Eftirlaun frá TR – til þess að rétta hjálparhönd þeim sem eru 65 ára og eldri – Virkilega?

21.desember 2017
Ég hvet alla til þess að fara inn á síðu FEB í Reykjavík og nágrenni og lesa Jólahugvekju formanns félagsins. Hann predikar þar eins og ágætis prestur en jafnvel prestur kæmi að baráttumálum í svona hugvekju, ekki síst þar sem um 11 þúsund félagsmenn er að ræða.
Þunnur þrettándi þessi skrif hans finnst mér.

Ályktur LEB frá því 19 des.2017 er líka vel þess virði að lesa. Þar kemur skýrt fram forgangsröðun og áhersla sambandsins með frú fyrrverandi formann FEB í fararbroddi.

Megin áherslan, númer 1 er að hætta að skerða vegna launatekna eldri borgara. (Kemur ekki á óvart)
Hækkun almannatrygginga er númer 2
og síðan kemur númer 3 í áhersluröðinni, skerðingar vegna lífeyrissjóða og eru þær skerðingar samkvæmt ályktuninni óhóflegar. Óhóflegar, takið eftir því!
Númer 4 er svo fjármagnstekjuskattur sem þau telja vera tví og jafnvel 3 sköttun.

Þá ætla ég að fetta fingur út í RÆÐU sem formaður FEB í Reykjavík og nágrennis flutti á fundi með nefndarmönnum fjárlaganefndar Alþingis vegna málefna eldri borgara.

Ég bendi fólki á að lesa ræðuna í heild.

Svoldið skondið að mæta á svona fund með ræðu sem er smá í anda predikunar prests.
Það sem ég geri alvarlega athugasemd við, og sem sýnir ótrúlega skoðun formannsins á eftirlaunum:

Hann segir: “Þá er ég að tala um það fólk sem þarf að leita til Almannatrygginga, til að eiga í sig og á”

Ha, leita til……. hvað er að manninum?
Hvenær urðu eftirlaun frá TR ölmusa?
Hvenær urðum við sem fáum eftirlaun frá TR ölmusuþegar?

Ég veit ekki betur en við höfum borgað skatta og skyldur til þjóðfélgsins og eigum RÉTT á eftirlaunum frá TR.
Hvaða heimi lifir maðurinn eiginlega í?

Hann segir síðar í skrifuðu ræðunni sinni sem hann flutti fyrir nefndina:
……….Ég skora á ykkur öll …………að taka höndum saman og þvo þann smánarblett af okkur öllum, sem njótum velmegunar, að hætta þessum sparðartíningi og hafa manndóm og mannúð til þess að axla þá ábyrgð ráðandi fólks, að RÉTTA HJÁLPARHÖND þeirra samferðarmanna, eldri borgara, sem búa við fátækt”
Fjárlögin eiga að vera fyrsta skref mannúðar og meðhjálpar, segir formaður FEB

Þegar ég las þetta varð ég öskureið.
Hvað er að manninum?
Hvaðan kemur hann?
Eftirlaun frá TR eru ekki hjálparhönd. þau eru réttur okkar sem höfum greitt skatta og skyldur til þjóðfélagsins.
Þau eru ekki ölmusa.
Þau eru ekki gjöf.
Þetta er áunninn réttur íslendinga.

Ellert B hefur ábyggilega ágætar lífeyristekjur, enda segir hann “við sem búum við velmegun” og frú formaður LEB er ábyggilega ekki á flæðiskeri stödd. Þrátt fyrir það ættu þau að vera það vel inni í málum þeirra sem þau þykjast vera að berjast fyrir að niðurlægja ekki þennan hóp með svona þvaðri.

Þegar fólk þarf að leita til Mæðrastyrks nefndar og slíkra stofnana er verið að rétta fólki hjálparhönd. Það eru þung sport fyrir þann sem þangað þarf að leita.

Þegar verið er að greiða út ellilífeyri frá TR er um áunnin réttindi að ræða sem hafa ekkert, nákvæmlega ekkert með ölmusu eða hjálparhönd að gera. EKKERT.

Hulda Björnsdóttir

Chinese SAGAS – my first Christmas in China

Since now Christmas is just around the corner here in Europe I want to share with you a story about my first Christmas in China.

