Eru öryrkjar aumingjar?

19.janúar 2018
og þið hélduð að örorka væri einföld:
Hér er dæmi um hvernig komist er að tölunni 300.000 per mánuð
en það eru tölur sem notaðar eru og heita framfærsluviðmið:
Reiknivél lífeyris – árið 2018, frá janúar
Greiðslur frá Tryggingastofnun á mánuði      á ári
Örorkulífeyrir                             44.866             538.392
Aldurstengd örorkuuppbót        6.730               80.760
Tekjutrygging                           143.676           1.724.112
Heimilisuppbót                          48.564              582.768
Orlofs- og desemberuppbætur         0                96.120
Framfærsluuppbót                    56.164              673.968
Samtals:                                     300.000           3.696.120
Frádreginn skattur (1. skattþrep) – 110.820 – 1.365.347
Persónuafsl. (nýting skattkorts 100 %) 53.895 646.740
Samtals frá TR eftir skatt: per mánuð kr. 243.075
 Getur frú forsætisráðherra lifað af krónum 243.075 á mánuði?
Getur hr fjármálaráðherra lifað af þessari upphæð?
Hér með óska ég eftir einhverjum, bara einhverjum þingmanni sem treystir sér til þess að lifa af kr.243.075 á mánuði. BARA EINHVER.
Ég leyfi mér líka að varpa fram þeirri spurningu til ALLRA hvort þeir haldi að bólusett hafi verið til þess að koma í veg fyrir slys og afleiðingar þess slys yrði að viðkomandi yrði öryrki?
Eru kannski allir venjulegir íslendingar bólusettir gegn þessum sjúkdómi? þ.e. örorku
Haldið þið kannski að öryrkjar séu eintómir aumingjar?
Finnst ykkur allt í lagi að fólk, venjulegt fólk á Íslandi eigi að draga fram lífið á krónum 243.075 á mánuði á sama tíma og alþingismenn hafa yfir milljón á mánuði og sumir enn meira og greiddir séu út bónusar upp á tugi milljóna hjá fyrirtækjum sem rekinn er áróður fyrir að Lífeyrissjóðir fjárfesti í?
Hvað er eiginlega að ykkur sem ráðið skiptingu auðs landsins?
Eruð það þið sem skiljið ekki hvernig lífið virkar?
Eruð það þið sem haldið að öryrkjar séu bara dópistar og aumingjar eða letingjar sem nenna ekki að vinna?
Eruð það þið sem snúið ykkur í hring og þykist ekkert annað en góðmennskan fyrir kosningar og svo fjúka loforðin og fallegu orðin út í buskann um leið og þið komist að kjötkötlunum?
Þið sem sitjið þegjandi þegar fjárlög eru afgreidd og eftirlaunaþegar og öryrkjar eru skildir eftir úti í kuldanum ættuð að skammast ykkar.
Kunnið þið að skammast ykkar?
Ég bara spyr.
Hulda Björnsdóttir

Haldið þið að þið verðið aldrei 67 ára?

19.janúar 2018

Góðan daginn kæru lesendur

Ég er svo yfir mig reið núna í morgunsárið að það hálfa værí nóg.

Hvernig í veröldinni stendur á því að enginn gerir neitt í málum eldri borgara?

Hvernig stendur á því að félag sem er með yfir 11 þúsund manns innanborðs leikur sér við spil og dansiböll og útlandaferðir á meðan stór hópur eldri borgara sveltir?

Hvar er FEB og LEB?

Hvað eru þessi félög að gera?

Eru þau svona saumaklúbbs grúppa sem kemur saman annað slagið og tekur slag?

Aumingjaskapur þessara samtaka er svo ólýsanlegur að meira að segja mig skortir nógu sterk orð til að lýsa fyrirbærinu.

Björgvin Gumundsson skrifar endalaust um að hækka eigi lífeyri STRAX.

Dettur honum í hug að stjórnvöld hlusti á hann?

