My thoughts shared with you

17.júni 2020

Er Sjálfstæðisflokkurinn búinn að taka yfir Félag eldri borgara í Reykjavík og nágrenni?

Þessi spurning kemur til vegna ummæla sem ég sá á Facebook.

Aðalfundur félagsins var haldinn í gær og var fjölmenni eins og vera ber í félögum sem gegna jafn mikilvægu hlutverki og FEB.

Ummælin sem vöktu mig til umhugsunar vour að Sjálfstæðisflokkurinn hefði smalað á fundinn til þess að koma til valda konunni sem kosin var sem formaður.

Ég ætla aðeins að segja mína skoðun á þessu en þar sem allir sem vita vilja þá er ég ekki aðdáandi núverandi Sjálfstæðisflokks, þó svo að í upphafi væri hann hið besta mál.

Núverandi ríkissjtórnarherrar eru ekki fyrir  almenning og maka krókinn eins og frekast er unnt.

Hins vegar ætla ég að leyfa mér að efast um að Ingibjörg hafi verið eða sé innsti koppur í búri flokksklíkunnar, eins og einhverjir vilja halda fram.

Ég hef séð hvernig Ingibjörg, Finnur og Wilhelm hafa barist áfram við að koma á stofn Málssóknarsjóði Gráa hersins, til þess að hægt væri að hefja málssókn gegn ríkinu varðandi skerðingar og hvernig farið er með lögbundinn sparnað í Lífeyrissjóði.

Ég hef hreint ekki hugmynd um hvaða stjórnmálaflokki allir sem kosnir voru í stjórn FEB í gær tilheyra. Ég hef þó sterkan grun um að sumir tilheyri ekki Sjálfstæðisflokki.

Mér finnst að við ættum að gefa Ingibjörgu tækifæri til þess að sýna okkur hvað hún gerir í starfi formanns stærsta félags eldir borgara á Íslandi.

Það verða ábyggilega margar einkennilegar raddir sem kveða sér hljóðs á næstunni og hengja alla stjórnina inn á sama spottann, spotta Sjálfstæðisflokksins.

Til þess að ný stjórn fái vinnufrið og tækifæri til þess að sýna hvaða stefnu hún ætlar að taka þætti mér eðlilegt að bíða með stóru yfirlýsingarnar í nokkrar vikur, alla vega.

Ef fólk heldur að nýr formaður félagsins tilheyri hálaunastéttinni þá efast ég stórlega um að svo sé. Hún er ein af þremur sem sækja málið gegn ríkinu og ég þykist vita að ekki hafi verið valinn fulltrúi sem veður í peningum!

Ég ætla að leyfa mér að biðja fólk um að sýna aðeins stillingu og bíða með dóminn yfir stjórninni í smátíma.

Standi stjórn FEB sig ekki í stykkinu er lítil hætta á því að ég þegi. Mér finnst hins vegar sanngjarnt að bíða og sjá hverju fram vindur og ég er vongóð um að við höfum fengið sterka baráttujaxla í forystu. Við þurfum svo sannarlega á þeim að halda.

Ég trúi því statt og stöðugt að barátta sé hafin fyrir bættum kjörum eldri borgara og að réttlæti komi í kjölfarið. Ég hef trú á Ingibjörgu og þeim sem verða með henni í baráttunni. Þurfi ég að éta trú mína ofan í mig þá geri ég það, en núna, á þjóðhátíðardegi árið 2020 ætla ég að leyfa mér þann lúxus að trúa á úrbætur.

Hér að neðan eru upplýsingar um hverjir voru kosnir í stjórn og varastjórn FEB í gær, 16.júní 2020

“Á fundinum var einnig kosið í stjórn og varastjórn, samtals sjö menn
Til tveggja ára í aðalstjórn voru kjörnir:
• Kári Jónasson með 313 atkvæði
• Sigurbjörg Gísladóttir með 300 atkvæði
• Viðar Eggertsson með 299 atkvæði
• Ingibjörg Óskarsdóttir var kosin í aðalstjórn til eins árs með 295 atkvæðum
Þrír voru kosnir í varastjórn til eins árs en þeir eru:
• Finnur Birgisson með 223 atkvæði
• Haukur Arnþórsson með 184 atkvæði
• Sverrir Örn Kaaber með 173 atkvæði”

Hulda Björnsdóttir

14th of June 2020

Good morning

Organising some papers this morning and yesterday.