My first Christmas in China was just around the corner. I was looking forward to it and a bit curious. How would it be? Where would I go? Would I be alone or spend the Christmas with someone? The Chinese are not Christians, except for some very small groups.

There had been a Christmas party in my school but now everyone had left and it was just me.

The 21st I had spent most of the day writing Christmas cards for my students, 120 of them. I also gave them something to taste from Iceland. A golden chocolate and dry fish (harðfisk). My students had asked me to bring something back from my trip to Iceland, which was to renew my VISA. Of course there were many other things I could have taken back but the chocolate and the fish were my choice, among other things because of the overweight in my plane and how extremely expensive it was.

It was nice sitting outside in 25 degrees and sunshine writing something personal for each and every one of my dear students, thinking about them and these 5 months we had spent together. At 5 o’clock I moved inside, it was beginning to cool down.

The next day arrived. My students were graduating and there was a picture taken of all the students, the headmasters, the teachers and the old ladies who governed the school. This was the first time I met all the teachers. It came as a surprise how 90% of the foreign teachers seemed to be rather old but they are between 60 and 65 but look much older. Also there was one of the older headmasters; I had met her at the 100 years anniversary where she gave a wonderful speech. I sat next to the lady and of course I greeted everyone with a handshake, just as my custom was and got a wonderful smile and a warm handshake.

Moments like this make the life worth living even though they last just a tiny moment. They enrich the life and warm the heart.

Then the photo was taken, not just one, a lot of them. At my left side sat a foreign teacher. He was from Amerika and was a guest teacher this semester. A frightfully negative one and felt everything impossible and nagged endlessly about all and nothing.

At the other side was one of the older foreign teachers, one of the older ones, such a wonderful lady warm and tiny but from her there poured out love and joy. These 2 were representing two different worlds; different culture and one of them embraced the opportunity to touch the ancient history but the other one did not seize the moment. I had sometimes felt sorry for the poor man when I met him between classes, but this day I somehow stopped feeling sorry for him. He had got a chance for 3 months and lost it just because of his own prejudices. Sometimes life is a bit funny.

After all the pictures had been taken by the professional I met with my 4 classes and we shared a moment together, the goodbye moment. They got the cards and the chocolate plus the fish. I talked to them, made a tiny speech and of course shed a tear or two just as I had done the day before while writing the cards. They have a special place in my heart these girls and will always be dear to me. My girls have taught me so much about Chinese culture and how they think. Some of them cried in my arms when we said good bye. Of course they took a lot of photos and one of them mentioned that I was like a film star. She had a point but at this moment I was used to it and did not notice any more how much attention I received. It was just a part of my daily life and not more important than scraping snow from a car during an ice cold winter morning in Iceland.

On the 24th I was going to church in Fuzhou. My security guard, one of them, and my Chinese teacher had found a big church and intended to go there with me together with 2 of his classmates who wanted to test their English knowledge. They had never met or spoken to a foreigner and wanted to speak with me. Since we were going to take a bush to the city and the drive was about an hour plus some waiting at the church, even some hours until it opened and the mass began, I thought it was a good idea for the girls to come with us and they could talk for 3 hours at least. The Chinese do talk a lot and love it.

Anyway the girls agreed and I told my friend that I would invite them all to a Christmas dinner afterwards and that would be my Christmas party. I was looking forward to this and excited about experiencing the Christmas with the Chinese students. They had no idea what to expect and I did not either. I had no idea how the mass would be. Would they sing Holy night? I hoped so. I had told my friend that Christmas began for me when I had been to Church and sang Holy night and cried a little. Just to make sure he would not worry if the tears began flowing down the teachers cheeks.

We talked on our way to central Fuzhou. We found the church and then it happened. The girls wanted to leave; they had prepared a party with their friend. They did not want to spend the evening with the foreigner. There was a long, a really long discussion about how the teacher would find her way back home to Min Hou? Would she get lost? Would she know what bus to take, and would there be any busses? A huge problem and they worried.

I told them not to worry; I would just take a taxi when everything was over. They could go back to the school and enjoy their friends company. No problem, and finally I managed to convince them it would be ok to leave me and they left.

Eventually the church opened and we got a seat, i.e. I and the other people, a huge crowd of Chinese people and lot of them just standing outside. Everything was put on a speaker.

