Author: hulda98

8^th of March 2018

The 24^th of February was a special day in my life.

I went to Miranda do Corvo in the evening and I had been looking forward to this evening for some time.

I do complain about lack of art here in my little land.

Of course there is art but sometimes I wish I could go into a museum like in China or in Iceland. I also miss the opportunity to go to a concert in Iceland every week and listen to the Icelandic Symphony orchestra.

But

There is always something to attend here in my little land. It is just different.

When I saw the concert for the Bombeiros in Miranda do Corvo advertised on Facebook there was no doubt. This was something I would attend.

I thought I could buy the tickets the same evening.

Luckily for me, my friend told me she had reserved a ticket for me. I just had to arrive early the evening of the 24^th.

I arrived early.

The house did not open until half past eight so I took a walk around the neighbourhood and enjoyed the evening breeze.

Eventually the man from the Bombeiros came and I got my ticket.

As I have told you there is a trend here in my little land, nothing starts on time. In this case it did, ALMOST.

I was on my way to my seat when I met a friend with her daughter and husband. The daughter came with her mother to my house 7 years ago. Then she was just a tiny little wonderful girl. Now she was a tall wonderful young woman. Time flies. I love those friends and they have helped me a lot through my years here in the village. It felt good to see them. It always feels good to see your friends.

Anyway, I had a ticket on the 2^nd row. I could see everything clearly.

I enjoyed every moment. The artists were all ages. Some young and some old. Some famous and some just at the beginning of their carrier.

Everyone was there to help the bombeiros. After a summer and autumn like the last one the bombeiros need help, more than ever before.

I did pay a bit more than the price of the ticket. Unfortunately I did not have much cash with me but another time and another opportunity will come.

The house was full.

I enjoyed every minute, even the FADO which I usually don´t like. There is so much I could say about each and every artist but I have to say this: I have often heard my friend Carla sing and I enjoy it always. She is a great soprano and there is no better in my opinion here in my little land.

When she sung with the Maestro “Oh Mio Babbino Caro” I shed a tear. There was something this night that made her singing of this wonderful aria special. I can’t explain what but when she finished I said to myself out loud “Yessssss my dear Carla. This was wonderful”. The woman sitting next to me looked at the foreigner, surprised. I just smiled.

The Maestro is also something. When he played I just got carried away. “Bravo Maestro” I said.

It is not common here in my little land to express your gratitude like this but I just could not help myself. When you hear something amazing you do forget where you are. You just experience the moment.

I could go on and talking about everyone that made this evening unforgettable. I arrived home about half past one in the night. I was happy and my soul had got the nourishment it needed this evening.

Thank you all, you great artists, that performed this evening. BRAVO BRAVO BRAVO everyone.

Thank you, Carla and Antonio, for making this possible.

Thank you The bombeiros, the heroes, who are always there for us.

When I watched the pictures of you trying to control the fires and when I watched you attending the road accident, I had tears in my eyes.

I do urge all the foreigners who live in the little land to go to your fire department and contribute at least 100 EUR from your own pocket. If you all did this it would make a difference.

I pledged to myself the last year of 2017 to go to them bombeiros in Penela every month in the coming year, the 2018, and donate 100 EUR. It is not much for me but it helps the bombeiros here in my village. We expect them to take care of us when we are in need. They transfer us to the hospital when we need. They are there every day and every night and when our call comes they arrive. Let’s all unite and donate what we can.

It feels good and nourishes my soul when I go at the beginning of the month and have in my hand 100 EUR for my brave bombeiros.

A story I heard.

The bombeiros sometimes go from house to house and ask for help. One day they arrived at one and a lady came out. She wanted to give them 5 EUR. The bombeiro saw that this was a really poor lady and he did not have the heart to take the 5 He told her one EUR would be more than enough. The lady begged him with tears in her eyes to accept. She told him she would like to give more but this was all she had. The bombeiro accepted and she gave him a big hug.

It is often like this. The poor ones do give with the heart. The not so poor do think differently. I am not going to tell you the story when he arrived at the rich man’s house. It is too depressing.

The foreigners have got more money than the Portuguese. Please go to the bombeiros and contribute more than you intended to do.

Be generous.

Hulda Björnsdóttir

7.mars 2018

Þá er lokið kosningu í Eflingu og nýr formaður ásamt stjórn kominn til leiks.

Ég er ánægð.

Það er dásamlegt að sjá hvernig fólk rís upp smátt og smátt og líklega er von fyrir íslenskt samfélag, jafnvel þó spillingin haldi velli á hinu háa alþingi.

Auðvitað var vantraustið fellt, forsætisráðherra spýtti út úr sér vanþóknuninni en á sama tíma kaus fólk í samtökum þeirra lægst launuðu sér nýjan formann og nýja stjórn.

Nýja stjórnin í Eflingu er frábær og það fyllir mig gleði og ég finn von í brjósti sem ég hef ekki fundið fyrir lengi.

Núna á verkalýðurinn að minnsta kosti 3 formenn sem setja verkafólkið ofar eigin hag.

Það verður fróðlegt að sjá mafíuna og hvernig hún bregst nú við.

Ekki kæmi mér á óvart að herferð hinna ríku tæki á sig einhverja viðbjóðslega mynd, einhverja mynd sem við höfum ekki séð áður.

Eftir að hafa horft og hlustað á Pál Magnússon í sjónvarpinu er augljóst að mikið er enn undir stólunum og kemur samkvæmt því sem hann sagði upp á yfirborðið bráðum.

