Author: hulda98

30. júní 2021

29. júní 2021 (upphafið af þessu bloggi var í gær en framhaldið er núna)

Þá er ég búin að hreinsa nokkuð til á vinalista mínum á Facebook og um það bil 40 íslenskir Facebook vinir farnir út. ( Þetta var í gær og nú er kominn nýr dagur og enn fleiri farnir út.)

Suma hef ég blokkað og aðra einfaldlega unfriendað (fyrirgefið íslenskuna)Ég ætla að skilja nokkra íslenska vini eftir á listanum mínum, en þeir verða ekki margir og líklega einungis þeir sem ég hef verið í sambandi við nokkuð reglulega.

Ég ætla að eyða síðunni “Milli lífs og dauða”

Ég er semsagt að skilja við íslenska baráttu fyrir bættum kjörum fátækra og ætla ekki að skipta mér mikið af því sem gerist á landinu.Það verður fínt að komast í frí og hætta að ergja sig á því sem er að grassera á landinu sem ég hef yfirgefið fyrir löngu síðan.

Nýr kafli í lífinu hefst og ég veit ekkert hvert hann leiðir mig en framtíðin er björt og skemmtileg.

Ég verð áfram með almennu Facebook síðuna mína en hætti að setja inn á hana blogg.

Ég þakka þeim sem hafa sett like við “Milli lífs og dauða” og ég þakka fyrir athugasemdirnar og stundum skemmtilegar og fræðandi umræður sem hafa venjulega farið fram á messenger.

Ég óska öllum þeim sem ég eyði af Facebook vinalista alls hins besta í framtíðinni.

Þetta er mikill léttir og hefur verið þó nokkuð lengi að krauma í undirmeðvitundinni. Ég verð svo sorgmædd og reið þegar ég fylgist með því hvernig farið er með fátæka á Íslandi, og hvernig þeir örfáu sem hafa sölsað undir sig eigur landsins bæði á sjó og landi, halda áfram að sölsa undir sig verðmæti og nú síðast með sölu í Íslandsbanka.

Ég hef skrifað um þessi mál í nokkur ár og nú er ég bara komin að leiðarlokum á þeim vetvangi og ætla að fara eitthvað annað skemmtilegt og uppbyggjandi fyrir sálina.

Valdagræðgi sem veldur því að nýir flokkar rísa upp aftur og aftur í örsmáu þjóðfélagi gera það að verkum að sama sukkið heldur áfram óáreitt.

Það getur ekki þrifist spilling í landi þar sem þjóðin er vakandi og lætur ekki vaða yfir sig á skítugum skónum.

Næstu mánuðir verða fullir af loforðasöng hinna valdagráðugu og svo koma kosningar í haust og allt gleymt og grafið þegar kemur að stjórnarmyndun og starfi þingmanna. Fleiri komast á jötuna og fleiri setjast á þægilegu bekkina og leika sér með símana sína og tala við vini og vandamenn á meðan einn og einn stendur í fallegum ræðustól og tuðar eitthvað út í loftið.

Sem betur fer eru örfáir á Alþingi sem vilja breytingar en það er næsta víst að þeir verða ekki við stjórnvölinn næstu fjögur árin og EKKERT MUN BREYTAST ANNAÐ EN ÖRFÁU PRÓSENTIN VERÐA ENN RÍKARI.

Já, eitt af ríkustu löndum heimsins matar spillingu eins og krakka sem verið er að gefa graut, en sveltir hina fátæku og þurfandi og notar þá í besta falli þegar verið er að smala atkvæðum svo hægt sé að sitja áfram að kjötkötlunum.

Ég hef ekki kosningarétt á Íslandi og ætla ekki að fá hann aftur. Ég finn til með þeim sem ég hef verið að berjast fyrir undanfarin ár og vona svo sannarlega að eitthvað breytist en vonin er ekki harla fyrirferðarmikil.

