Maí er á morgun.

30. apríl 2024

Hitt og þetta sem mér dettur í hug núna.

Núna eru forsetakosningar fram undan og allt á fullu þar.

Frambjóðendur ótrúlega margir og sumir sem hafa verið í framboði margar undanfarnar forsetakosningar.

Ég hef ekki kosningarétt þar sem ég er búin að vera frá Íslandi í áratugi og hef ekki endurnýjað kosningarétt minn.

Venjulega finnst mér það allt í lagi þar sem ég á aldrei eftir að búa á Íslandi aftur, en núna langar mig að geta kosið, en get það ekki og verð að sætta mig við það.

Ég er búin að velja hvern ég vildi.

Fyrst hélt ég að Halla mundi verða fyrir valinu eftir að ég hlustaði á viðtal við hana fyrir nokkrum vikum.

Svo kom Halla Hrund í framboð og þá var ekki aftur snúið. Halla Hrund er mín kona.

Mér finnst hún frábær og ég vona svo innilega að hún vinni.

Hún hefur skotist upp í skoðanakönnunum og skrímsladeildin alveg á fljúgandi ferð að bera hana skít og skömm.

Mykjudreifararnir eru ekki að spara stóru orðin, þeir vilja Katrínu og binda þar vonir við hina vonlausu stöðu hennar að hún er fast tengd ríkisstjórninni.

Hún hljóp jú frá borði, beint úr forsætisráðherra embætti yfir í forseta framboð og þykir mörgum það hneyksli en skrímsladeildin ræður sér ekki fyrir fögnuði.

Ég setti inn komment hjá einum frambjóðanda sem er mjög neðarlega og ég var hreinlega krossfest. Ég eyddi commentinu og hef síðan passað að vera ekki að blanda mér í umræðu sem mér kemur í raun ekkert við.

Ég styð mína konu, sem er Halla Hrund, og vona að hún nái kjöri.

Það er mikilvægt að skoða hvað mykjudreifararnir vita í raun lítið um hvaða völd forsetinn hefur.  Stundum finnst mér eins og fólk haldi að forsetinn geta bara gert það sem honum sýnist varðandi lög og undirskrift þeirra.

Ég held að málið sé heldur flóknara en það.

Ofstækið hjá fylgismönnum sumra neðstu frambjóðendanna er hrikalegt.

Umræðan minnir mig á Covid ofstækið sem enn þann dag í dag skýtur upp kollinum.

Það sorglega er finnst mér, að þeir sem eru mest í skítkastinu vita líklega sáralítið um hvað þeir eru að tala og lepja upp eftir einhverjum þegar þeir finna eitthvað nógu viðbjóðslegt.

Þetta er það sama með rasismann.

Rasisminn þrífst góðu lífi í íslensku þjóðfélagi núna, kannski hefur hann alttaf verið og kannski kemur hann betur í ljós núna þar sem svo mikil þörf er á starfsfólki í störf sem eru láglauna og innfæddir Íslendingar líta ekki við.  Ég veit það ekki, en mér verður illt .

Ólíkir menningarheimar mætast. Stundum verða árekstrar rétt eins og hjá venjulegu fólki af sama uppruna.

Sumir útlendingar eru skrítnir og sumir Íslendingar eru líka skrítnir.  Allt er þetta bara  fólk og okkur líkar misvel við fólk, en þar kemur ekki við hvorki litarháttur eða uppruni.

Fyrir ofan mig býr fjölskylda frá Sýrlandi og það er ekki gott fólk, en þau gætu alveg verið af öðru þjóðerni og verið jafn andstyggileg.

Kallinn lítur mig hornauga þar sem ég passa ekki inn í hugmynd hans um konu sem býr ein.  Ég á í hans augum ekki að vera sjálfstæð og hann á að geta kúgað mig. Það hefur ekkert með það að gera að hann kemur frá öðru landi og er öðruvísi á litinn. Hann er einfaldlega frekur kall.

Það búa nokkrir flóttamenn hér í bænum og þeir eru bara venjulegt fólk með aðeins aðrar hefðir en þeir innfæddu hér.

Það búa hér nokkrir svartir menn og konur og þau eru áreiðanlega með ýmsar venjur sem ég hef ekki vanist en þetta fólk er ekkert að abbast upp á mig.

Það býr Portúgalskur kall á hæðinni fyrir neðan mig og hann er viðbjóðsleg manngerð sem barði konuna sína í hakk og móður og dætur. Hann er innfæddur hér og það að engum líkar við hann , hefur ekkert með rasisma að gera. Hann er bara viðbjóðslegur karakter.

Það sem ég skil ekki er rasismi.

Kannski er ég rasisti þar sem ég er ekki aðdáandi kallsins frá Sýrlandi eða þess Portúgalska sem býr fyrir neðan.  Þessir 2 eru í huga mínum bara viðbjóðsleg kvikindi, sem kúga annað fólk, sérstaklega konur.

Apríl er að enda og nýr mánuður á morgun.

Ég verð fegin þegar kosning forseta er yfirstaðin. Þessar næstu vikur verð ég að passa mig að vera ekki að falla í gryfju samræðna við þá sem dreifa óhróðri.

Hulda Björnsdóttir