Spillingin hefur grasserað í langan tíma. Óáreitt. Nú er kominn tími breytinga. Alþýðan er að rísa upp og baráttuhugur að líta dagsins ljós.

Þegar við fáum leiðtoga eins og hina hugrökku yndislegu konu sem nú er orðin formaður Eflingar er ekki hægt annað en vera bjartsýn.

Ég vaknaði klukkan 5 í nótt og sá þá úrslitin.

Ég lagðist aftur á koddann og svaf vært.

Nú er von og mér varð hugsað til gömlu harðjaxlanna, bæði kvenna og karla, sem börðust fyrir réttindum verkafólksins.

Ég er viss um að þau hafa öll snúið sér við á himnum og horft niður til okkar með velþóknun.

Hulda Björnsdóttir

1^st of March 2018

Iceland and senior citizens

As you know my foreign followers here on WordPress I have been writing a lot in Icelandic recent weeks.

Even though I live abroad and will for what is left of my life here on this earth the matters according to senior citizens in Iceland do affect me.

I get my pension from there and I make it my duty to talk about how those who are really struggling after becoming 67 years old in the land where the elite is happy and sucking the majority of the country’s wealth.

Governments come and go, more frequently these last years than before.

Why?

Because, fortunately there are some politicians who don´t support the corruption and they can, if they want to, blow up the government, and that happened last year.

Now we have a new government in the country.

Now we have a finance minister who was in the Panama papers. We have ministers that have used their power to execute favours for their favourites.

Now we have a prime minister who smiles and thinks everything should be put in a committee for discussion even though some of the matters have already been in many committees and written results and suggestions are there to use.

No! More committees are this prime ministers goal. Maybe she will get the legacy as the “Committee prime minister”

The ministers in the Icelandic government have assistants. Of course, the job is difficult, but there are also many favorited colleagues and party members and friends who need a good job and they are awarded, of course.

In Iceland the population is less than 350 thousand people.

There are 63 MP´s for this tiny nation.

Those who are ministers have got assistants, some of them more than one. Of course, it’s a complicated job and who am I complaining?

Back to the senior citizens. The system in Iceland is like this:

I have been paying percentage of my salary my whole working life to a fund which is called Lífeyrissjóður. These payments were supposed to make my retirement wonderful and I should not have any worries about my financial outcome.

Saving is good you know.

Saving in these funds in Iceland is according to the law in the land. Everyone has to do it.

So, there is also a social security system which is supposed to help. Those who have payed taxes their whole life have contributed to this system.

What I have been writing about these last weeks in Icelandic is about this horrible retirement pension that the average person in Iceland has to live by.

Of course there are those who are well off when they retire. Thank god for that. Not everyone in Iceland is starving.

But, there are many senior citizens that are starving. They have no idea how to have food on the table every day. There are those who have no house to live in. There are those who take their own lives simply because there is no light at the end of the day. These are the people I am fighting for. I don´t care about those who are living well, they don´t need anyone fighting for them. I am happy for those who have all they need. I just want food on everyone’s table every day of the month and I want everyone to have a warm house to live in and I want everyone to be able to buy the medicine they need and see the doctor if they need.

I don’t think that is too much to ask for.

Before the last election the current prime minister said, and used a serious tone, that the elderly and handicapped could not wait. They needed to get better social security. The money they got should be enough to make a proper living.

This was before the last election, just in September 2017. Now it is 2018 and the prime minister has the power. What happens now? What does she say now? The elderly have to wait and maybe there will be some change sometime in the future. No change now. Now the matter should be up for discussion in yet another committee.

There is no lack of promises before the votes are in. After the election the votes are already in the pockets and no need to keep some promises made some months ago.

Does this sound familiar?

Anyway, thank the almighty for some decent MP’s who are demanding information about the salary and perquisite that those who become MP’s in Iceland. These decent ones are demanding everything on the table.

The parliament has put on their website some of the info.

Now we can see how much the monthly salary is for example for the prime ministers and all the others.

The public can finally see black in white what these 63 MP’s get payed every month.

This is good.

This is fair.

The taxpayers are the ones who pay the MP’s salary.

So, the current prime minister has

2.021.825 Icelandic kr. per month plus 40.000 Icelandic kr. just for being a MP

This adds up to 2.061.825 Icelandic kronur per month

My friend’s pension is 243.075 Icelandic kronur per month.

The prime minister, who said in September that the elderly could not wait to get higher monthly payment, but says now in February that nothing will be done and nothing is needed now, has more than 8 times higher monthly salary than my friend who is a senior citizen.

I have not been writing about the situation in English. I have felt ashamed. I have friends in Iceland and did not want to embarrass them by writing about the situation in other languages.

Now I have had enough.

Now I will write in English every time I write something in Icelandic about this matter.

I am angry and sad.

I don´t understand why people, who have built up the society that now is prosperous and should be for everyone, have to be hungry and cold in one of the riches countries in the world.

The MP’s are the ones who can change the situation. Some of them are willing to but they don’t have the power. The power is in the hands of the smiling prime minister who brought to power AGAIN the most corrupt MP’s ever.

I will continue writing about this at least in English until the situation changes. Other languages might follow.

The corruption is enormous in Icelandic politic. Who would have thought so?

Thank you for reading this.