Með kveðju

Hulda Björnsdóttir

30. Júní 2021

Af sérstökum ástæðum þarf ég að millifæra í dag og ekki nóg með það, ég þarf að fá peningana inn á reikninginn minn í dag

Ég notaði Wise í morgun

Mér finnst þetta þægilegt og kostaði sáralítið

Seinni partinn í dag verður allt komið inn á reikninginn hér

Lífeyrissjóður Verslunarmanna var búinn að leggja inn hjá mér eldsnemma í morgun og sá ég á upphæðinni að verðbólga er farin af stað

Tekjuáætlun hjá TR verður of lág vegna þessa en ég læt það standa eins og er.

Ég gæti breytt tekjuáætlun ársins en það er ekki hægt fyrir einn mánuð svo ég geri bara ráð fyrir að skulda TR í árslok nokkra hundrað kalla.

Gengið heldur enn og ég er bjartsýn á morgundaginn.

Það má alveg velta því fyrir sér hvers vegna hægt er að millifæra peninga til annarra heimsálfa og það tekur 5 mínútur en á sama tíma tekur það a m.k. sólarhring að fara í gegnum Íslandsbanka en með Wise tekur ferlið nokkrar klukkustundir og jafnvel innan við klukkutíma hjá sumum. !

Það eru ýmsar leiðir til að millifæra peninga og hver og einn finnur bestu leiðina.

/Hulda Björnsdóttir

27th June 2021

Just a thought on a Sunday afternoon

I live in country which is more catholic than the pope himself, I think.

I never go to church.

Do I believe in God?

I do believe in a higher power but if it is God or Buddha or Jesus or something else, I cannot answer.

I know there is a power grater than humans, or that is what I believe.

We do pray, some of us pray to God and some of us to something else.

There are many who have never heard about God but the still believe in something.

There are all kinds of special churches around the world. What is common with those congregations is the leader!

Some do call the leader a priest, some call him the voice of God, and some call him just a servant.

In many special groups and also in the catholic churches you do pay when you go to mass. It is called contribution or offering or something else, but the goal is the same, you are paying for the protection or guidance of the higher power.

This is what I find so sad. The poorest can not go to church to worship their God because they can not make this offering. Have you thought about how they feel?

When I was young, I believed in God, the Christian God. He was supposed to protect and make sure that everything was ok.

Somewhere around the road he abandoned me and stopped protecting me, or did he?

When I look at the priests or think about them, I can´t find many that are poor.

Are the priests or the voices of God all well off?

Are there any priests that are poor?

Why am I thinking about this and even writing about it?

Well, I have someone I worry about, more than one person, and I have a feeling that they are trying to figure out their lives with the help of the VOICES OF GOD in their communities.

I am worried that the people who are at the front in the churches are perhaps not quite true to their words!

I know this sounds harsh.

I know this is what perhaps the majority of human beings believe, but I am truly worried about my friends.

I love my life and I love my friends. I truly believe that love is the greatest force in the universe and it tries to help us the humans to survive whatever comes our way.

I am reading a book abut the power of love and it is a healing process to read it before I fall asleep every night.

I am talking about true love. I am not talking about the love of the men of God that are preaching in the churches around the world this Sunday.

True love is inside everyone’s heart and it does not need offerings, it just needs nourishment by sharing and listening, being understanding even when not understanding and most of all being there for those we love when they need us.

You can be IN LOVE or not.

You can be a loving person or not.

You can be someone who listens or you can be someone that needs to be listened to.

You can let your friends and loved ones know that you are there for them when and if they need you to love them and listen to their sorrows or their joy.

Here in my little land, I am seeing true love every day now.

A young man lost his life suddenly. I saw him the night before and the next day he was gone. The family is broken. The friends are broken. The community is broken. How could this happen some ask or just think.

I don´t know anything about how, why and what.

What I have seen is the beautiful tradition here in my little land to bring food and leave it at the grieving family’s door without a word but the meaning is: I am here if you need me!

I find this a testament of true love, a true love for a human being who is suffering deeply.

Love is a powerful feeling which can be nourished and made bigger and bigger, its all up to each and everyone how it turns out to be, small or huge.