There was no talking, no mass, nothing but singing, dancing and performing. When this had gone on for more than 2 hours and they began dancing by Holy night, I left. This was enough. They had ruined my Christmas, I could not sing Holy night and that was it. Of course I did sing Holy night in Icelandic when they played it but doing that while they were dancing was a blasphemy.

When I came out and looked at my phone I saw that my friend had called several times. I called back. Where are you? He asked. Outside the church, I replied. Me too, he said. This was many hours after he had left with his classmates. How could he still be outside the church? I was confused.

We found each other and he told me how worried he had been that I would not find my way back home, so he came back. He had not been able to get into the church because of the huge crowd and had waited outside for hours.

I was stunned, but also grateful. We tried to find a place where we could get something to eat, this was after all Christmas eve and we needed to have something nice. Nothing was open and eventually we found a small dirty horrible place and got some horrible dinner, but at least it was food.

After the dinner we took a taxy home to Min Hou. I had left my car at my friends’ dorm and we said good bye, he went upstairs to his room and I drove home to my house.

This was my first Christmas in China, what an adventure.

Hulda Björnsdóttir

 

Afnám skerðinga vegna ATVINNUTEKNA – Flokkur fólksins

  1. desember 2017

Góðan daginn kæru lesendur

Það er spurning hvort ég eigi að vera sorgmædd eða reið í dag.

Í gær talaði ég við góðan vin minn á Íslandi og var það jólaspjallið okkar. Eitt og annað bar á góma eins og gengur og gerist þegar aldagamlir vinir hittast, jafnvel þó aðeins sé í síma og það á milli landa. Við ræddum meðal annars stjórnmálin á Íslandi og hina ótrúlegu stöðu margra ellilífeyrisþega og öryrkja. Ég snerist til varnar fyrir nýja þingmenn Flokks fólksins. Vinur minn sagði þau hafa gleymt loforðunum. Ég hélt því fram að þau héldu áfram að vera öryrkjar, þau sem það voru, og nú væri að minnsta kosti komin rödd venjulegs fólks inn á alþingi. Vinur minn er elskulegur maður og hann leyfði mér eins og svo oft áður að lifa í góðri trú.

Þegar samtali okkar lauk skoðaði ég Facebook. Við mér blasti frumvarp frú Ingu og Flokksins sem ég hafði haldið að væri fyrir alla. Ó nei. Ég varð að éta ofan í mig það sem ég hafði sagt við vin minn rétt áður.

Flokkur fólksins var að leggja fram frumvarp um afnám skerðinga á atvinnutekjur. Á atvinnutekjur, ekki lífeyristekjur, bara atvinnutekjur af því það var svo ægilega heilsusamlegt fyrir eldri borgara að fara út á vinnumarkaðinn þegar þau eru komin yfir 67 ára aldurinn. Svo hafa þau líka, samkvæmt frumvarpinu, hlustað á samtök eldri borgara (FEB líklega og Gráa hersins) og marga aðra sem eru sammála um að atvinna fram í rauðann dauðann sé það sem blívur. Nákvæmlega.

Ég velti því fyrir mér hvers vegna flokkurinn væri að gera þetta. Jú, líklega gæti hugsanlega verið að þau hefðu, þegar launaumslgið skilaði sér, fallið í gryfju gleymskunnar sem svo oft gerist hjá þeim sem taka sæti á hinu háa alþingi. Nú voru launatekjur þeirra það sem skipti máli og þær máttu ekki skerða örorkulífeyri þeirra. Þetta er ein hugsanleg skýring þó auðvitað slíkt verði aldrei viðurkennt.

Önnur skýring sem mér dettur í hug er að þau þurfi að sýna fram á að þau hafi gert eitthvað sem sést eftir að þau settust í stóla alþingis. Kannski hafa þau hugsað að það væri betra að geta bent á frumvarp sem þau hafi lagt fram og því hafi verið hafnað af ríkisstjórn og stjórnaflokkum, því auðvitað verður þetta frumvarp ekki samþykkt. Kannski eru þau að undirbúa næstu kosningar og þá er gott að geta bent á feita bita sem reyndust ekki ætir.

Það sem mér finnst alveg með ólíkindum hjá þessum þingmönnum er hugmynda fátækt þeirra. Datt þeim aldrei í hug að flytja frumvarp sem tæki á skerðingum bæði atvinnutekna og lífeyrissjóðstekna og hafa á skerðingunum þak?