I came across this wonderful poem in the heap, I have no idea where I got it but I am going to share with you and hope you can enjoy the words with me this Sunday morning.

“You are my soul, you are my heart,

You are my bliss, O you are my pain,

You are the world in which I live

You are my heaven in which I float

O you are my grave, into which I eternally cast my grief

You are rest, you are peace,

You are bestowed upon me from heaven

That you love me makes me worthy of you

your gaze transfigures me

you raise me lovingly above myself,

My good spirit, my better self!“

Have a wonderful Sunday my reader and remember that you are worthy of your love for you.

Hulda Björnsdóttir

12.júní 2020

Af hverju er “heimilisuppbót” ekki ellilífeyrir?

Ég tala oft um hvað það fer í taugarnar á mér þegar ekki er hægt að hafa staðreyndir réttar varðandi málefni eldri borgara og réttinda þeirra frá Tryggingastofnun ríkisins.

Eitt af því sem ergir mig hvað mest er þegar slengt er saman ellilífeyri og heimilisuppbót.

Heimilisuppbót er félagsleg aðstoð en það er ellilífeyrir ekki.

Heimilisuppbót er ætluð til þess að létta undir með þeim sem búa einir, eða þannig var hún alla vega hugsuð í upphafi. Ég veit svo sem ekkert hvernig núverandi stjórnvöld hugsa málið, þeirra hugsanagangur er fyrir ofan minn skilning.

Líklega vildu Katrín og Bjarni helst af öllu fella niður alla félagslega aðstoð og lækka það sem greitt er frá Tryggingastofnun ríkisins niður í sama og ekki neitt.

Þeir sem til dæmist flytja frá Íslandi og setjast að í útlöndum fá enga félagslega aðstoð frá Íslandi, jafnvel þó þeir borgi skatta þar. Það þýðir að þeir sem búa einir í útlöndum og eru komnir á eftirlaun fá EKKI heimilisuppbót.

Ég er hreint ekki að ætlast til þess, ekki endilega, að útlagarnir fái félagslega pakka eða greiðslur sem tilheyra þeim. Ég er hins vegar að ætlast til þess að þeir sem fjalla um málefni eldri borgara viti hvað heimilisuppbót  erog séu ekki að rugla með hana fram og aftur og reyna að klína henni inn í eftirlauna upphæðina.

Við hátíðleg tækifæri, fyrir kosningar og þegar ríkisstjórn þarf að hæla sér af hinni margfrægu upphæð ellilífeyris bætir þetta ágæta fólk heimilisuppbót við þegar talan er nefnd, jafnvel þó hún sé bara fyrir suma og auk þess tilhleyri hún félagslega geiranum en ekki ellilífeyri sem slikum.

Tökum þetta á tölum
Ellilífeyrir er krónur 256.789 krónur á mánuði hvorki meira eða minna en svo skerðist hann auðvitað ef viðtakandi hefur til dæmis tekjur frá Lífeyrissjóði. 

Eftir að 25þúsund króna frítekjumarki er náð tekur hnífur kerfisins við og sker niður þessar 256.789 krónur eftir því hve HIMIN HÁAR tekjurnar eru frá Lífeyrissjóði.

Þessar 256.789 krónur eru til viðmiðunar hjá ÖLLUM sem eiga rétt á eftirlaunum frá Tryggingastofnun ríkisins.

Þetta er ekkert flókið.

Það er ekkert annað sem telst ellilífeyrir, eða eftirlaun eins og ég kýs að kalla greiðslurnar frá TR.

Þeir sem klína heimilisuppbót við eru hreinlega að segja ósatt.