Hulda Björnsdóttir

28.febrúar 2018

Góðan daginn

Í gær var ég skömmuð fyrir að tala niður til frú forsætis og sagt að hunskast til að tala kjör öryrkja og eftirlaunaþega upp en láta frú forsætis í friði.

Frú forsætis þarf að greiða 40 prósent skatta og er í jobbinu 24 tíma á sólarhring, sagði sú sem skammaði mig.

Spillingin kemur ekki frá forsætisráðherra núverandi, sagði sú sem skammaði mig, spilling er annars staðar.

Einmitt.

Af hverju var ég að agnúast út í frú forsætisráðherra í gær?

Jú, það er komin vefur á Alþingisvefnum þar sem hægt er að sjá fastar launagreiðslur þingmanna.

Frúin er með yfir 2 milljónir á mánuði, nákvæmlega krónur 2.061.825

Hvaða tekjur eru á þessum upplýsingavef?

Það eru bara fastar tekjur. Engar aukasporslur aðrar sem virðast þó vera himinháar.

Af hverju var svo skjótt brugðist við að birta þessar föstu greiðslur þingmanna? Er ekki flókið að setja upp svona vef?

Þessar upplýsingar sem var skotið eins og rakettu inn á alþingisvefinn til þess að róa andskotans almúgann sem nú er hver á fætur öðrum að rísa upp og fetta fingur út í það sem þeim kemur ekkert við, það eru laun þingmanna og sporslur, voru allar fyrir hendi þá þegar inni á vef þingsins.

Það eina sem þurfti að gera var að coopy og paste. Vola.

Spillingin kemur ekki frá frú forsætis, sagði frúin í gær við mig í commenti.

Jæja, er það ekki?

Frú forsætisráðherra fór í stjórnarviðræður við vinstri öflin. Þeim viðræðum var slitið eftir örfáa daga og Framsókn gat ekki verið í svoleiðis samstarfi þar sem meirihlutinn var svo naumur.

Frú forsætisráðherra fór í stjórnarviðræður við hvern? Jú, mesta spillingarflokkinn í landinu, og birtust af henni myndir með kökugerðarmanninum og þeim sem ekki þoldi lítinn meirihluta, þar sem þau voru skælbrosandi og sæl. Ekki skipti máli þó þessi nýji meirihluti væri agnar smár. Nei, það voru nefninlega réttir flokkar sem kannski hefur alltaf staðið til að fara í stólaleik með.

Frú forsætisráðherra leiddi spillingarflokkinn, sem sumir aðrir flokkar neituðu að starfa með, til valda aftur og ekkert minna en inn í fjármálaráðuneytið.

Þetta kalla ég að standa í forsvari fyrir spillingu og er rétt sama þó einhver kelling úti í bæ sjái ástæðu til þess að skamma mig fyrir.

Frú forsætis flutti hjartnæmar ræður fyrir kosningar á alþingi og víðar þar sem hún sagði með tárin í augunum að öryrkjar og ellilífeyrisþegar gætu ekki beðið. Það þyrfti að bæta kjör þeirra strax.

Frú forsætis settis í mjúkan stólinn og þiggur nú sæmileg laun, rúmlega 6 föld laun mín, og öryrkjar og eftirlaunaþegar geta beðið að minnsta kosti til vors, ef ekki lengur.

Á sama tíma styður frúin ráðherra sem hefur verið dæmdur fyrir afglöp í starfi, spillingu. Frúin styður og heldur uppi í valdastóli kökugerðarmeistara sem hefur orðið uppvís að hinni ótrúlegustu spillingu og það gæti hugsanlega verið það sem héldi fyrir frú forsætis vöku, þó ég efi það.

Sú sem skammaði mig fyrir ófyrirleitnina og kvikindisskap í garð frú forsætis talar um að frúin (forsætis) borgi 40 prósent af tekjunum í skatt.

Ég borga 48 prósent af minum eftirlaunum í skatt og engum dettur í hug að kvarta yfir því. Ég er ekki heldur að kvarta. Ég fer einfaldlega eftir lögum í landinu sem ég hef heimili mitt.

Ég vorkenni ekki frú forsætis þó hún þurfi að borga skatta. Það hafa ekki enn komið upp á yfirborðið öll hlunnindin sem hanga í embættinu.

Varðandi vökutíma frúarinnar og vinnu 24 klukkustundir á sólarhring leyfi ég mér að vera efins. Frúin er með aðstoðarmenn. Þeir hljóta að vera starfi sínu vaxnir og létta af frúnni ýmsum áhyggjum. Eða hvað? Eru þeir ekki til þess?

Það er lágkúrulegt að mínu mati að nota síðu sem er fyrir öryrkja og eftirlaunaþega ásamt þeim sem eiga erfitt í þjóðfélaginu, til þess að upphefja forsætisráðherra sem hefur gengið á bak orða sinna svo hróplega að fólk stendur agndofa og horfir á skrípaleikinn.

Sú sem skammaði mig í gær spurði hvort ekki mættu vera skoðanaskipti á þessari síðu „það er minni“?

Jú, skoðanaskipti eru sjálfsögð.

Pólitískur áróður fyrir forsætisráðherra sem hefur svikið öll loforð sem hún gaf öryrkjum og eftirlaunaþegaum til þess að ná í atkvæði þeirra er ekki velkominn og á ekkert erindi á mína síðu.

Sá sem leiðir spillingu til valda aftur eftir að spillingin drap fyrri ríkisstjórn er foringi spillingarinnar í mínum augum. Slíkt gerir enginn sem í raun vill vinna fyrir lítilmagnann í íslensku þjóðfélagi.