Finnur Birgisson skrifar eftirfarandi:

“Eftir hækkunina um s.l. áramót er heimilisuppbótin búin að hækka um 63,24% á tveimur árum meðan lífeyrir að öðru leyti hefur hækkað um 14,13%. – Það er auðvitað ódýrara að hækka bara póst sem einungis fjórðungur aldraðra nýtur en að hækka lífeyri á alla línuna, en þetta er bara ómerkilegt trikk til þess að bakka upp lygina um að lífeyririnn sé orðinn sambærilegur við lágmarkslaun.”  (tilvitnun lýkur)

Ég er svo hjartanlega sammála Finni. Stjórnvöld nota ómerkilegar aðferðir til þess að blekkja með og lýðurinn gleypir hrátt.

Svo má líka benda á að þeir sem hafa flúið land til þess að geta lifað af ellilífeyri fá ekki heimilisuppbót jafnvel þó þeir búi einir. Auðvitað er ekkert verið að tala um þann hóp. Það eru bara aumingjar sem búið er að losa sig við, eða hvað?

Hvað gerist þegar Björgvin hættir að skrifa?

Hver tekur þá við?

Þagna þá raddir þeirra sem sætta sig ekki við hvernig búið er að fólki, venjulegu fólki, eftir að það verður 67 ára?

Ekki gerir FEB eða LEB neitt í málunum.

Einhver sagði að verkalýðsforystan ætti að taka málið að sér.

Hah

Verkalýðsforystan sem er að berjast fyrir hverja?

Er líklegt að hún taki þá sem hættir eru að borga félagsgjöld að sér?

Auðvitað ekki

Þeirri forystu er nákvæmlega sama um eitthvað gamalt fólk sem er hætt að vinna.

Heimir skrifaði um hvað hann væri ægilega reiður vegna aðstæðna á hjúkrunarheimilum.

Já það er ágætt að vera reiður yfir því Heimir en það eru líka eldri borgarar sem eru ekki á hjúrkunarheimilum og lepja dauðann úr skel.

Af hverju ertu ekki öskureiður yfir þeirra kjörum?

Ég er reið, öskureið í dag.

Ég er svo yfir mig hneyksluð á ríkisstjórn, á fjölmiðlamönnum, á þeim sem tala endalaust um alls konar mál og láta sig eingu skipta hvernig komið er fram við eldri borgara, venjulega eldri borgara, sem eru með innan við 250 þúsund krónur á mánuði og greiða svo niður bætur TR með greiðslum frá lífeyrissjóðum sem þeir hafa safnað í alla sína starfs ævi.

Hvað er eiginlega að ykkur Íslendingum undir 67 ára aldri?

Dettur ykkur í hug að þið verðið aldrei gömul?

Fagurgali á hátíðsdögum er ekki matur á diskum okkar.

Og að lokum, hin ömurlega umræða á Alþingi um fátækt gerir mig alveg æfa. Hvílík hræsni.

Líklega var BB eini heiðarlegi ræðumaðurinn í þeirri umræðu. Hann setti ekki upp helgisvip, hann hélt bara sínu striki og stóð með fyrri svikum og ómerkilegheitum.

Hulda Björnsdóttir

 

Portuguese SAGAS – My new Gymnasium

18th of January 2018

Portuguese SAGAS – My new gym

Being fit is important for me.

Being healthy is also important.

Healthy food, exercise and good spirit are the 3 most important things to fulfil this goal.

I cannot brag about being the healthiest woman on earth but what I can brag about is that for 2 years, really long 2 years, I was terrible sick and in a way fighting for my live every day.

With the help of wonderful doctors, friends and many others I recovered.

I would not have been able to do this on my own. I needed my friends and they did not let me down.

Now I have found one more piece to help on my wonderful road to recovery. My Gym. My new Gym.

I have missed my wonderful Gym in Condeixa, Korpos, and I have missed my friends from there. Korpos closed and now I needed to find something that was similar. A friendly atmosphere and a place where I could feel like I belonged.

I spoke to my physiotherapists and they suggested I tried FIT AND FUN in Coimbra, and I did.

I have to tell you that I am happy. The gym is not a fancy gym for the highest class of the society. It is for normal people. For people like you and me. The staff is friendly, nothing fake there, just genuine friendly atmosphere.

When I see some new coaches they come and say hello, they ask if I am ok, they smile and they care and they tell me their names.

I feel like I am home again. It is the same feeling I had in Korpos in Condeixa. There I was one of the gang. I was not an outsider. Of course I was the oldest one but that did not make any difference. I still keep in touch with some of my friends from my old gym and when we meet either on the street or in the supermarket it is always like seeing a dear old friend.