Auðvitað er flottara fyrir Bjarna og Katrínu og fleiri að segja að ellilífeyrir sé krónur 321.678 sem fæst með því að leggja 64.889 krónu heimilisuppbót við 256.789 króna ellilífeyri.

Þetta er hins vegar bara ósatt eins og svo margt sem pólitíkin heldur fram.

Enn eina ferðina ætla ég að segja þetta:

ELLILÍFEYRIR FRÁ TR ER KRÓNUR 256.789 Á MÁNUÐI ÁÐUR EN SKURÐARHNÍF ER BEYTT OG ER ÞETTA AUÐVITAÐ TALA FYRIR SKATTA.

Ég er hreint ekki viss um að fólk skilji þetta jafnvel eftir þennan lestur.

Hitt er ég alveg handviss um og það er,  að fyrir næstu kosningar og næsta hátíðlega tækifæri þar sem þessar greiðslur koma til tals, munu forsætis og fjármálaráðherra ekki skilja málið, eða kannski væri réttara að segja að þau vilji ekki segja sannleikanna!

Örykjar og eldri borgarar geta ekki beðið eftir leiðréttingu sagði frú forsætis árið 2017.

Öryrkjar og eldri borgarar bíða enn eftir leiðréttingu frú forsætis.

Hvað eigum við að bíða lengi frú min góð?

Fögur orð í erlendum fjölmiðlum eru ekki matur á diskinn okkar frú forsætis !

Það er aumt að brosa í kross og segja frá því hvað við séum dásamlega vel stödd á Íslandi þegar staðreyndin er sú að þúsundir svelta hálfu og heilu hungri í landinu sem þú stjórnar, frú forsætis!

Mér verður illt þegar ég sé brosið og ég hugsa til vina minna sem eru að gefast upp á sultarstefnu stjórnar þinnar frú forsætis!

Hulda Björnsdóttir

8^th of June 2020

Good morning

As many of you know I have been working on myself these last weeks and the Covid has made it a task necessary to keep me sane.

It has been a journey inside and a pleasant one, I have to say.

Getting to know me from scratch has been an adventure and the journey will continue.

Sometimes I pause and ask myself: Is this really me?

Yes it is.  It is just someone that has been in hiding for a long time and now suddenly is appearing in all her glory.

Do I really know me, or what?

I wonder if I did need this time, the Covid time, to see how amazing it is to be me and to realise that there is no one in the world just like me!

Anyway, this has been a lot of work and a lot of contemplating and a lot of meditation and honesty when facing the challenges.

I have enjoyed it and I am grateful for the push I got from a dear friend that knew what I needed to do.

Now my life is slowly treading into normal and the Covid is not controlling everything.

I´m back to the gym and I enjoy and appreciate my friends there and their support and love.

The worst about the situation is not being able to give each other a hug and a kiss. We are used to doing that, it’s in our culture but now we can’t.

Everyone is looking forward to the future when we don´t have to wear masks and hide our faces!

I have to admit that exercising with the mask can be difficult but taking care to breathe when necessary is the key.

Staying healthy and fit is a perfect goal to feel good about myself. Looking at the wonderful woman that is slowly appearing from the inside is also a perfect goal.

I will continue on the road to “normal”. The road is perhaps a bit longer than we expect but there is always hope.

My wish for you, my reader, is that you can reach your goals and your dreams will come true and your life will be “normal” soon.

Hulda Björnsdóttir  

6.júní 2020

Lagði réttlætið á flótta ?

Svona hefur evran verið síðan í júlí síðasta ár.

6th of June 2020

What is love? we sometimes ask

Love has many faces. It can be love for another person, for a pet, for a country and even for yourself. What I know about love is limited, but I know it feels good, it can be exciting and it can be painful. I am slowly learning to love myself to be able to love others, I think. I am on the road every day, I am getting closer and closer every minute but sometimes the question arrives: Why are you doing this? Why don´t you just be like you are and be happy about that? My reply is this: It feels so good to love and I don´t want to loose that feeling. It makes me happy and it makes me a better person. It even makes me sexier which is a huge bonus.