My conclusion is this:

You don´t need to go to church to pray. God will hear your voice wherever you are when you are praying if you do it with love and your heart is in it. If you feel you need to go to church to pray and that is the only place God will hear you, that is your choice. My opinion is that God or higher power that protects us is always where our heart is.

If your heart is in your prayer the higher power will hear you. He doesn’t always be on the same page as you and you might not like his guidance and his words you hear but rest assure the higher power does always have your best interest at heart.  

The lessons the higher power is putting in front of you are the ones you need. They are sometimes frustrating and hard to accept but they are there for a reason. The learning process never ends. You graduate from one and the next one appears. It gets easier along the way if you are open minded and love your life, whatever it has in store for you at the present moment.

Hulda Björnsdóttir  

27. júní 2021

Skattsvikarar eru skítapakk

Setningin hér á undan er skoðun mín og líklega margra annara.

Ég þekki eldri borgara og öryrkja sem hafa flutt frá Íslandi og búa erlendis og borga skatta samkvæmt tvísköttunarsamningum sem gilda á milli viðkomandi landa.

Sumir borga skatta í búsetulandi og aðrir borga skatta á Íslandi.

Þeir sem gera allt sem í þeirra valdi stendur til þess að sleppa við að borga til þjóðfélagsins eru skítapakk í mínum augum.

Eldri borgarar sem eru jafnvel í áhættu hóp vegna heilsu og þurfa að nota heilsugæslu og heilsukerfi í landi sem þeir búa í, láta sig hafa það að svíkjast undan því að borga skatta af því að þeir fundu glufu sem gerir þeim kleift að komast hjá því að borga til samfélagsins.

Þetta eru auðvitað bara aumingjar sem einn góðan veðurdag komast að því hvar Davíð keypti ölið.

Ég ætla að leyfa mér að vera öskureið yfir því að skattayfirvöld á Íslandi skuli aðstoða þessa aumingja við að koma ár sinni fyrir borð.

Núna er ég búin að fá álagningarseðilinn minn fyrir árið 2021 og er harla ánægð með hann. Ég bý í Portúgal og hef búið hér í 10 og hálft ár. Ég hef borgað skatta til þjóðfélagsins hér frá fyrsta degi.

Portúgal er fátækt land og eru eftirlaun mín sem ég fæ frá Íslandi himinhá miðað við það sem landar mínir, Portúgalar, fá.

Ég er hreint ekki að kvarta yfir því að borga til samfélags sem hefur tekið mér opnum örmum frá fyrsta degi og gert allt sem hægt er til þess að mér líði vel í litla landinu mínu.

Það eru einhverjir Íslendingar sem búa hér og eru í skattsvikaliðinu. Þeir eru til skammar og nýta sér alla þjónustu og hreykja sér af því að borga ekki til samfélagsins. Þetta eru aumar sálir sem eiga ekki samúð mína á nokkurn máta.

Það kemur að skuldadögunum hjá þessu liði sem nú hreykir sér af klókindum sínum og líklega eru einhverjir þessa fólks þeir sem aldrei hafa greitt fulla skatta til samfélagsins þegar þeir voru á Íslandi.

Ég gæti nafngreint suma af þessum hælis leitendum en læt það vera, alla vega enn sem komið er, því ég veit að það er ekki langt í að aumingjarnir fái að finna fyrir því hvað það kostar að vera í landi sem tekur á móti þeim og heldur þeim uppi af því að þessir aumu hælis leitendur frá Íslandi sjá ekki sóma sinn í því að borga til samfélagsins.

Öryrkjarnir sem ég þekki til dæmis á norðurlöndunum gætu vel þegið að hafa til ráðstöfunar það sem dregið er af þeim í skatta.

Eldri borgararnir sem ég þekki víðsvegar um heiminn væru líka fegnir að hafa skattapeningana til framfærslu í hverjum mánuði.

Nei, þeir njóta ekki þess lúxus og ef þeir reyndu það kæmu TR og RSK vaðandi yfir þá til þess að ná í það sem skattmanni ber.