Ég bendi frúnni sem skammaði mig í gær, á að lesa skrif Björgvins Gumundssonar. Hann þekkir vel til pólitíkurinnar og hann þekkir vel mál eldri borgara sem lepja dauðann úr skel rétt eins og þeirra sem hafa það dásamlegt og geta valsað eins og þeir vilja á efri árum.

Hulda Björnsdóttir

24. febrúar 2018

Góðan daginn kæru lesendur

Undanfarna daga hef ég dreyft eins og mögulegt er öllu sem ég hef séð frá hinu frábæra fólki sem nú reynir að komast að hjá Eflingu til þess að berjast fyrir bættum kjörum félaga. Berjast fyrir bættum kjörum af fullum krafti því hið nýja framboð skilur um hvað málið snýst.

Ég vona svo innilega að þau komist að.

Ég vona svo innilega að valdaklíkan fari frá.

Við eldri borgarar fáum að heyra það oft og einatt að það séu hinir minnstu bræður sem þurfi hjálp. Þessi skrif koma frá forystu samtaka eldri borgara FEB sem er með 11 þúsund félagsmenn.

Innan þessara samtaka eru ábyggilega eldri borgarar sem hafa það dásamlegt og þurfa ekkert að berjast fyrir því að eiga á diskinn sinn síðustu daga mánaðarins.

Nú á að fara að kjósa nýja stjórn og ég reyndi að finna út hverjir það eru sem bjóða sig fram. Slíkt er ekki auðvelt og gat ég ekki fundið óyggjandi hver er hvað. Fréttamenn fyrrverandi eru auðvitað auðfundnir og eins fyrrverandi alþingismenn og íþróttakappar. Einn af hópnum er vinur minn á Facebook og bind ég vonir við hans framboð. Auðvitað á ég ekkert að vera að skipta mér af svona máli, kemur það líklega ekki við þar sem ég er ekki í félaginu og ekki einu sinni á landinu.

Ástæða þess að ég læt mig þetta mál varða er að þetta félag er svo stórt að stjórnmálamenn taka mark á því sem þaðan kemur.

Er einhver í þessum væntanlega hópi sem tilheyrir þeim sem ég ætla að taka dæmi um hér á eftir? Ég efast um það.

Það er mikið rætt og skrifað um þá sem hafa ekkert til þess að lifa af, eftir að þeir komast á 67 ára aldurinn, annað en það sem greitt er frá TR.

Björgvin skrifar um þetta og FEB formaður hendir hjartnæmum bréfum um hinn minnsta bróður og fleiri slíkir.

Ég, hin vanþakkláta, gef ekki mikið fyrir hjartnæm bréf og nefndir sem eiga að taka tal saman.

Hér á eftir ætla ég að sýna ykkur hvernig kerfið fer með 4 einstaklinga, eftirlaunaþega.

Tölurnar eru eftir skatta.

Allir þessir einstaklingar gætu verið ég.

Þeir búa einir en hafa flutt erlendis. Þeir fá ekki heimilisuppbót og lækkar það mánaðargreiðslur þeirra.

Einn hefur aldrei borgað í lífeyrissjóð. Hann gæti t.d. hafa verið öryrki en hætti að vera slíkur þegar hann varð 67 ára.

Hinir 3 hafa greitt í lífeyrissjóði alla sína starfsævi. Þeir hafa haft mis há laun og þar af leiðandi mishá réttindi.

no.1. hefur einöngu bætur frá TR.

hann fær greiddar kr. 204.914 á mánuði eftir skatt.

no.2 hefur 50.000 á mánuði frá Lífeyrissjóði. Hann hefur í ráðstöfunartekjur kr. 229.349 á mánuði eftir skatt

no.3 hefur 100.000 á mánuði frá Lífeyrissjóði. Hann hefur í ráðstöfunartekjur kr. 246.691 á mánuði eftir skatt

no.4 hefur 150.000 á mánuði frá Lífeyrissjóði. Hann hefur í ráðstöfunartekjur kr.264.032 á mánuði eftir skatt.

150 þúsund króna tekjur frá lIfeyrissjóði gefur no.4 krónum 59.118 meira í mánaðartekjur en þeim sem aldrei hefur greitt í Lífeyrissjóð (no.1).

Mér finnst nöturlegt að horfa upp á sparnað minn í 40 ár verða að svo til engu þegar ég þarf á loforði um farsæl efri ár að halda.

Það voru jú rökin fyrir því að Lífeyrissjóðirnir voru settir á laggirnar í upphafi. Það var ekki meiningin að verið væri að búa til kerfi sem stjórnvöld gætu valsað með eftir þeirra eigin höfði.

Stjórnvöld eru í dag og hafa lengi verið að nota greiðslurnar í Lífeyrissjóði til þess að niðurgreiða það sem greitt er úr opinberum sjóðum.

Vel á minnst, ríkið er jú byggt upp af þegnum landsins og þeir sem nú eru komnir á eftirlaun hafa greitt skatta og skyldur til þessa samfélags alla sína hundstíð.

Það er ekki eins og verið sé að taka fé úr einkavasa frú forsætis eða herra fjármála, eða akstursköppum þjóðarinnar.

Sameiginlegur sjóður er fyrir alla, ekki bara eina prósentið sem hrifsar til sín allt steini léttara.