So my conclusion is:

I will continue to explore what love is and I will learn more.
One day I might even reach that far to allow someone else to love me for who I am! That will be the day!

Now we are all apart. Now is the time to nourish the love for each other. Now is the time to remember that all colours of the skin are equal and all deserve the same amount of love.

Let us spread the love. Let us make every nation equal and lets love our fellow human beings.

That would be my prayer today !

Hulda Björnsdóttir

31.maí 2020

Bannvæn ást

Forboðin ást

Eitruð ást

Ást og ofbeldi

Lífið er stundum ótrúlegt.

Ég á góða vini í Danmörku og við drekkum stundum síðdegis kaffi eða te saman á Skype. Við höfum þekkst lengi, hún er kennari við háskóla og hann er rithöfundur.

Síðdegiskaffið okkar er skemmtilegt og við hlæjum mikið og tölum um allt milli himins og jarðar.

Fyrir nokkrum dögum  sá ég að eitthvað var í gangi, þau voru bæði svo íbyggin á svip. Við tölum auðvitað saman á dönsku og ég fæ þarna gott tækifæri til þess að halda við talmálinu.

Eftir nokkra stund sagði hann : Ég er að skrifa sögu og langar til þess að biðja þig til þess að lesa yfir nokkra kafla og segja mér hvað þér finnst!

Ég varð auðvitað hissa og glöð, þetta var spennandi og auðvitað sagði ég já um leið.

Nú hef ég lesið nokkra kafla og get varla lagt frá mér söguna. Hún er bæði spennandi og ákaflega vel skrifuð en það sem kemur mest á óvart er hvernig hann skrifar af svo miklu næmi um tilfinningar konunnar í sögunni.

Auðvitað skil ég frekar lítið hvernig tilfinningalíf karla virkar þar sem ég er frá allt annari plánetu en þeir og stundum öfunda ég þá óstjórnlega af því hvernig þeir geta sagt það sem segja þarf í einni setningu á meðan ég og mínir líkir þurfa hálfa blaðsíðu að minnst kosti.

Þessi vinur minn, rithöfundurinn er líklega frá minni plánetu, alla vega skilur hann vel hugsanagang okkar á Plánetunni VENUS !

Þá að sögunni:

Þau, söguhetjurnar, eru par. Hún heldur að þau muni giftast og  lifa í hamingjusömu hjónabandi.

Hún er einlæg  í ást sinni og hann lítur á hana sem hóru!

Sjokkerandi, ekki satt?

Hún elskar hann heitt og innilega en leifir honum að lítillækka sig á ýmsan hátt, meðal annars með því að gefa í skyn að hún sé leikfang sem hann noti þegar honum hentar og þess á milli gefur hann í raun skít í hana.  Þegar ég las þetta þá hrökk ég í kút. Hvað var maðurinn eiginlega að tala um? Þetta átti að vera eldheit ástarsaga. Var þetta ekki frekar saga um óendurgoldna ást?

Hann lýsir samtölum á svo snilldarlegann hátt að stundum hlær maður og stundum renna tárin.

Ég er nokkuð viss um að þessi saga á eftir að valda einhverju fjaðrafoki þegar hún kemur út. Þessi danski rithöfundur stingur á kíli sem  er ekki mikið talað um.

Ég  fékk ekki nema helming bókarinnar og bíð spennt eftir því að sjá hvernig þessi vinur minn lætur ástina enda.

Vinur minn bað mig að koma með tillögu að nafni á söguna en vinnuheitið hjá honum er” forboðin ást”. Ég er eiginlega engu nær um hvað ætti að kalla sögun. Mér finnst “eitruð ást” passa nokkuð vel en samt veit ég það ekki!

Í raunveruleikanum eru mörg sambönd nákvæmlega eins og hann lýsir.  Annað er yfir sig ástfangið og hitt dinglar bara með svona rétt itl þess að hafa eitthvað fyrir stafni þar til betra leikfang dettur inn í lífið.