Hvað er það sem er öðruvísi hjá TR og RSK varðandi þá sem búa í Portúgal og hafa fundið glufu til þess að komast hjá þátttöku í samfélagslegum kostnaði?

Hvað er það sem veldur því að TR og RSK ganga ekki jafn hart eftir réttlæti fyrir alla?

Hvað er það sem veldur því að TR og RSK sjá til þess að sumir eldri borgarar og öryrkjar borga ekki skatta af tekjum sínum til jafns við þá sem búa á Íslandi eða til dæmis á Norðurlöndum?

Ég þekki eina fjölskyldu hér í Portúgal sem er íslensk og ég kæri mig hreint ekki um að komast í kynni við fleiri.

Ég skammast mín fyrir skattsvikara frá Íslandi.

Ég get þó huggað mig við það að skuldadagarnir eru ekki langt frá þeim sem hefur verið hvað ákafastur í því að hjálpa fólki við svikin. Hann kemst að því bráðum hvar Davíð keypti ölið og þá mun ég ekki vorkenna aumingjanum eða þeim sem eiga eftir að súpa það kál.

Skítapakk verður alltaf skítapakk hvar sem það býr. Panamaprinsar eru víða í íslensku þjóðfélagi og þeir sem rífast kannski hæst yfir því hvað prinsarnir hafast að, eru ekkert betri sjálfir.

Hulda Björnsdóttir

20. júní 2021

Góðan daginn

Stundum er lífið alveg ótrúlega skemmtilegt, það er að segja ef maður leyfir því að vera það.

Ég er búin að fá nýja nágranna yfir hausinn á mér, sem þýðir að þau búa í íbúðinni fyrir ofan mig.

Áður hafði ég verið með einn undir mér algeggjaðann en sem betur fer kemur hann sjaldan í íbúðina.

Semsagt, fyrir ofan mig er kominn Mr. Arg.

Hann geggjast í garginu á krakkann og kelluna sérstaklega eftir miðnætti á föstudögum!

Nú brá hins vegar svo við að Mr Arg gargaði á einhvern í símann áðan og gerði eiginlega alla hér í hverfinu kjaftstopp.

Hann lét sér ekki nægja að garga inni hjá sér heldur stóð hann í svaladyrunum og argaði yfir hverfið!

Ég er farin að hallast að því að hann hafi girt fyrir svalirnar hjá sér allan hringinn, ekki til þess að krakkinn dytti ekki niður, heldur til þess að hann sjálfur ætti erfiðara með að henda sér yfir svalirnar í reiðikasti!

Ég tók gaurinn upp og ætlaði að vera svo sniðug að leyfa ykkur að heyra en svo er auðvitað ekki hægt að deila svona símaupptöku svo næst þegar hann tekur roku verður það life á Facebook, ekki spurning.

Semsagt, niðurstaða mín vegna þessa sunnudags gargs Mr. Args er að ég sé komin á það stig að þegar ég eignast peninga muni ég byggja mér hús þar sem ég get ráðið því hverjir búa fyrir ofan mig og hverjir fyrir neðan. Ég er alveg komin með upp í kok af þessum gargandi köllum í kringum mig í fjölbýlinu.

Nú þarf ég bara að finna jörð eða land á fallegum stað einhvers staðar hérna í miðjunni þar sem ég get séð fjöll og verið í friði fyrir Mr Arg og slíkum. Húsið verður að vera nægilega stórt til þess að ég geti annað hvort leigt part, eða það sem væri auðvitað enn betra er að fá land þar sem ég byggi eitt hús fyrir mig og svo annað lítið til þess að leigja. Þetta er auðvitað svo dásamlegt plan að það getur ekki brugðist.

Ég verð auðvitað að eiga fyrir þessu öllu og það kemur bráðum.

Stundum er lífið svo dásamlegt að maður getur ekki annað en hlegið og haft gaman af öllu ruglinu.