Er þetta fólk svo gjörsneytt þekkingu á tölvuvinnslum og reikniaðferðum að það var ekki möguleiki að setja þak á skerðingarna?

TR væri ekki í vandræðum með að búa til svona forrit. Ekki málið. Þau hafa alls konar fræðinga innanborðs.

Ég hef verið jákvæð í garð Flokks fólksins og verið svo einföld og barnaleg að halda að þau mundu verða rödd lítilmagnans og kannski vekja aðra þingmenn upp af þyrnirósar dvalanum. Ég hef ekki kosningarétt á Íslandi og kaus því engann flokk. Ekki einn einasta. Alveg saklaus af því og mikið er ég fegin að þjóðskrárstjóri henti mér út af sakramentinu um árið.

Ég hélt þegar þau, Flokkur fólksins, fóru í mál við ríkið vegna breytinga sem voru gerðar á greiðslum til lífeyrisþega þó lögin segðu annað, að þetta væri fólk sem fylgdi samvisku sinni eftir. Ekkert hef ég heyrt hvar sú lögsókn stendur nú og hefur það mál farið frekar hljótt, finnst mér.

Góður vinur minn á Facebook sagði mér að hann hefði enga trú á Flokki fólksins þegar ég var að dásama þessa lögsókn. Ég maldaði í móinn en hefði betur hlustað. Þessi vinur minn er glöggur og það er hægt að taka mark á honum. Ég geri það í framtíðinni eftir að hafa séð hið ótrúlega frumvarp sem Flokkur fólksins leggur nú fram.

Hvað varð um kosninga loforðin?

Treystir flokkurinn á að kjósendur séu svo illa að sér að það sé hægt að telja þeim trú um að fyrst þurfi að afnema skerðingar vegna atvinnutekna og svo komi eitthvað meira á eftir?

Sumir falla auðvitað í þessa gildru og taka allt gott og gilt sem frá Flokknum kemur en ég er handviss um að þó nokkur hópur kjósenda sér í gegnum plottið. Þetta er ekkert annað en sýndarmennska til þess að geta sagst hafa gert eitthvað. Líklegt er að fleiri slík frumvörp verði lögð fram, rétt svona til þess að hafa eitthvað að gera.

Grátlegt en virðist vera staðreynd. Ég er hrygg og vonsvikin. Ég skil VG alveg, þau eru samkvæm sjálfum sér og líkar vel að liggja í sæng með íhaldinu og spillingar apparatinu og finnst ekki slæmt að brosa í gegnum alla spillinguna og reka upp stór augu.

Þessi ríkisstjórn er ekki jákvæð gagnvart venjulegu fólki í landinu en ég trúði því þar til í gær að það væri Flokkur fólksins.

Líklega tapa bæði VG og flokkur fólksins miklu fylgi í næstu kosningum. Það er ekki hægt endalaust að ljúga að kjósendum, eða er það?

Hulda Björnsdóttir

Hvað verður um öryrkja ?

Eru blússandi atvinnutækifæri fyrir fólk eldra en 67 ára á Íslandi þessa dagana?

Ef eftirlauna aldur er hækkaður upp í 70 ár hvað verður þá um öryrkja?

Hætta þeir að vera öryrkjar 67 ára og fara á launalaust tímabil í 3 ár?

Hefur þetta mál verið rætt?

Hver var niðurstaðan?

Nú hætta öryrkjar að vera öryrkjar þegar þeir hefja töku ellilauna.

Hvað verður um þetta fólk á þessum árum, þessu millibilsástandi?

Eiga þeir kannski bara að skella sér út að vinna þar til 70 aldri er náð?

Eru mörg fyrirtæki sem bíða eftir starfskröftum þeirra?

Hvernig er það með atvinnuhorfur þeirra sem koma til með að falla undir ný aldursmörk ellilífeyris?

Eru til upplýsingar um hve mörg fyrirtæki bíða með öndina í hálsinum eftir því að ráða þetta fólk til vinnu?

Venjulegur verkamaður, fær hann vinnu við sitt hæfi?

Hvað með verkakonuna, hvaða vinna bíður hennar á þessum 3 árum?

Ríkisstarfsmaðurinn, fær hann að halda starfi sínu í ráðuneyti þar til hann verður 70 ára?

Gjaldkerinn hjá einkafyrirtækinu eða ritarinn, hvaða örlög bíða þeirra.