Láglaunafólk, barnafólk, einstæðir foreldrar, öryrkjar og eldri borgarar eru hópar sem eiga nákvæmlega sama rétt til sameiginlegra sjóða og auðlinda þjóðarinnar og eina prósentið.

Af hverju fjölgar öryrkjum svo títt? Frú forsætis gæti skellt í eina nefnd og herra fjármálaráðherra í eina köku. Kannski kæmi svarið þannig.

Ég veit ekki hvað það er sem stjórnar á hinu háa alþingi. Ég veit ekki hvort það er heimska eða hreinlega mannvonska. Kannski er það bara græðgi.

Sumir eru nú yfir sig móðgaðir af því að einhver leyfir sér að gagnrýna flokk sem náði inn á þing í síðustu kosningum.

Þetta fólk lofaði öllu fögru rétt eins og allir hinir og nú vilja kjósendur frá eitthvað fyrir sinn snúð og voga sér að gagnrýna skort á upplýsingum.

Formaður verður voða sár og skilur hvorki upp né niður í þessu vonda fólki sem er að gagnrýna.

Kökukaffi og vöfflufundir eru svarið.

Skammist ykkar sem eruð að gagnrýna og horfið bara á sjónvarpið og lesið blöðin, segja eldheitir stuðningsmenn.

Allir, ALLIR sem setjast á alþingi eða í opinberar stöður verða að sætta sig við gagnrýni.

Gagnrýni er ekki skítkast.

Gagnrýni á fullan rétt á sér. Flokkar fengu atkvæði kjósenda og kjósendur vilja efndir.

Var það ekki einhver flokksformaður sem talaði um að þeir sem nú gagnrýna séu fullir af ÖFUND.

Það er ekki allt í lagi með slíka fullyrðingu.

Hulda Björnsdóttir

PORTUGUESE SAGAS – exciting times

20^th of February 2018

Good morning.

Yesterday I went north.

North is my future.

It was a wonderful sunny beautiful morning while I drove from Penela.

Soon I will leave the village, the village where I have lived the last 7 years and made some wonderful friends. I will miss my friends but there is always a way. The drive from my future home to my old home is just an hour and a half. I will come for a visit. I will visit the library and the centre of the village. I will pop in at Mini Preso and many other places where my friends are.

It is important not to abandon the friends who have helped me here in the little village during these 7 years.

In my new village I will make new friends. I have already started. My Portuguese family is there. I love them dearly and am grateful for the support and the love they have given me.

The future is in the north.

The happiness in the coming months will be in the north.

The prosperity will be in the north.

My life will continue in the north.

Now, I am in a process which is exciting and also a tiny bit complicated. It is sometimes easier to move from one country to another than moving from the centre to the north.

Everything will be well. I know that. I love to organize and organizing is needed now. I have all the threads and now it continues making the quilt, the new life quilt.

Already I have made the first stiches. This will most likely be a wonderful rosy patchwork with lots of different patterns and colours.

The colours began to shape 6 years ago when I noticed the beautiful land at the end of the road where the church in my future village stands. I was waiting for my friend while she and the quire were rehearsing for the Sunday mass. Inside it was cold but outside the sun was shining. I went exploring. This was the first Christmas in the north. I noticed this beautiful land and the wonderful view. I saw the mountain. I saw the houses and I saw the trees.

Yesterday some of the houses are just ruins. The fires took them. Most of the houses are still standing but the trees have gone, most of them at least.

There are olive trees on my land.

They need to be moved. The law is: “You cannot cut olive trees or destroy them. You have to move them if you don´t want them where they are.”

Interesting!

In my country there are many laws and regulations that I am now being introduced to. Some of them I do understand and others are complicated.

Everything has to be according to the rules. That makes life easy.

My luck is that I have people willing to guide me and help me. I could not do this without my dear friends and my new family here in Portugal.

Just imagine, a Portuguese family has adopted me, just like there is nothing simpler.

How great is that?

Having friends is perhaps the most important thing in my life. Being an outcast in a blood family can be devastating.

Although, let’s remember there is always someone that appreciates you just as you are.

Don´t forget that life is colourful just like my new patchwork.

I thank you all my friends. I thank you for your support, your encouragement and your love.

I am grateful for each and every one of you. What colour you are, or what nationality you are does not make any difference, you are all my friends and it is because of you I survive.

Hulda Björnsdóttir

20. febrúar 2018

Góðan dag.

Það er von !

Í fyrradag skrifaði ég á Facebook um kröfu frá mörgum um málssókn gegn ríkinu vegna þess hvernig sparnaður í Lífeyrissjóði niðurgreiðir greiðslur frá TR.

Til þess að ná athygli fólks lét ég sem um væri að ræða einstakling, mig, sem vissi ekkert hvernig ætti að fara að því að sækja málið.

Viti menn.

Ég held að mér hafi tekist ætlunarverk mitt.

Ég fékk svar frá hernum um að hann ætlaði sko ekkert að gera í svona máli! Kom ekki á óvart.

Svo fékk ég nokkur svör þar sem útskýrt var fyrir mér á kurteisislegan hátt að þetta kostaði mikla peninga og mikinn tíma.

Allt frábærar skýringar og met ég þær.

Tvennt stendur þó upp úr.

Svar Gráa hersins, sem kom ekki á óvart, var númer eitt því mér fannst ágætt að sjá svart á hvítu yfirlýsingu frá þeim þar sem þeir segja að félagasamtök komi ekki inn í svona mál. Þetta sé mál einstaklings en ekki félagasamtaka.