Nú er semsagt komið áform, ekki alveg fullmótað en timburhús verða þessi 2, það er alveg klárt. Almennilega einangrað fyrir vetur og sumar og ekki lengur skjálfandi rándýr upphitun yfir veturinn.

Svo gifti ég mig og lifi í sælu og æsandi ævintýrum það sem eftir er af ævinni.

Eins og þið sjáið þá hefur Mr. Arg fyrir ofan mig komið mér á fleygiferð með garginu.

Kallinn keyrir bíl sem er rúmlega einn og hálfur minn og þó er ég ekkert á neinni druslu. Nágranni minn kvartaði við kallinn því hann lagði í 2 stæði og við erum ekki neitt syndandi í bílastæðum hérna. Núna hefur Mr, Arg fært sig yfir götun með bílinn og leggur þar áfram í ca 2 stæði en það dásamlega gerðist einmitt í dag að stelpan í blokkinni á móti kom heim og lagði sínum bíl þétt við Mr. Args bíl og minn bíll er fyrir framan Argarann. Mér dettur ekki í hug að færa minn og nú er kallinn lokaður inni því hann kann ekki að keyra út úr portúgölskum stæðum, he he he.

Lífið er svo dásamlegt að ég ætla að hætta núna en verið viss að næst þegar gaurinn tekur sig til mun hann fara Life á Facebook.

Kallinn niðri notaði tækifærið og færði suma blómapottana mína í vikunni. Þeir voru víst fyrir honum þétt upp við vegginn og betra fyrir hann að hafa þá frá veggnum. Ég er svo sem ekki að spá í hvort kallinn ætli sér að setja sjálfan sig eða eitthvað annað á vegginn en eitthvað hlýtur að vaka fyrir honum.

Þar sem ég er að ná mér eftir uppskurðinn þá get ég ekki fært pottana því ég má ekki lyfta neinu þyngra ein kílói í nokkrar vikur í viðbót svo gaurinn er öruggur um að pottarnir færi sig ekki aftur upp að veggnum.

Sumir eru bara hreinlega ekki í lagi.

Jæja, þá er semsagt sunnudagurinn alveg að renna sitt skeið og aftur kemur ný vika með nýjum ævintýrum því það er aldrei leiðinlegt í Huldukoti.

Huldu Bjornsdottir

• 

18 th of June 2021

BOM dia amigos

Good morning everyone

Another grey morning with 14 degrees so far but possibly up to 20 in the afternoon and rainy on and off

Let’s love the life and be grateful for everything that’s going on

We don’t know the purpose and we don’t know what will happen next

Let’s just make sure that we remember to tell those we love that we do love them and let’s use the feeling just as well as the words.

Today we are grateful here in my little land and all the people who showed their love yesterday are our heroes.

When all ends well we are grateful and we love everything even more.

I send you hugs and kisses wherever you are in the world my friends

Beijinhos amigos e abraços grandes com amore e luz

Hulda Bjornsdottir

16th of June 2021

Good morning

I just wanted to contemplate about the word relationship today

What does it mean?

In general, the meaning is the way in which two people or two groups feel about each other and behave towards each other

A loving relationship

A trusting relationship

A confidential relationship

There are many more examples about how we understand the word.

A good relationship is for example when 2 persons trust each other, can talk about their innermost thoughts and feelings without being judge.

A good relationship is true friendship.

A good relationship is complete trust.

Trust is very important in a relationship.

I appreciate more than anything good relationship with my friends and do have some very close friends that I can share with my innermost feelings and happiness and worries.

I am lucky.

I am thinking about those who are depressed, those who don´t have true friends, those who are not in a loving relationship with anyone, and my thoughts are with those who instead of trying to find a relationship with someone when they are in despair, choose to take their own lives.

Loneliness is perhaps the worst feeling you can have, but there is a way out of it. It takes courage to look for a relationship with someone, and I am talking about true friendship.

To be able to have a good relationship you need to be willing to share.

I wonder if we truly understand how important sharing is.

In many relationships there is one person sharing and the other one is listening and not sharing. There is an unbalanced communication. One person might be investing more in the relationship and everything is strange and not satisfying.