Kannski herinn komi upp atvinnumiðlun fyrir sína félagsmenn!
Æi ég veit að ég má ekki vera að tala um herinn. Þau eru svo viðkvæm og gagnrýni er bönnuð hjá þeim.
Ég get svarið það að mig langar svo til að vera fluga á vegg þegar þau tala við ráðamenn. Hvað segja þau? Hvernig útskýra þau málefni fátæka fólksins sem á ekki mat út mánuðinn og ekki húsaskjól til þess að halda á sér hita?

Ég bara velti þessu fyrir mér, en best að hætta núna svo ég verið ekki tekin í karphúsið.

Hulda Björnsdóttir

Á að afnema allar skerðingar af ellilífeyri frá TR?

18.desember 2017

Ætti að afnema allar skerðingar TR af ellilífeyri.

Ég skrifaði í gær og fyrradag um hvernig skerðingar koma niður á fólki sem hefur 146.000 krónur frá Lífeyrissjóði.

Sum samtök, sem ég nefni auðvitað ekki á nafn, merktu póst minn sem SPAM og var gefin ástæða að ég færi með rangt mál. Allt er þetta svo sem ágætt og má hver og einn hafa sína skoðun í friði fyrir mér. Hins vegar er ekki gott þegar félagsskapur sem hefur innan borðs a.m.k. 11 þúsund manns, segir tölur sem teknar eru beint af vef TR rangar. Þessi samtök eru talsmenn 40 þúsund manna, ellilífeyrisþega, og þessi samtök eru það sem ríkisstjórnir hlusta á.

Þá ætla ég að snúa mér að efni dagsins sem er spurning sem leitar á mig hvort afnema ætti allar skerðingar?

Ég er á móti því að allar skerðingar dyttu niður.

Ég sé ekki rökin fyrir því að þeir sem hafa tekjur yfir t.d. hálfa milljón á mánuði ættu að fá óskertan ellilífeyri frá TR. Ég nota þetta dæmi, þ.e. hálfa milljón bara til þess að hafa einhverja tölu. Ég hef ekki mikið verðskyn varðandi nauðsynjar á Íslandi þar sem ég hef ekki búið á landinu í mjög langan tíma. Vel getur verið að viðmiðið ætti að vera hærra.

Tveir flokkar lögðu áherslu á að allar skerðingar færu burt fyrir þessar síðustu kosningar.

Ég er ekki á móti þessum flokkum, hef ekkert annað en gott um þau að segja og þau hafa opnað umræðuna ekki bara úti í þjóðfélaginu heldur líka á meðal þingmanna.

Á þessu ári verða útgjöld TR sennilega vegna aldraðra 67 milljarðar. Verði allar skerðingar afnumdar færi kostnaðurinn upp í 117 milljarða samkvæmt röstuðningi þeirra sem vit hafa á. Séu áhöld um þessar tölur þá er ekkert annað en að leiðrétta mig og tek ég því með þökkum.

Eiga þeir sem hafa í eftirlaun sömu laun og þeir fengu í fullu starfi að njóta fullra eftirlauna frá TR?

Er það sanngjarnt?

Mér finnst það ekki, og hefur aldrei fundist. Það er frábært að sumar stéttir þjóðfélagsins hafi það gott þegar á eftirlauna aldurinn kemur. Það sem er ekki í lagi er að stór hópur þeirra sem hafa byggt upp þjóðfélagið lepji dauðann úr skel meðal annars vegna þess hvernig reglur valda því að sparnaður í Lífeyrissjóði jést upp í sama og ekki neitt.

Eins og sjá má á tölum í skrifum mínum í gær og fyrradag þá er ekki mikill fengur í því fyrir fólk að spara í lífeyrissjóð alla sína starfsævi og fá svo brotabrot af sparnaðinum vegna reglna um skerðingar lífeyris frá TR.

Afnám skerðinga þurfa að virka bæði vegna atvinnutekna og tekna úr lífeyrissjóði, en það þarf að vera þak á skerðingunum.

Líkur eru á að ný ríkisstjórn hafi hlustað á röksemdir þeirra sem eru í fararbroddi fyrir samtök eldri borgara og að atvinnutekjur valdi ekki skerðingum. Ég hef ekki séð að greiðslur úr Lífeyrissjóðum séu undir sama hatti.