Að sjálfsögðu veit ég að félagasamtök geta ekki sem slík sótt svona mál. Mér hefði hins vegar þótt eðlilegt að herinn hefði lýst sig tilbúinn til þess að styðja við hvern þann sem færi í mál, einhvern sem hætti að blaðra endalaust um að í mál skuli fara, og geri svo ekkert.

Það fer óendanlega í taugarnar á mér slíkur málflutningur sem nákvæmlega ekkert stendur á bak við, þá er ég að tala um hrópin “fara í mál, fara í mál”

Nei, herinn sem er kominn í stað nefndar innan FEB lætur sér nægja að svara með hroka eins og venjulega. Ekkert nýtt þar og ekkert til þess að vekja von í brjósti mínu.

Í upphafi skrifaði ég “Það er von”

Hvað á ég við?

Jú, ég fékk svar frá ágætum Facebook vini mínum. Vini sem ég veit að er mikill baráttumaður og að mínu mati réttsýnn á málefni eldri borgara og ekki bara þess hóps heldur einnig barnafjölskyldna og þeirra sem eiga undir högg að sækja.

Ég hef oft hugsað með mér:

HVERS VEGNA GETUM VIÐ EKKI HAFT SVONA FÓLK Í FORYSTU FYRIR BARÁTTU ELDRI BORGARA? ÞAÐ ER TIL FÓLK MEÐ HUGSJÓNIR SEM ÞORIR AÐ FARA Á MÓTI STRAUMNUM. VIÐ ÞURFUM SVONA FÓLK! Þetta hef ég oft hugsað.

Þá er ég komin að kjaran málsins þar sem ég segi í upphafi “Það er von”

Finnur Birgisson sendi mér þetta comment við færslu minni á Facebook og ég birti það hér því mér finnst full ástæða til þess að leyfa öllum sem lesa Facebook síðuna okkar “Á milli lífs og dauða” að sjá hvað hann skrifar. Mér finnst líka full ástæða til þess að þeir sem ekki eru á Facebook sjái hvað það er sem vekur von hjá mér.

Hér kemur svo commentið

“Sæl Hulda.

Málsókn þarf örugglega að gerast þannig að það sé einstaklingur sem fari í mál út af viðskiptum sínum við TR/ríkið. Hann ætti hins vegar að sjálfsögðu að njóta fulls stuðnings samtaka aldraðra, þannig að þau stæðu undir öllum kostnaði.

Ég hef kannað möguleika á slíkri málsókn með viðræðum við færustu lögfræðinga og komið upplýsingum um þær viðræður til stjórnar FEB. Nú lítur út fyrir að ég fari inn í stjórn FEB á næsta aðalfundi – er a.m.k. í framboði – og þá kemst ég væntanlega í betri aðstöðu til að fylgja málinu eftir.

Tek fram að ég er ekki með áform um að vera sjálfur umræddur einstaklingur, mitt dæmi hentar ekki nógu vel til þess. En það verður örugglega ekki skortur á kandidötum ef ákveðið verður að láta til skarar skríða.

Kveðja,

FB “ hér endar comment Finns.

ÞAÐ ER VON!

Ég segi það enn og aftur. Að fá mann eins og Finn inn í stjórn FEB er dásamlegt og þegar ég last þetta comment frá honum fylltist ég slíkum fögnuði að mig skorti orð.

Það er ekki oft sem ég verð orðlaus, en þegar það gerist er eitthvað mjög merkilegt sem hefur gerst.

Mér finnst það frábært og ég er óendanlega þakklát fyrir að Finnur skuli fara inn í baráttuna. Ég treysti honum fullkomlega til þess að gæta hagsmuna ALLRA.

Ég hef gagnrýnt herinn og FEB og LEB fyrir að vera talsmenn sumra. Það hefur auðvitað farið fyrir brjóstið á forsvarsmönnum og gerir ekkert til.

Þó ég gagnrýni grimmt það sem mér þykir ástæða til þá fagna ég af jafn miklum ákafa því sem ég tel vera til góðs.

Finnur Birgissson er okkar von. Ég vona svo sannarlega að hann verði kosinn. Við þurfum fólk eins og hann , fólk sem þekkir málin, og er tilbúið til þess að berjast fyrir bættum kjörum allra. Fólk sem er ekki með puttann á eigin hagsmunum heldur berst fyrir jafnrétti en ekki auknum mismun.

ÞAÐ ER VON

Við getum horft bjartsýnni fram á veginn í dag finnst mér.

Hulda Björnsdóttir

Chinese SAGAS – December 2008 – Back from Iceland

I had got my VISA from the Chinese embassy in Iceland and now I was on my way to London where I enjoyed a week. I needed to see my doctor and just breathe in the city.

On the 16th of December I arrived in China.

My interior designer and friend, Mr. Chen, had intended to pick me up at the airport but then he was not in town on the 18th and sent a friend.

When I arrived at the airport in Fuzhou there was no suitcase. The plain from London to Hong Kong was late; the plain from Hong Kong to Fuzhou was also late because they waited for me.

My poor suitcase did not make it when I was rushed from a delayed plane from London.

When I landed in Hong Kong the staff waited for me and we ran through the airport to my Fuzhou plane, which had waited for the foreigner, just to make sure she would get home. There was no time to find my suitcase.

Now I was at Fuzhou airport, looking for someone, just someone who could tell me what to do and how to save my suitcase.