My expectations to my new gym are the same as I experienced in my first gym here in my little land.

I am grateful for taking the step to go to FIT AND FUN. In the beginning I was going to be there in the morning but I changed my mind. Now I go in the afternoon, at four o’clock and yesterday I came early and took a 20 minutes’ walk around the area. There is so much to explore.

At the moment I go 3 times per week but next month I will change and go 5 times a week. Now I am getting to know the place, getting used to the machines and enjoying the wonderful atmosphere.

If you are close to Coimbra I highly recommend this Gym. It is everything you want to be in your surroundings when and if you need your fitness more vigour and you want to nourish your mind as well.

Having fun while strengthening your muscles is vital. The fun is just a part of your life. You don´t want to be unhappy while struggling to lift few kilos or many kilos. You want to be happy and have fun. That is what happens in my new gym.

I am posting some pictures I took yesterday just to show you the friendly atmosphere.

Hulda Björnsdóttir

Brostnar vonir

13.janúar 2018
Góðan daginn kæru lesendur
Dagarnir hlaupa áfram eins og enginn sé morgundagurinn.
Mikið vildi ég óska þess að Ísland fengi almennilega ríkisstjórn sem hefði hag ALLRA í fyrirrúmi.
Ríkisstjórn sem sæi til þess að almnenningur, svona fólk eins og ég og þú, þyrfti ekki endalaust að velta fyrir sér hvernig í veröldinni hægt verði að hafa mat á borðum síðustu viku mánaðarins.
Ríkisstjórn sem skildi hvað það er mikilvægt að hafa öruggt húsaskjól sem étur ekki upp megnið af tekjum láglaunafólks og þeirra sem hafa litlar ráðstöfunartekjur.
Ríkisstjórn sem hætti að ala önn fyrir hinum ofsaríku á landinu á kostnað almúgans.
Svona óskir eru auðvitað vonlausar en stundum verð ég svo þreytt á ástandinu hjá eftirlaunaþegum, öryrkjum, einstæðum foreldrum, láglaunafólki og öllum þeim sem lepja dauðann úr skel árið 2018.
Stundum læt ég mig dreyma um fallegt land þar sem öllum líður vel.
Ég vakna svo upp af fallegu draumunum og kolsvartur raunveruleikinn blasir við.
Flokkar koma upp á yfirborðið og lofa öllu fögru. Þeir komast á þing og hefja fátækra umræðu í þingsal. Umræðan verður voða falleg og flestir vilja gera eitthvað í málum fátækra.
Það er svo auðvelt að flytja sköruglegar ræður úr ræðustól hins háa alþingis en ósköp verður þetta nú ömurlegt þegar efndirnar eiga að líta dagsins ljós.
Það er ódýrt að setja plástra hér og þar og auka enn misskiptingu í þjóðfélaginu og þykjast vera að bæta hag allra.
Hræsnin á sér engin takmörk. Landamæri hræsninnar eru engin. Hræsni þeirra sem þykjast vera talsmenn fátæka fólksins og setja upp alvöru svip á meðan þeir stíga á stokk en gleyma svo öllu um leið og stigið er niður. Hræsni þessa fólks er svo yfirgengileg að ég, meira að segja ég, sem alltaf er að urga, á ekki til orð.
Ég batt vonir við Flokk fólksins, flokkinn sem átti að vera fyrir þá sem lepja dauðann úr skel. Flokkinn sem var með kjörna fulltrúa sem höfðu verið á örorkubótum. Flokkinn sem talaði svo fagurlega þar til sest var í þægilegu stólana.
Vonir mínar brustu og nú á ég fátt eftir annað en fallega dagdrauma um að einhver, bara einhver, heiðarlegur þingmaður taki í taumana og stöðvi óréttlætið, misskiptinguna og viðbjóðinn.
Hulda Björnsdóttir

Chinese SAGAS – I became a TV star

duncanogtery2 006CHINESE SAGAS – TV-STAR (the beginning and not the end)

I had to go to Iceland to renew my VISA. I spent just 6 days there and did not have time to visit everyone I wanted to.

I was going to visit a good friend of mine who worked in Eimskip and was on my way to her when all my planning went out of the window.