Það kom aftur og aftur upp í hugann á mér við lesturinn hvers vegna hún er að halda í svona misnotkun? Hún hlýtur að sjá hvað er í gangi. Ástin getur ekki verið svo blind hjá henni. Hvað veldur því að hún segir ekki “farðu og láttu aldrei sjá þig aftur”?

Er ástin hjá söguhetjunni eins og eiturlyf sem hún getur ekki sleppt?

Hvað með hann? Er hann vondur maður eða er hann einfaldlega að nýta sér tækifæri fíkilsins, ef ást hennar er eiturlyf?

Eins og við vitum þá eru oft sambönd, þar sem líkamlegt ofbeldi er, þau sem virðast ekki geta slitnað endanlega. Sá sem verður fyrir ofbeldinu telur sér trú um að hann eða hún séu ekki fórnarlömbin og reyna að finna skýringar á því hvernig hægt sé að vera “þægari” og gera til hæfis. Margir úr ofbeldissamböndum þekkja þetta.

Þegar ég les söguna sem vinur minn bað mig að skoða hvaflar að mér að ást hennar, sem greinilega er ekki endurgoldi, sé á sömu leið og hjá fórnarlambi ofbeldis. Er það ekki viss tegund ofbeldis að halda henni? Ætti hann ekki að vera maður og sleppa tökunum og gefa henni frelsi til þess að lifa án hans?

Góðar skáldsögur eru dásamlegar. Þær fá lesandann til þess að velta fyrir sér lífinu og tilgangi þess. Ég hlakka til að sjá hvernig vinur minn, skáldið, vinnur úr flækjunni, því heljarinnar flækja er þarna. Ég sé eina lausn og hann sér ábyggilega einhverja aðra.

Ég hlakka til að hitta dönsku vini mína aftur á Skype í næstu viku og segja þeim frá pælingunni sem sagan vakti hjá mér.

Það er Hvítasunna í dag og líklega ekki sérlega kristilegar pælingar í þessu bloggi. Mér fannst þetta bara þurfa að komast frá mér svo ég geti áfram notið lestursins og ekki síður hins dásamlega lífs sem ég er svo þakklát fyrir.

Stundum eru sögur eins og konfekt – þú vilt ekki að þeim ljúki og finnur bragðið löngu eftir að lestrinum er lokið.

Ef þú hefur lesið þetta til enda þakka ég þér fyrir. Ef þú nenntir ekki alla leið þá er það líka allt í lagi. Ég óska þér gleðilegrar hátíðar.

Hulda Björnsdóttir

Ps, ég ætla að snúa þessu yfir á ensku líka seinna í dag.

30. maí 2020

Enn eina ferðina eru komin mánaðamót og enn eina ferðina er hugur minn hjá öryrkjunum á Íslandi og eldri borgurunum sem lepja dauðann úr skel alla daga og ekki síst hjá fátæka fólkinu sem sér ekki út úr skuldum og veit ekki hvernig það á að fá mat handa börnunum sínum.

Á sama tíma og ástandið í einu ríkasta landi heimsins er slíkt þá reka stjórnvöld framan í okkur tunguna og segja okkur enn eina ferðina að éta það sem úti frýs því mikilvægast sé að hjálpa þeim ríku og láta fyrirtæki fá milljónir á milljónir ofan til þess að lifa af veiru faraldurinn.

Fyrirtæki breyta launaseðlum til þess að fá fyrirgreiðsluna segir framámaður sem veit hvað hann er að tala um.

Það kemur mér ekki á óvart. Eftir að hafa unnið sem launagjaldkeri hjá stóru fyrirtæki og séð hvernig uppgefnum tölum var breytt þegar Hagstofa var að gera könnun þá trúi ég manninum og veit að þetta er stundað.