My Chinese was not that good and it was difficult to find someone who understood the foreigner and what she was trying to explain in Chinese. Eventually though a young man came who spoke a bit English, not much but he managed to explain to the foreigner that the suitcase would come tomorrow.

I was in China and tomorrow is different, not the same meaning as in some other countries. Tomorrow in China means in the future. My poor suitcase would perhaps get lost and never find her way home and there were some important things in it that I needed to use immediately.

I had a huge problem on my hands.

Although I decided to take it as at hand, no despair. I gave my new friend, the one who was talking to me at the airport and knew some English, my phone number and told him as well that it would be totally useless to call me in Chinese. I would not understand a word. He looked at me, smiled and said “No Chinese”!

Here in China everyone wants to be your friend. Friend does not mean friend, it means someone. It was confusing at first but this time I had lived in the country for a while and knew we were not Friends friends, we had just spoken to each other for a very short while at the airport. Confusing?

Then I asked if I needed to come to the airport to pick up my dear suitcase?

I could easily picture myself losing my way to the airport and traveling maybe for days just to find my way back home if I ever made it in the first place to the airport.

I had already made it 3 times to the airport but not always the same road and it was not always the same road that confused me. Why can we not use the same road to go back and forth? Why does it have to be so complicated? Did the authorities not know how confusing this was for me? Or maybe they did not care? What do I know!

Anyway, I managed to find Mr, Chen’s friend and we made it to the car which was indeed my car. I was happy, this was convenient. I would not have to carry myself from one car to another and perhaps lose my way while changing.

Now we needed to get from the airport to my home, which should be easy, my driver was Chinese.

The friend had managed to get to the airport and now he thought it was the same way back!

It’s not just me!

We needed to get to MR Chens office because my house keys where there and of course it would be more convenient when I got home to have the keys to the front door.

We left the airport at half past seven. We drove back and forth. I was no help. I had no idea how to get to Fuzhou. We drove back and forth, back and forth. I think we had been around the whole city but eventually we arrived at the office and the girl had left. It was half past nine. The work day ended at 7.

My luck is that the girl who works at the office is in fact Mr, Chen’s wife. They live close by, half an hour’s drive from my home. My friend, the new one, Mr, Chen’s friend, left me at the office.

He asked if I could find my way back.

I told him no problem!

So he believed me and trusted I could find my way home from the office, which of course at this time was a piece of cake.

I stopped at Jing San on my way back to Min Hou and got the keys. Not a problem. I knew how to drive from Jing San! Now I was on my way home, just few minutes and I would be at the gate.

Hulda Björnsdóttir

Ps. When I got home a surprise was waiting for me. That is the next chapter.

17.febrúar 2018

Opið bréf til formanns FEB og stjórnar

Nú er ljóst að formaður FEB hefur fengið svar frá forsætisráðherra við bréfi sem formaðurinn skrifaði nýlega.

Nú er formaðurinn að fara á fund frúarinnar og hann vill að búinn verði til starfshópur til þess að fara yfir málefni eldri borgara.

Björgvin Guðmundsson skrifar í dag á facebook síðu sína:
“.En Ellert urðu á ein alvarleg mistök.Hann bað um,að skipaður yrði starfshópur um málið,sem hann ætlar að ræða við Katrínu.En það þarf engan starfshóp um kjör lægst launuðu eldri borgara. Allar staðreyndir liggja fyrir.Katrín sagði sjálf 13.september 2017 áður en hún fór í stjórn með Bjarna:”Fátækt fólk á ekki að bíða eftir réttlætinu” Þá var hún ekki að hugsa um að skipa þyrfti starfshóp.Nei,þá vildi hún aðgerðir fyrir þá verst stöddu strax.- Ellert er nýr í starfi fyrir Félag eldri borgara í Rvk.Það tekur tíma að komast inn í alla þætti þessara mála og þá ekki síst að átta sig á því hvernig ráðamenn starfa.Ellert hefur að vísu verið þingmaður og á að þekkja eitthvað til. Ég fór á fund Katrínar,þegar hún var ráðherra í stjórn Jóhönnu Sigurðardóttur.Ég fór sem formaður kjaranefndar FEB í Rvk á fund Katrínar að ræða nákvæmlega það sama og Ellert ætlar núna að ræða við hana.ÞAÐ KOM EKKERT ÚT ÚR FUNDI MÍNUM MEÐ KATRÍNU.EKKERT! Ég óttast ,að það sama gerist nú.Ellert fái kaffi og í mesta lagi,að honum verði tilkynnt,að skipaður verði starfshópur eins og Ellert fór fram á. En við þurfum ekki starfshóp.Við þurfum aðgerðir.Við þurfum aðgerðir strax.”Fátækt á ekki að bíða eftir réttlætinu” “ tilvitnun lýkur

Björgvin þekkir þessi mál kannski betur en nokkur annar sem verið hefur innanbúðar í FEB.

Ég hef áhyggjur af þekkingarskorti formanns FEB og þeirra sem skrifa um þessi mál á vegum félagsins þessa dagana.

Það virðist ljóst að sá hópur sem sendinefnd FEB er með í huga eru ekki allir eldri borgarar sem lepja dauðann úr skel.