I tend to share too much. I tend to invest too much in the relationship and I am the perfect helper!

Helping people is in my nature, or so I thought.

When I look closely and truly raw and honestly at my helping self, I figured out something quite interesting for me.

Being the outcast from the beginning of entering the world I needed to figure out a way to be accepted and perhaps I was to be the one always willing to help and sacrifice even though those closest to me used me and then threw me away like the trash.

This sounds harsh, but the truth is that my boss often said to me: Are you really going to help them after all that has happened?

And I did help. They knew I would help and in my subconscious mind there was a voice whispering: If you help maybe, they will love you! Seriously, how low can you get?

I am rising up and have for many years now, but the truth is that the helper in me roars its ugly head in new relationships and I fall into the same pattern.

Me – relationship – helper – and I will be loved!

I am lucky.

I have found a relationship that is helping me to look at my patterns and I am slowly learning to stand by my side and expecting trust, sharing and true friendship from both sides, not just from me.

I have to admit it is difficult and sometimes I get angry and frustrated and disappointed and just want to leave and give up going back to the pattern I know best: TO LEAVE

I have been thinking about a friendship that I thought was both ways but one day I realised or I felt that I was not being told the truth and I felt in a way cheated. What did I do? I left!

I left without explaining why I was leaving. I left because that was my protection. I left because I didn’t know how to express my true feelings of disappointment. I simply left because that was what I had always done.

During my recovery time now after the surgery I have been forced to ask for help and it has felt rather good. My neighbours have been there whenever I needed and I am grateful for them all.

Had I not left the relationship with my friend that I felt had not told me the truth or shared with me the information I needed, this friend would have been the one I would have asked for help. I know that even after me disappearing she would be there for me but there is a gap that only I can fill and I really don´t know yet if I should. Should I explain why I left or should I just appear again without any explanation? These are the questions I am asking myself.

Maybe some things are best left alone in the past. Maybe it is not possible to go forward. Maybe, maybe, maybe and there is no answer yet in my mind but I am contemplating.

You may have thought when you began reading this blog that I was talking about relationship between lovers!

No, I am not. I am talking about relationships between friends and they don´t need to be lovers but they could of course because in a relationship between lovers the friendship is perhaps the foundation.

If you and your lover are not true friends who share you should just run away.

The balance of sharing, the balance of helping, the balance of love, the balance of figuring out your life is what I am trying to find, but I am still struggling.

Hulda Björnsdóttir

13th of June 2021

I came around this in the brackets and it made me write my thoughts about the matter:

…..,…….. . .

“The truth, is that Love is not a feeling. Love is what you do in spite of what or how you feel.

Love is doing it right no matter what the situation is.

Love is putting others first.

Love is saying the truth even when the dark clouds are over your head.

Love is forgiving before who wronged you apologizes.

Love is painful.

Love is deeper than “I love you.”

Love is dying and living for those you love.

Love is giving yourself away for the happiness and redemption of others.”

…..,………………….

My opinion is this:

I agree with all the above about what love is but ……

You don’t need to be a Christian to feel love and be loved.

In the world there are many who have never heard about Christ but they are loved anyway

I’m not saying you should not believe in God but I want to remind those who don’t agree with me that the most horrible crimes have often been committed in the name of God or Jesus Christ.

The power of love and caring is what matters.
I believe in a pover grater than everything and that’s the pover that protects my love and the ones I care about. That’s the pover I ask to protect and guide me and my loved ones

Just a thought on a Sunday

Hulda Bjornsdottir

6th of June 2021

Being the outcast can be complicated and it is sad how much it hurts the one experiencing not being welcome.

There is always another side of the coin and today I have been looking into that other side and find it quite interesting.

For the last couple of days, I have felt terribly sad, without knowing exactly why all this sadness is there.

This morning I cried. I felt I needed to cry and I did. It was good and the tension inside me was less. I have not cried for a very long time, not really with a huge pain like this morning.

I´m not sure why I needed to cry, I just needed to and I allowed me the luxury.