Það sem er grátlegt við þetta allt saman er hvernig stjórnvöld hafa endalaust komið með lausnir sem eru vita gagnslausar fyrir þá sem helst þyrftu á að halda. Hvað veldur því að ekki er hægt að fara í aðgerðir eftir vel ígrundað mál þar sem skoðað er ekki bara upphafið heldur líka endirinn? Af hverju er þetta svona?

Af hverju sé ég frú forsætis halda fagra ræðu á erlendri sjónvarpsstöð þar sem hún lýsir því yfir að allt sé svo dásamlegt á Íslandi í hennar valdatíð? Er það dæmi um hvað allt er dásamlegt að fátæka fólkið á ekki mat og þarf að kaupa lyf  á raðgreiðslum?

Er það dæmi um dásemdina að fátæklingarnir hugleiða margir hverjir nú þegar vorið er komið og sumarið er framundan, að enda þetta vansæla líf og hverfa til eilífðarinnar?

Nei, það getur ekki verið, hvað ertu að rugla núna! gætir þú hugsað með þér, þú sem ert að lesa þetta.

Því miður er þetta svona hjá mörgum, sumir hugleiða hvað sé hægt að gera og aðrir hafa misst vonina fyrir löngu og þegar fer að birta og allt á að vera svo gott kemur krumla þunglyndis og kremur hjartað.

Á ekki lífið að vera til þess að lifa því og hlakka til morgundagsins í þessu forríka landi?

Er það heimtufrekja að ætlast til þess að ALLIR geti farið til læknis ef þeir þurfa og að ALLIR geti borgað fyrir lyfin sín og að ALLIR geti haft mat á borðum ALLA daga mánaðarins?

Ég veit að ég hef talað um þetta sjöhundruð sinnum og á líklega eftir að tala um það í mörg ár.

Ég vildi óska að þessi vísa yrði óþörf og að allir gætu lifað alla daga sæmilegu lífi á landi sem hefur upp á ótal möguleika að bjóða.

Ég vildi óska að kjósendum biðist fólk til að stjórna landinu sem skildi aðstæður venjulega fólksins og að þeir sem ráða ríkjum væru þess megnugir að koma þjóðfélaginu á kjölinn með hag ALLRA að leiðaljósi.

Ég vildi óska að íslenskum vinum mínum gæfist kostur á að dvelja á landinu sem þeir elska og þar sem vinir þeirra og fjölskyldur búa.

Ég vildi óska að íslenskir vinir þyrftu ekki að gerast útlagar í framandi löndum til þess að hafa ofan í sig og á.

Rætast óskir mínar?

Ég veit það ekki en ég held í vonina.

Við megum ekki missa vonina og við þurfum að hjálpa þeim sem nú eru á barmi örvæntingar og sjá ekki út fyrir svartmyrkrið. Stöndum saman og gerum það sem í okkar valdi er.

Stöndum saman og berjumst fyrir því að öryrkjar, eldri borgarar og fátækir Íslendingar þurfi ekki árið 2020 að éta það sem úti frýs.

Hulda Björnsdóttir

29. maí 2020

Nú eru mánaðamót og við útlagarnir þurfum að ákveða hvenær við millifærum af íslenska reikningi okkar, ef við gerum það sjálf. Sumir eru með kerfi þar sem TR eða Lífeyrissjóðir leggja inn beint og aðrir sjá um þetta sjálfir.

Ég er í hópi þeirra sem sjá um málið sjálf. Þar sem gengið er svo rokkandi þessar vikurnar getur verið snúið að taka ákvörðun um hvenær!

Ég þorði ekki að bíða með að millifæra þar til eftir helgi. Fékk evruna á 151,24 og sýnist annar gjaldmiðill, að minnsta kosti einhver, hafa breyst til hins verra það sem af er deginum.

Á mánudaginn millifæri ég svo það sem ég fæ frá TR og ég verð að treysta á guð og lukkuna og vona að  ekki hafi hlaupið hástökks hamur á Seðlabankann yfir helgina og allt farið til fjandans aftur!