Few days earlier I had been to the Chinese embassy in Iceland to apply for my VISA so I could stay in my house in Min Hou. I met some people in the embassy and we talked. They liked how I was describing my experience and felt it was a bit different from the stories they had heard from some other foreigners. I was living with the richest and down to the poorest. In my mind everyone is equal and they found this amazing and told me to write a book about my experience. It could be published in China. The man wanted the world to hear my story because it would be different from other western books about the country.

duncanogtery2 008

So, my book is on its way but it takes time and has taken longer than I intended when I sat in the Chinese embassy in Iceland many years ago. I had already begun writing but that was in Icelandic and I would have to change gear and write in English.

Who would have thought that the year 2018 would be my publishing year? Well we never know our destiny and that is what is so amazingly exciting.

Anyway, the head of the embassy told me that CCTV was in Iceland and making a documentary and they wanted to talk to me. This was typical for my life in China. Decisions made on the spot.

When I was in the embassy I had not gotten an Icelandic phone number to use and the TV people called my friends home, the one where I was staying. He did not have my number, I forgot of course to let him know that I had already got a number. I was supposed to call the embassy the next day, which I did and this was on Thursday. I was told that the schedule was too tight and the crew was going to talk to the president, the prime minister and the central bank governor, and there would not be time for interviewing me since they had not been able to reach me the day before.

No problem and I was a bit relieved.

The next day, which was Friday morning, I picked up my VISA and the deputy consul wanted to talk to me. She was the wife of the man I had spoken to before. We sat down and spoke for more than an hour. It was interesting that the husband took my coat and served us tea. This couple was really wonderful and I was grateful for meeting them. I hoped they would come for a visit some day in Min Hou. She gave me some books and material for my Chinese study. When I said good bye to the couple I thought that was it.

On Friday afternoon I was at my bank taking care of some practicalities. It was half past three and the phone rang. It was the First secretary in the Chinese embassy asking if I could come for an interview with CCTV at half past five.

Yes, I could do that. Where should I go? I asked.

He told me I would have to find a place!

What?

I did not have a clue where to go.

But, like a rocket the thought flew into my mind that this would be the opportunity I had been waiting for to introduce my friends beautiful design. She had a shop on the corner at Vesturgata in the centre of Reykjavik. The wonderful design and the beautiful shoes surrounded by a flower shop all in a one big room. I had already made up my mind to tell my neighbours in China about her design, the super-rich neighbours who would not live on the islands but would spend weekends there.

I called my friend Gerður and asked if I could bring the TV people. She just smiled and said of course.

The interview was in Gerður’s shop and she got her ad all around the world. The TV crew was very nice, they usually are and it was amazing to meet them. They were situated in London and travelled through Europe. They wanted me to keep in touch and gave me their cards but I have most likely lost them.

All this confusion put my organising in chaos and I saw less of my friends in Iceland than I had intended to.

My trip ended and this was the 9th of December 2008. I had my VISA and was happy to leave the country which I will never see again.

On my home to Min Hou I spent 6 days in London.

Of course the adventures continued, I had a flight to catch on the 16th and there was the trip from the airport in Fuzhou. If you think everything went smoothly from there I advise you to think again. There is no end to my story.

Hulda Björnsdóttir

Portuguese SAGAS – My land

6th of January 2019

My land

Now I have found my land. A beautiful view and a big land.

877095129_6_644x461_fontainha-_rev007

The land is an agricultural land so now I have to do some investigation.

Regulations here in my land are complicated.

My land is an agricultural land but that does not say it won’t be possible to build on it.

There are strict limits on plot and building sizes. This one is not too steep. There is another one close but that one is too steep and it would be too expensive building the foundations.

There are houses all around so electricity and water should be easily adjustable.

Are there correct building planning permissions? I don´t know. I have to investigate.

Finding an architect is also a task.

Some years ago I met a Swedish one who lives in Portugal. I will talk to him and see about his ideas.

Finding a good builder can also be a challenge here in my little land.

The architect is perhaps the most important one because he is the one who will supervise everything.

Should my house be one store or more?

I have not decided yet but would like it to be as easy as possible. I am not getting any younger and will make sure that I don´t have to move out if something happens to me.