After crying I went out walking, the sun is shining and everything is beautiful. The roses are blooming in the gardens and smiling like never before. The nature is at its best, its not too hot, 25 degrees the most today, and that is pleasant. I am recovering well after the surgery and my walks are getting longer every day, even though not too brisk. Its Sunday and almost no people around so the silence is complete and good for a shattered soul like mine, which my soul is at the moment.

As always, I will pick up the pieces and get well soon and after the process become stronger and more.

Why do I keep the hidden one in a relationship?

Why do I not just tell the world what is going on in my life and how I feel and how I want my next years to be?

There are million excuses.

If I don´t find them I just make them up and mould them so they fit into my self-image!

SELF-IMAGE, that’s the key.

My self-image is broken.

No one can mend it except me.

Am I willing to make the effort and figure out how it feels to be worthy of being seen instead of being the invisible one?

That’s what I am trying to figure out. Perhaps I need a psychologist?

Perhaps I can´t figure this out myself.

Perhaps I need someone else to tell me that I am ok, someone that has no strings attached to me, someone I can trust for my soul and innermost thoughts.

I want to bee seen. I want to be respected and loved unconditionally. When I write this, I know in my heart that it is all up to me. I know the scars from my life as being the outcast are deep and they need healing. What I have accomplished today, at least, is that being willing and able to admit that I have this problem and being willing to search for answers inside my soul to do whatever I need to do for myself to become whole is a victory.

By writing about the situation in a blog might help someone else that is struggling with something similar but most of all it helps me to open up about who I really am and how my soul is struggling.

I can blame the situation on Covid and the isolation it has pushed into our faces.

I can also blame it on other people and how they are treating me sometimes.

Blame is not a solution.

Courage is the solution.

Courage to go into my deepest hidden painful places and look at the pattern throughout the life and the courage to be a naked soul who perhaps will be hurt but at the same time becomes stronger and true to life that is wating.

The life is not over.

The life is until I die, and I am not going to leave this earth at least the next 10 years!

I have a lot to accomplish and I have a lot to give and receive.

It has always been easy for me to give because giving might make people love me a little bit.

The other side of the coin, to receive, has been the problem and that is something I need to accept and change. Asking for help has always been difficult. Accepting help has been difficult and complicated. Giving love has been easier than receiving love!

It is strange to write this but I think this is the truth. I have, I think, always thought that if I love you enough and do enough for you and even sacrifice everything without expecting anything in return you might love me a little.

Just imagine! How is this possible? How can I put these thoughts into my blog and not just hide them in my diary? Could it be because I think I am not alone and there might be someone out there who could use my contemplating for their own healing process? I really don´t know, I know that sharing is often used in group therapy!

This is the naked soul of mine this moment, this day, and it may be different tomorrow. I really hope I can write in the future about how I did make it and how I did heal my soul and become worth of your love and caring. When I manage that I will not be the invisible anymore and I will not be the outcast anymore. That is a worthy goal.

Hulda Bjornsdottir

6th of June 2021

BOM dia amigos
Good morning everyone

A new day and everything is grey at the moment in my little village but the sun will be out later and up to 26 degrees from 13 now

Another morning when I wake up so sad and strange.

The mornings are difficult and it’s more complicated for me to tell my mind to be at ease and happy when I wake up

A very strange feeling and unusual for me not to be able to wake up simply happy about a new day.

It’s a new beginning, new month and the summer is almost here. I should be happy and grateful for everything. In a way I am but it’s the sadness that is getting in the way and making me miserable.

I should be grateful and happy for my life but not sad.

I should of course not talk about my feelings but I don’t care. I’m not in a box. I’m a human being feeling miserable and happy at the same time, which is normal.

I don’t need you to fix me. I just need to be able to tell the real me at this moment.

Later in the morning I will be fine again. It takes some effort but the goal is clear.

I send you hugs and kisses wherever you are in the world my friends

Beijinhos amigos e abraços grandes com amore e luz

Hulda Bjornsdottir

• 

•