Núna, þar sem allt er að opnast hægt og rólega hér í Portúgal eftir margra mánaða lokun, þarf ég að gera upp við mig hvað ég ætla að fara langt í sumar. Ætla ég að halda áfram að vera varkár og halda mig að mestu heima við, eða ætla ég að taka til og þeysast út um allar trissur, til dæmis á ströndina þegar er eins heitt og í dag, yfir 40 stig heima hjá mér? Ég veit ekki hvað ég geri. Ég er ekki búin að ákveða enn næstu daga eða vikur.

Ég er þó nokkuð viss um að önnur lota Covid verður í haust og ekki komið bóluefni. Væri ekki skynsamlegt fyrir mig að halda mig sem mest frá almennum stöðum þar sem fólk er ef til vill ekki varkárt?

Söngkennarinn minn byrjar að kenna í næstu viku. Ég hef ekki séð hana í marga mánuði og sakna hennar og fjölskyldunnar alveg endalaust. Ég vildi svo gjarnan geta fengið hlýtt faðmlag frá henni og allri fjölskyldunni, en kannski væri betra fyrir mig að bíða fram á haustið?

Heilsuræktin mín er enn lokuð og ég veit ekki hvenær þau opna. Ég sakna þeirra allra á hverjum degi og mikið væri dásamlegt að komast í ræktina og þurfa ekki lengur að basla heima við að halda mér í formi. Á ég að bíða fram á haustið? Ég veit það ekki!

Eftir helgina þarf ég að fara í súpermarkaðinn og kaupa inn fyrir mánuðinn. Þar eru allir með maska og gæta fyllsta öryggis, eða þannig! Ein ferð í mánuði er nægileg fyrir mig því ég fæ grænmeti og ávexti vikulega frá vini mínum sem er með lífræna ræktun og ég styrki hann frekar enn að kaupa alls konar  grænmeti frá súpermarkaði.

Mér finnst flókið að þurfa að velja á milli þess að sjá og knúsa vini mína eða að halda mig heima við og lifa á minningunni um hvernig það er að vera í normal aðstæðum.

Ég hef áhyggjur af því að við hér í Portúgal og fólk um allan heim opni allar gáttir og að bylgja númer 2 verði enn verri en sú fyrsta.

Ég hef áhyggjur af vinum mínum á Íslandi og víðar í heiminum. Ég vona svo sannarlega að okkur takist að halda rónni og bíða þar til bóluefni hefur fundist.

Eins og mörg ykkar sem lesa þetta vita þá hef ég ekki látið bólusetja mig við inflúensu í mörg ár. Þegar bóluefnið kemur við Covid þá hika ég ekki við að fá þá sprautu.

Okkur finnst hallærislegt að vera með maska fyrir andlitinu og ekki síður óþægilegt. Mér finnst það ferlega óþægilegt og ég sakna þess að sjá ekki bros fólksins sem ég mæti. Ég hef þó í huga að maskinn er ekki endilega að vernda mig, hann er ekki síður að vernda hina, já minn maski verndar þig ef þú ert nálægt mér.

Í ágúst er næsta stefnumót mitt við heimilislækninn minn. Venjulega fæ ég knús frá honum og hjúkrunarliðinu. Hvernig verður þetta núna? Verða allir með maska og halda sig í langri fjarlægð frá mér eða verður allt eins og venjulega? 2 mánuðir eru ekki langur tími en þeir geta breytt miklu. Ég lifi í voninni um að ástandið versni ekki. Ég trúi því að við komumst aftur í “normal” aðstæður þó það taki einhverja mánuði. Ég verð að trúa því annars er ekkert líf framundan. Vonin er kannski það dýrmætasta sem við eigum á svona tímum.

Höldum í vonina og trúum því að hún rætist. Draumar rætast ef við höldum þeim lifandi og nærum þá.

Ég sendi ykkur öllum kærleiks faðmlag frá litla landinu mínu sem er svo ægilega heitt í dag og verður á morgun en svo fer aftur að kólna aðeins og lífið verður aftur eins og fyrir hitabylgjuna.

Hulda Björnsdóttir