special I am just talking about the situation in general.

A woman in a relationship for many years with a man who has mental problems might become dependent on the situation. She might believe that everything is going to change if he takes his medicine. He is after all nice, or at least nicer when the medication is in his body.

She might not be a beauty queen and she might be afraid if she lets this old boyfriend go, she would not find another and she would have to spend the rest of her life alone. Would that be reason enough to keep the relationship going? I don’t know.

Let’s say that she is from a loving family and she always believes the best in everything and it is just hidden if it does not show! Does this make her wonder why her boyfriend treats her sometimes badly? Does she think it is her fault? Does she think she is not good enough?

We are not talking about physical abuse, we are talking about mental abuse, and it has been going on for many years. The couple goes in and out, they are together for some time and then she gives up and moves out and now everyone thinks it is finally over.

What happens?

Oh my god, this is so sad. She is again in the situation. He promises to take his medicine, he is nice and loving and she believes that now is the time, now is the time to get married and make a family with the man she has been with since teenager.

They get married, everything is beautiful, everyone is helping to make the wedding as wonderful as you could imagine.

The only thing that is lacking is the happiness in the bride’s wide smiles. The eyes don´t smile. The eyes are sad. The soul knows the truth, perhaps. Will the marriage last? Will they make children and be happy? Will he treat her with dignity and love for the rest of their lives? He promised, but will the illness take over one day and what will she do then?

I wish the couple happiness and I hope they will manage. I hope I will see pictures of the bride with smiling eyes and shining with happiness. I hope my prediction and fear is not real but I am afraid I will be disappointed.

Why do women think they can fix a broken sole?

Why do women think it is their fault that their spouses abuse them?

Why do women walk again and again into the same situation, either with the same individual or just another like the first one?

There is a pattern they know and that’s why they repeat over and over again the same mistake, to trust the abuser’s words.

There is a way out. There is a solution. It takes time and it takes a lot of work but it can be done. Where there is will there is an opportunity.

We sometimes just have to accept that being alone is the best that can happen to us for the time being.

We don´t have to rule out a relationship. We just have to heal ourselves so we can make different choices.

Some people are happy staying single and others are not.

Both are right and both are free to make the right choice for themselves.

I am not judging anything or anyone. I am just thinking and contemplating about life. Everyone can do whatever he or she likes but it makes me sad to see sad smiling eyes at a wedding day when there should be happy smiling eyes.

Just a thought and nothing more.

Hulda Björnsdóttir

29.12 2020

Góðan daginn

hér kemur eitt kvart svona fyrir áramótin.

Tryggingastofnun ríkisins hefur enn eina ferðina tekið af mér skatt af janúargreiðslu 2021, þrátt fyrir að ég hafi greitt skatta í búsetulandi undanfarin 10 ár.

Á hverju einasta ári hef ég kvartað og kveinað yfir þessu.

Á hverju einasta ári hef ég spurt hvort ekki sé hægt að segja tölvunni að bíða aðeins með að rífa skattinn af mér þar sem ég búi ekki á Íslandi og borgi ekki skatta þar samkvæmt tvísköttunarsamningi þjóðanna.

Ég hef boðist til að aðstoða stofnunina og hjálpa þeim að búa til svæði í kerfinu sem setur stopp á rifrildið.Stofnunin vill auðvitað ekkert hafa með svona kerfisfræðinga að gera og það er allt í lagi, ég fyrirgef það.

Samt finnst mér ótrúlegt að ekki skuli vera búið að breyta þessu fyrir löngu.

Stofnunin er með yfirlýsingar um að verið sé að bæta kerfin og vinnureglur.

Af hverju er þessu ekki breytt?

Ég fæ líklega skattinn endurgreiddan í janúar 2021 en það kostar mig aukalega að millifæra hann yfir á reikninginn minn í búsetulandinu.

Mikið er þetta eitthvað óttalega þreytandi og ég held að þau séu orðin hálf þreytt á mér um hver einustu áramót.

Það væri hægt að létta þessu öllu bara með smá breytingu á tölvukerfi stofnunar sem þjónar þúsundum manns.

Ég ætla ekki að hringja í þau núna.

Ég ætla að láta e-malið duga en ég er alveg jafn hundfúl yfir heimskunni.

Hulda Björnsdóttir

27 th of December 2020

I am happy and looking forward to the new year. It will be interesting to know how everything goes with the vaccine and if we will be back to normal at this time next year. I dearly believe so and my hope is that the prediction is correct.