Ég get ekki séð að það ætti að vera ýkja flókið í framkvæmd að hafa þak á afnámi skerðinga. Tryggingastofnun er tölvuvædd og ég geri ráð fyrir að þar starfi kerfisfræðingar sem væru ekki í vandræðum með að breyta forsendum útreikninga.

Nú þegar verið er að lauma í gegn hækkun lífeyris aldurs í 70 ár þá spyr ég:

Hvað hefur breyst svo mikið á Íslandi að fólk yfir 65 ára aldur eigi auðvelt með að fá vinnu á hinum almenna vinnumarkaði?

Er það ekki staðreynd að fyrir almenna borgara er gríðarlega erfitt að fá vinnu jafnvel þó fólk sé ekki nema rétt komið yfir miðjan aldur?

Hvað á að gera við þetta fólk sem ekki fær vinnu? Á það að fara á atvinnuleysisbætur? Ekki getur það lifað af engu.

Afnemum skerðingar en höfum á því þak. Kerfisfræðingar TR redda útreikningum og þetta verður ekkert mál í framkvæmd.

Gerum greinarmun á því hvort einstaklingur er með 146 þúsund krónur í tekjur frá Lífeyrissjóði eða yfir hálfa milljón eða meira.

Sá sem hefur yfir hálfa milljón ætti að mínu mati að sæta skerðingum en hinir ekki.

Í lokin ætla ég að benda á að þegar einstaklingur flytur úr landi og býr erlendis skerðast eftirlaun hans vegna búsetunnar. Hann fær ekki heimilisuppbót. Þeir sem búa einir á Íslandi fá heimilisuppbót en um leið og þeir fá búseturétt erlendis fellur hún niður. Það virðist sem margir geri sér ekki grein fyrir þessu.

Heimilisuppbót er ekki fyrir alla. Hún er tala sem stjórnmálamenn nota þegar þeir á tyllidögum dásama upphæð eftirlauna frá TR.

Grunnlaun eftirlauna frá TR eru krónur 228.734 á mánuði, hvorki meira né minna. Heimilisuppbót er krónur 52.316 á mánuði.

Þessar tvær tölur eru auðvitað fyrir þá sem ekki hafa neinar aðrar tekjur, eingöngu ellilaun frá TR. Tölurnar eru einnig áður en skattur hefur verið dreginn af.

Hulda Björnsdóttir

Chinese SAGAS – a teacher in a middle school, interesting

I count my blessing for having been able to get to know more about the Chinese culture and living in Quanzhou for a while.

Teaching in a University is easy. The students are grown up, disciplined and dedicated to their work. Their English knowledge is sometimes good and sometimes not. It depends on how difficult they find the language or how interesting.

They do study both spoken and written English and for some of them the spoken is too hard. There are sounds impossible to make and the grammar is complicated. This is for some, others enjoy the challenge.

Teaching in a Middle school is another story.

The students are young, from 14 to 20 years more or less. They have not conquered the advanced technique and some of them find English useless and boring. The juniors are those who have just begun studying the noble language and the seniors are the ones who have experienced what can be quite interesting.

The juniors’ knowledge is mostly rather limited. They would prefer to talk Chinese and have fun.

My schedule was that in the morning I taught the seniors, 2 classes, and after that I was quite bright-eyed and bushy-tailed prepared for my juniors in the afternoon.

After the junior class, even just one, the lady was beat, completely exhausted. Nothing left but to go home to bed and rest forever.

The junior class was completely uncontrollable. They talked and talked, repeating everything I said and it could be quite funny when I was scolding them and trying to get them to quiet down. Everyone was scolding and trying to make the class quiet but no one understood anything. I knew how to say, please be quiet, in Chinese but that did not help. Did I use that they just talked even louder admiring the foreigners’ knowledge of the pure language, their language. In the land there are newer short conversations. No, everything is discussed over and over and over again and no decisions made in haste.

My patience was tested many times, and even on the brink of braking to thousand pieces. Instead of just saying yes or no and the matter was over everything was repeated hundred and fifty times before end result.

It sometimes reminded me of engineers who have difficulties making a decision unless using the yardstick! Please forgive me, my engineer friends.

Even though sometimes the teachers’ patience was tested we had a lot of fun in my classes. During the brake we stood outside the classroom and talked. Those who wanted to learn more and practise had a conversation with the teacher just about everything and nothing.