A garage and storage place underneath would be a good idea.

A garage where I could put my car into, not like the one I have got now that is not for a car even though it was intended to when built. There is no way a car can get into my garage. Mine is the only one with these limitations! Seriously!

My apartment is big and everything on one floor except the garage. I have been thinking that maybe I could have the house on 2 floors and the bedroom on the upper one. Then the living room, kitchen and my office would be on the ground floor. All this I would have to discuss with my architect.

Yes this is exciting. Leaving the neighbour who is not going to change is the best I can do even though I will miss the beautiful balcony and my wonderful apartment. Missing things is nothing. I will move north. I like the north. I like the little village and the people are wonderful.

I will see the mountains and that is a must for me.

Even though I don’t see the water, the mountains cannot be outside my view.

I am excited.

It will be an adventure.

Hulda Björnsdóttir

Af hverju er eldri borgurum mismunað eftir uppruna tekna?

  1. janúar 2018

Hér á eftir skoða ég hvernig eldri borgurum er mismunað eftir því hvaðan tekjur þeirra koma.

Allt eru þetta einstaklingar sem eru giftir og búa ekki einir.

Ég gef mér að tekjur frá atvinnu og tekjur frá lífeyrissjóði séu sama upphæð kr. 100.000

Einnig vek ég athygli á því að þessi útreikningur á líka við einstaklinga sem hafa flutt erlendis og búa einir. Þeir fá ekki heimilisuppbót.

Einstaklingur sem hefur eingöngu tekjur frá TR fær kr. 204.914 á mánuði eftir skatt

Einstaklingur sem hefur tekjur frá Lífeyrissjóði kr.100.000 fær kr 246.691 á mánuði eftir skatt

Einstaklingur sem hefur atvinnutekjur kr. 100.000 fær kr. 267.974 á mánuði eftir skatt

Niðurstaðan er þessi:

Sparnaður í lífeyrissjóð verður að krónum 41.774 í auknum ráðstöfunartekjum

Atvinnutekjur verða að kr. 63.060 í auknum ráðstöfunartekjum

Sparnaður í lífeyrissjóð gefur 21.286 krónum minna í ráðstöfunarekjur en atvinnutekjur

Svo getur hver og einn reiknað fyrir sig hver munurinn er á því að hafa hvorki atvinnutekjur eða tekjur frá lífeyrissjóði.

Næst þegar stjórnmálamenn ræða um fátækt væri ekki úr vegi að þeir t.d. skoðuðu þessa mismunun.

Næst þegar stjórnmálamenn hæla sér af því hve allt sé dásamlegt á Íslandi fyrir eldri borgara ættu þeir að hugleiða hvers vegna þessi mismunun er. Hvaða rök liggja að baki því að það skipti máli hvaðan tekjur koma? Greiddir eru skattar í báðum tilfellum. Upphæðin er sú sama. Hver eru rökin fyrir því að eðlilegt sé að mismuna þessum aldurshópi?

Væru þingmenn ánægðir með að laun þeirra væru mismunandi eftir einhverju óskiljanlegu kerfi? Væru þingmenn ánægðir með að sæta sömu skerðingum og þeir sem hafa greitt í lífeyrissjóði samkvæmt lögum og eru einfaldlega svo óheppnir að vera á ákveðnum aldri?

Auðvitað þurfa þingmenn sjálfir aldrei að hafa svona áhyggjur eða vangaveltur. Þeir hafa tryggt sína ævi kyrfilega og þurfa ekki að liggja undir reglum sem almenningur er ofurseldur.

Ofbeldið sem eldri borgarar eru beittir er óþolandi. Þetta ofbeldi viðgengst vegna viðhorfa þeirra sem á alþingi sitja. Eldri borgarar eru hópur sem þingheimur vill gleyma, nema á tyllidögum og hátíðlegum tækifærum þegar hentar að nýta þennann hóp. Eldri borgarar mega éta það sem úti frýs og best væri ef stór hluti þeirra tæki sig nú til og legðist undir græna torfu. Þá væri allavega þetta endalausa óþolandi tuð í aldurshópnum þagnað.

Hulda Björnsdóttir

á síðu minni “Milli lífs og dauða” á Facebook er hægt að sjá útreikning afritaðann af vef TR.