There is a lot to remember from this year, 2020 has been difficult for many and some will not rise up again as the same persons. Perhaps we have all been affected personally in one way or another and we will try to survive the pandemic and continue living.

I miss my friends and I miss not being able to hug them and kiss.

Few days ago, a friend was close to me and she suddenly gave me a hug, that was the first one I got from anyone since march this year and I almost cried. I had tears in my eyes and I am truly grateful for her not being afraid of me and just behaving like normal times.

I am high risk, because of my age and health, but I have taken care of everything since the outbreak in March.

I have not been inside any home during this time and I have not lived normal live. I had to stop going to the gym from March to June. That was difficult and what a joy when I heard they had opened again in June. Just going to the gym and seeing my friends there, even though no hugs and kisses, is pure joy and keeps me optimistic and happy.

In my little land many have been struggling during these months.

In my little village there is no Christmas celebration. The castle is closed, and the time is used to renovate the ground there. Next year we will have a great celebration and my village will be back to normal. That’s my sincere believe.

The small businesses are perhaps those who have been suffering most during this year. They have had to close and the markets have not been held and those who make their goods at home and sell at the markets are not there anymore. I often think about how in the world they can cope? Is the hope completely gone from their lives or are they optimistic that one day normal will return?

The group of people I think have suffered perhaps most are the artists.

Just pause for a moment and think. The weddings are small, the singers are out of job, the concerts are postponed or cancelled.  Many of my friends are artists and they struggle more than others.

I miss not being able to go to a concert and listen to beautiful live music. I miss not being able to travel around my little land and stop and talk to the people I see on the way. I miss the markets where the women brought their work and they sat there still knitting or sowing while we the customers admired their work and bought some to give or to use ourselves.

I miss not being able to go to my hairdresser and talk to all the other customers sitting there while our hair is done. Now there is just me and perhaps one more. Everything is cleaned and polished when I arrive and when I leave. The hairdressers are wearing masks, I am wearing a mask and the other customer is also wearing a mask. That’s how we do it in my little land.

We walk on the road and the masks are on. We don’t see peoples smiles anymore, except the eyes. The smiles from the eyes are beautiful and they warm our hearts.

The new year is around the corner.

The vaccine is in town.

The world is being saved by a vaccine, or is it?

The madman in the White House is leaving, but where is he going?

The minister of finance in Iceland broke the rules about the covid restrictions and he thinks it is just fine. His prime minister agrees. Nothing wrong with going to a party with 50 people or more even though there are rules in the land not to!

Some people are more important than others. We know that! But following the guidelines in a world pandemic that is killing people every day, not just few. Hundreds of people die every day because of the pandemic and it is the year 2020.

I am becoming more Portuguese every minute and I am grateful for that. I do get my pension from Iceland because I worked there most of my working life but if that was not my case, I would never look at the news from there. The corruption and the disgusting behaviour of those in power is making me angry and many others. The problem is that when there is an opportunity to change the votes go to the corruption and everything stays the same.

I hope my little land, my Portugal, will survive the pandemic and I hope that next year I will be able to visit my dear Portuguese friends and give them a big hug and kisses. That’s how normal is in my little land.

This is just my thought for today.

Tomorrow there is another day and other thoughts might appear.

Take care and stay safe, follow the guidelines and we may be back to NORMAL soon.

Hulda Björnsdóttir

25.desember 2020

Góðan daginn og gleðilega hátíð

Eins og þið sem fylgist með þessari síðu hafið orðið vör við hef ég ekki birt neitt hér í þó nokkurn tíma.

Ástandið á Íslandi er að mínu mati skelfilegt og nú eru pólitíkusar komnir í kosningaham, sem aldrei fyrr.

Landið er í sárum vegna veirunnar, rétt eins og öll önnur lönd í heiminum en á Íslandi er eitthvað mjög einkennilegt siðferði þar sem Fjármálaráðherra í núverandi ríkisstjórn og fyrrverandi forsætisráðherra í síðustu stjórn, getur leyft sér að gera þau mistök að fara í fjölmennt partí og biðja svo afsökunar þegar upp kemst að lögregla þurfti að grípa í taumana.

Við erum öll í þessu saman sá ég haft eftir ráðherranum fyrir nokkrum dögum.

Á Íslandi finnst sumum að ráherran hefði átt að segja af sér eftir uppákomuna en það er auðvitað ekki hefð fyrir slíku á landinu og nóg að segja bara afsakið.