Another opportunity, which I used well, was to have lunch in the schools canteen. There we sat together like a family and these hours made everyone happy. Some of the students I had lunch with still keep in touch even though I was not their regular teacher.

In China there are always competitions and coaching them and teaching them to speak with feeling was my favourite. They can memorise everything, that’s in the culture but showing a feeling is more difficult. My students won their competitions and the judges phrased them for the presentation. Wonderful!

I am grateful for my time in Quanzhou. It was fun, it was educating and everyone was willing to help me in any way needed.

I made wonderful friends there and will never forget the city.

Hulda Björnsdóttir

LEB – FEB – Grái Herinn ekki hrifin af gagnrýni eða tölulegum upplýsingum?

17.desember 2017

Í gær póstaði ég grein um skerðingar hjá TR á lífeyri eftirlaunaþega og benti á hvað verður eftir af tekjum frá Lífeyrissjóði upp á 146.000 krónur.

Í dag birtist önnur grein mín á Facebook þar sem ég fjalla um ógifta einstaklinga og hvernig dæmið lítur út hjá þeim miðað við sömu forsendur og í gær.

Allar tölur eru fengnar af vef TR. Ég gef bara upp forsendur.

Í gær póstaði ég skrifum mínum á nokkra aðila þar á meðal LEB í Reykjavík og nágreni.

FEB hefur merkt þann póst sem SPAM.

Auðvitað hefur hver síða og hver einstaklingur heimild til þess að stýra því hvað fer á þeirra Facebook síðu.

Mér þykir hins vegar hallærislegt að samtök sem berjast fyrir bættum kjörum eldri borgara skuli ekki þola gagnrýni og staðreyndir.

Staðreynd er að nú á að samþykkja frítekjur vegan atvinnutekna en ekki vegan lífeyrissjóðs tekna.

Þetta hefur birst bæði á síðu Gráa hersins og fleiri stöðum.

Baráttumál fyrrverandi formanns FEB og núverandi formanns LEB eru komin í höfn.

Bregður þá svo við að ekki má tala um það. Það má ekki tala um að einmitt frítekjur vegan atvinnutekna eftirlaunaþega var baráttumál þessara samtaka og þar sem ég gerðist svo ósvífin að láta mitt álit í ljós var grein mín merkt sem SPAM.

Nákvæmlega. Nú er það hins vegar þannig að ég læt ekki svona smámuni hafa áhrif á mig. Ég mun að sjálfsögðu ekki birta greinar mínar á síðum FEB LEB eða Gráa hersins.

Ég mun hins vegar óspart vitna í þessi samtök í skrifum mínum og er auðvitað öðrum sem lesa frjálst að deila með þeim sem þeir vilja.

Ég hef Facebook síðu mína og svo “Milli lífs og dauða” sem er síða um málefni eftirlaunaþega og öryrkja. Á þessum vettvangi mun ég halda áfram ótrauð. Auðvitað vaknar fólk og hættir að styðja FEB og LEB fari þessi samtök ekki að snúa sér að baráttu fyrir alla, og hætti að sinna eigin hagsmunamálum.

Frú Þórunn var til margra ára í forsvari fyrir launþega samtök. Árangur hennar var ekki ýkja mikill þar. Hún sat á Alþingi smá tíma og svo var hún formaður FEB í nokkur ár. Þegar hún var formaður FEB gagnrýndi hún formann LEB harkalega. Nú er hún sest í þann stól. Það er ekkert lát á uppgangi frúarinar. Eftir gagnrýni hennar á forvera sinn í LEB var ekki við öðru að búast en nú tæki við önnur og betri tíð. Hefur sést mikið af baráttunni, hinni nýju? Ég efa það.

Þar sem ég hef hlustað á málflutning frúarinnar í nokkuð langann tíma mun ég taka saman og birta það sem ég finn af ummælum hennar.

Þá sést svart á hvítu hver fer með rétt mál. Eða réttara sagt þá heyrist hver fer með rétt mál.

Reynið að þagga niður í mér og ég eflist margfalt.

Almenningur á Íslandi á það skilið að barist sé fyrir bættum kjörum hans með kjafti og klóm. Nokkrir pótintátar á annarri skoðun verða á endanum að láta í minni pokann. Þetta er bara ekkert flóknara en það.

Hulda Björnsdóttir