Hér eru nokkrar staðreyndir um kjör eldri borgara, rétt til þess að upplýsa sendinefndina ef svo ólíklega vildi til að hún læsi það sem ég er að skrifa hér:

1. Einstaklingur sem hefur ekki safnað í Lífeyrissjóð fær greiddar kr.204.914 eftir skatt frá TR.

2. Einstaklingur sem hefur safnað í Lífeyrissjóð og hefur 149 þúsund krónur frá lífeyrissjóði fær greiddar samtals kr. 263.683 eftir skatt.

3. Þessi einstaklingur hér að framan býr einn og býr erlendis. Hann hefur alla starfsæfi sína greitt skatta og skyldur til íslenska ríkisins.

4. Þessi einstaklingur fær ekki heimilisuppbót.

5. Heimilisuppbót er ekki partur af ellilífeyri, hún er félagsleg uppbót, tala sem notuð er til þess að hægt sé að hreykja sér af 300 þúsund krónu mánaðartekjum fyrir þá sem best koma út úr kerfi TR.

6. Einstaklingur sem býr á Íslandi og hefur aðeins tekjur frá TR fær greiddar krónur 243.075 á mánuði eftir skatt. ( Þessi einstaklingur fær heimilisuppbót kr. 60.516 og ellilífeyri kr. 239.484 fyrir skatta)

7. Einstaklingur sem býr á Íslandi og hefur 149 þúsund krónur í tekjur frá lífeyrissjóði fær í heildar ráðstöfunartekjur (frá TR + lífeyrissjóði) kr. 292.451 eftir skatt. (Þessi einstaklingur fær heimilisuppbót kr. 45.760 og ellilífeyri að upphæð kr. 183.684)

8. Lífeyrissjóðs tekjur greiða niður tekjur frá TR og 149 þúsundin frá lífeyrissjóði verða að krónum 49.466 þegar búið er að skerða bætur TR og borga skatta hjá þeim sem býr á Íslandi en hjá þeim sem hefur flutt verður lífeyrissjóður (149.000) að kr.58.771 eftir skerðingar og greiðslu skatta.

9. Í báðum þessum dæmum er um að ræða manneskju sem býr ein. Í öðru dæminu býr manneskjan á Íslandi og í hinu hefur hún flutt erlendis til þess að geta lifað af þeim tekjum sem henni eru skamtaðar eftir að hún verður 67 ára.

Forsvarsmenn FEB, formaður og Grái herinn ásamt fleirum sem hafa tjáð sig um þessi mál virðast ekki gera sér grein fyrir hinum raunverulegu tölum.

Í bréfi formanns FEB talar hann um 100 þúsund krónu frítekjumark. Það sýnir vankunnáttu hans. 100 þúsund krónu frítekjumark er fyrir atvinnutekjur. Almennt frítekjumark er kr. 25 þúsund.

Formaðurinn vill starfshóp.

Ég bendi formanni FEB og Gráa hernum, ásamt öllum þeim sem fjalla um málefni eldri borgara á vegum þessara samtaka, að kynna sér málin. Ég bendi þessum hópi á að lesa það sem

Björgvin Guðmundsson skrifar og ég vitna í hér í upphafi þessa bréfs.

Ég er ekki vongóð um að þetta bréf mitt hafi hin minnstu áhrif en get ekki annað en reynt.

Ég er með áhyggjur af dugleysi þeirra sem koma fram sem baráttuhópur fyrir mig og fleiri á mínum aldri.

Mér finnst skrípaleikurinn vera að ná hámarki núna. Þetta minnir mig á verkalýðsfélag þar sem barist er fyrir því að halda niðri launum verkafólksins og allt verður vitlaust þegar nýtt fólk kemur til sögunnar og berst fyrir raunverulegum kjarabótum.

Formaðurinn var búinn að fá mynd af sér með Þorsteini Víglundssyni þáverandi velferðarráðherra og þeir að koma sér nokkurn vegin saman um að skipa nefnd til skrafs og ráðagerða. Nú fær formaðurinn væntanlega aðra mynd með frú forsætisráðherra og málið verður sett í farveg sem skilar engu, ekki frekar en allar aðrar skýrslur og nefndir sem hafa verið búnar til um málið.

Við eldri borgarar þurfum ekki fleiri nefndir eða starfshópa. Við þurfum aðgerðir strax og við þurfum að koma talsmönnum FEB upp úr fátæktar hjólfars umræðunni. Eins og ég sýni fram á í dæmunum hér á undan þá hefur sparnaður í Lífeyrissjóð ekki mikið að segja varðandi afkomu þess sem sparaði. Sá sem sparaði er enn langt undir opinberum framfærslu viðmiðum á sama tíma og FEB formaður talar aðeins um þá sem hafa óskertar bætur frá TR.

Formaður FEB, Grái herinn og sendinefnd þurfa að koma sér inn í raunveruleikann og horfa á tölurnar sem ég set fram.

Sá sem fær greiddar 149 þúsund krónur frá lífeyrissjóði, vegna sparnaðar síns, er ekki í hópi hinna “minnstu bræðra” að áliti formanns FEB og hersins.

Það er réttlætismál að greiðslur úr lífeyrissjóði fái sömu athygli hjá þessum “BARÁTTU GLÖÐU FULLTRÚUM” .

Það eru ekki eingöngu þeir sem eru á strípuðum töxtum TR sem lepja dauðann úr skel. Sparnaði í áratugi í lífeyrissjóði er miskunarlaust stolið til þess að niðurgreiða greiðslur TR.

Ætlar FEB og herinn ásamt sendinefnd að ræða niðurgreiðslurnar við frú forsætis?

Virðingarfyllst
Hulda Björnsdóttir