Mér finnst ábyrgð kjósenda vera mikil. Þeir kjósa þennan mann aftur og aftur hvað svo sem hann gerir af sér.

Á meðan kjósendur opna ekki augun og sjá hvað er í gangi í spillingarmálum landsins er borin von að vera að skrifa um kjör þeirra sem minnst hafa.

Spillingin og græðgin ráða landinu og því miður verður það sýnist mér áfram eftir þessar næstu kosningar. Ég hef hreinlega ekki þolinmæði í að taka þátt í ruglinu sem er nú þegar hafið þar sem loforðaflaumur streymir eins og foss um allt og kjósendur sem svelta trúa af því að þeir hafa ekkert eftir annað en vonina um að eitthvað gerist.

Kannski deili ég einhverju hérna inn á síðuna sem aðrir skrifa á næstunni, það kemur bara í ljós.

Ég óska ykkur öllum farsældar á nýju ári og vona svo sannarlega að eitthvað breytist til batnaðar fyrir fátækt fólk á landi þar sem gull drýpur af greinum en ratar ekki til þeirra sem helst þurfa á að halda.

Með kveðju og von um að árið 2021 verði betra.

Hulda Björnsdóttir

13. desember 2020

Þetta er EKKI MÍN skoðun.

“bara eitt svar til við þessu þrugli: Hælisleitendur búa við verri kjör en allir aðrir hópar á Íslandi. Þeir taka enga peninga frá öryrkjum eða eldri borgurum. Að syngja þennan söng tortryggni og sundrungar er sorglegt. Vonda fólkið vs góða fólkið er bara einhver Hollywoodræma sem sýnd er í B sal í Smárabíó. Bætum frekar kjör þeirra sem verst hafa það í samfélaginu í stað þess að saka þá um að stela frá öðrum.”

Mín skoðun er að þeir sem búa við frábær kjör hafa engan skilning á því hvernig fólk hefur það sem komið er á eftirlaun og hefur 150 þúsund í tekjur frá Lífeyrissjóði plús skertar bætur frá TR.

Mín skoðun er að eldri borgarar ættu ekki að þurfa að líða skort á síðasta hjalla lífsins.

Mín skoðun er að þeir sem tala um að ég syngi söng tortryggni gætu hugsanlega sest niður og barist fyrir bættum kjörum fátækra eldri borgara.

Mín skoðun hefur alltaf verið að þeir sem byggðu upp landið ættu að eiga áhyggjulaust ævikvöld, sama hvort þeir væru fyrrverandi öryrkjar eða útslitið verkafólk.

Mín skoðun hefur alltaf verið að það sé eitthvað einkennilegt við að hægt sé að greiða stjórnmálaflokkum stórfé úr ríkisskassanum.

Mín skoðun er að það sé mjög einkennilegt að lækka skatta á tæplega eina prósenti þjóðarinnar sem á milljarða á milljarða ofan í hreinar eignir en sumir hafa farið á hausinn og orðið gjaldþrota og þjóðin borið skaðann og þeir bara brosað og risið upp aftur og haldið áfram að græða.

Mín skoðun er að forgangsröðun á landinu sé einkennileg og það getur hver sem vill kallað mig fordómafulla og hatursfulla og guð má vita hvað. Mér er hreint alveg hjartanlega sama hvað þið kallið mig.

Það komu flóttamenn, alvöru flóttamenn til landsins fyrir mörgum árum og það var tekið vel á móti þeim og þeir hafa aðlagast þjóðinni og eru sjálfum sér til sóma. Ég man vel eftir því þegar fólkið kom fyrir mörgum áratugum og ég þekki marga þessara flóttamanna og margir þeirra eru góðir vinir mínir.

Mín skoðun er að þeir sem nú streyma til landsins séu margir af öðru sauðahúsi en fólkið sem kom fyrir mörgum áratugum.

Við þá sem nú rísa upp og berja sér á brjóst segi ég þetta: Eldri borgarar sem þræluðu fyrir uppbyggingu landsins eiga betra skilið en að vera eini hópurinn í þjóðfélaginu sem er skilinn eftir í þeim aðgerðum sem nú standa yfir.

Þið geti hraunað yfir mig eins og ykkur listir.

Kannski ættu þeir sem samþykkja tilvitnunin í byrjun að setjast niður og berjast af sama krafti fyrir bættum kjörum eldri borgara, en það er auðvitað borin von.

Hulda Björnsdóttir